ตอนที่ 88 พบกันครั้งแรกในภาคเรียนใหม่

หลินซียวี่กำลังเล่นมุก "อัญเชิญโอรสสวรรค์เพื่อบัญชาเหล่าขุนศึก" ชัด ๆ เหล่าหลินเหลือบมองท้องของลูกสาวพลางรับปาก "ตอนนี้ทุกคนเลิกงานกันหมดแล้ว พรุ่งนี้เช้าพ่อจะโทรไปเร่งให้พวกเขารีบจัดการให้แน่นอน แบบนี้ใช้ได้แล้วใช่ไหม"

แต่พี่ซียวี่ก็ยังไม่ยอมถอย ป่านนี้ผู้ชายของเธออาจจะกำลังวิ่งเต้นขอร้องคนอื่นให้วุ่นอยู่ก็ได้

อีกอย่างเธอก็กินอิ่มแล้วด้วย จึงแกล้งพูดประชดไปว่า "เอาเป็นว่าเกมของพวกนั้นหยุดให้บริการเมื่อไหร่ หนูก็ค่อยกินข้าวเมื่อนั้นค่ะ"

คราวนี้แม่ของหลินเริ่มนั่งไม่ติด รีบหันไปเร่งเหล่าหลินทันที "คุณรีบไปโทรศัพท์เดี๋ยวนี้เลย ให้พวกเขาเริ่มจัดการตั้งแต่เข้างานพรุ่งนี้เช้า"

"แต่... แต่ว่า..."

เหล่าหลินลังเลเล็กน้อย สำหรับเขาแล้วเรื่องนี้เป็นแค่เรื่องขี้ผง แต่จะโทรตอนนี้หรือโทรพรุ่งนี้ตอนเริ่มงานมันก็แทบไม่ต่างกันเลย ต่างกันแค่ไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้นเอง

"หลินจ้าวเฟิง ฉันกับลูกไม่เคยขอร้องให้คุณช่วยทำเรื่องอะไรเลยนะ ตอนนี้ในท้องแกมีเด็กอยู่นะ ถ้าทำหลานฉันหิวขึ้นมา ฉันไม่ยอมจบกับคุณแน่"

แม่ของหลินคิดแค่อยากโอ๋ให้ลูกสาวยอมกินข้าว ถ้าไม่มีทายาทไว้สืบสกุลสักคน ต่อให้ได้เป็นข้าราชการตำแหน่งใหญ่โตแค่ไหนมันจะมีความหมายอะไร

ในเมื่อทั้งภรรยาและลูกสาวพากันไร้เหตุผลพร้อมเพรียงขนาดนี้ เหล่าหลินจะทำอะไรได้ เขาถอนหายใจยาวแล้วเดินเข้าห้องหนังสือไป ไม่อย่างนั้นมื้อนี้คงอย่าหวังว่าจะได้กินข้าวอย่างสบายใจ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เหล่าหลินเดินออกมาจากห้องหนังสือ ชูโทรศัพท์มือถือในมือขึ้นแล้วพูดอย่างจนใจ "พรุ่งนี้พอเข้างานพวกเขาก็จะจัดการให้เลย กินข้าวได้แล้วใช่ไหม"

"พ่อคะ ห้ามเป็นเหมือนวันนี้อีกนะ ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้มื้อเที่ยงหนูก็จะไม่กินข้าวอีก"

หลินซียวี่รู้สึกว่าตัวเองใจร้อนไปหน่อย เมื่อกี้เพิ่งกินจนอิ่มแปล้ แต่ในเมื่อเปิดฉากเล่นละครแล้วก็ต้องเล่นให้จบ

"มีแต่ผู้หญิงกับคนถ่อยเท่านั้นที่เลี้ยงยาก"

เหล่าหลินได้แต่ลอบถอนหายใจในอก ทว่ายังคงปั้นยิ้มปลอบ "ไม่หรอกน่า พ่อไม่มีทางปล่อยให้หลานชายต้องทนหิวหรอก"

"หลานสาวก็เหมือนกันค่ะ"

แม่ของหลินฟาดเหล่าหลินไปทีหนึ่ง เหล่าหลินหัวเราะแหะๆ พลางรีบแก้ตัว "เหมือนกัน เหมือนกันทั้งนั้นแหละ"

วันรุ่งขึ้น จ้าวฉู่หยุนก็ไปดักรอรองอธิการบดีจางจริงๆ เขาเตรียมใจยอมแลกทุกอย่างไว้แล้ว ทว่ารอจนแล้วจนเล่าก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงา

เมื่อจนปัญญา เขาจึงทำได้เพียงโทรไปสอบถามผู้อำนวยการหยาง

หลังจากผู้อำนวยการหยางช่วยโทรเช็กให้สายหนึ่ง ก็บอกเขาว่าวันนี้รองอธิการบดีจางไม่ได้อยู่ที่มหาวิทยาลัย อีกสองวันถึงจะกลับมา

"เชี่ยเอ๊ย!"

จ้าวฉู่หยุนยังไม่ทันวางสายก็สบถคำว่า "เชี่ย" ออกมาลั่น ผู้อำนวยการหยางมองโทรศัพท์มือถือที่มีแต่เสียงสัญญาณตัดสาย "ตู๊ดๆๆ" พลางอึ้งไปพักใหญ่ ในใจคิดว่าหมอนี่คงตาจนถึงที่สุดแล้วจริงๆ

เรื่องคดีความระหว่างเฮยไป๋หูอวี๋กับฉีอวี้และรุ่ยเฉิงนั้น หยางซู่เจี้ยวคอยติดตามอยู่ทุกวัน ถึงขั้นเคยเข้าไปลองเล่นเกมฟาร์มของทั้งสองบริษัทด้วย จึงรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง

อาคารบริหารมหาวิทยาลัยหูต้าหรือที่เรียกกันติดปากว่าตึกสำนักงาน เป็นตึกแดงสไตล์สาธารณรัฐจีนยุคเก่า ตั้งอยู่ทางฝั่งซ้ายของรูปปั้นประธานเหมา ณ จัตุรัสตงฟางหง ว่ากันว่าที่แห่งนี้ยังเคยเป็นสถานที่รับมอบการยอมจำนนของกองทัพที่เก้าในสงครามต่อต้านญี่ปุ่นอีกด้วย

จ้าวฉู่หยุนคาบบุหรี่นั่งอยู่ตรงขั้นบันไดของลานจัตุรัส พลางทอดสายตามองไปยังตึกแดง ไฟโทสะค่อยๆ มอดดับลง เพราะถึงอย่างไรท่านอธิการบดีก็ไม่ได้ติดค้างอะไรเขาสักหน่อย

กระทั่งใกล้เที่ยง ท้องเริ่มส่งเสียงร้องประท้วง เขาถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้กินข้าวเช้า จึงลุกขึ้นเดินตรงไปยังโรงอาหารที่ห้าซึ่งอยู่ใกล้ลานจัตุรัสที่สุด

พอเลิกม่านประตูที่เปรอะคราบน้ำมันเข้าไป คนในโรงอาหารยังมีไม่มากนัก ตอนนี้เพิ่งจะสิบเอ็ดโมงกว่า ยังไม่ถึงเวลาเลิกเรียน

จ้าวฉู่หยุนสั่งกับข้าวมาสองสามอย่างตามใจชอบ พ่วงด้วยซุปซี่โครงหมูต้มรากบัวอีกหนึ่งถ้วย แล้วจึงหาที่นั่ง

พอกัดน่องไก่ไปคำแรก ข้างในยังมีคราบเลือดสีแดงติดอยู่เลย

พอลองซดน้ำซุปรากบัวไปอึกหนึ่ง เค็มปี๋จนแทบพ่น คิดว่าเกลือได้มาฟรีหรือยังไง

ส่วนพริกเขียวผัดเนื้อหมูก็ต้มน้ำมาชัดๆ แทบไม่เห็นเศษเนื้อหมูสักชิ้น

"นี่มันของให้คนกินเหรอวะ"

จ้าวฉู่หยุนสบถระบายอารมณ์ ก่อนจะราดน้ำซุปลงบนข้าวแล้วพุ้ยเข้าปากไปสองสามคำ คนอารมณ์ไม่ดีกินอะไรก็กร่อยไปหมด เขาวางตะเกียบทิ้งแล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างเซ็งชีวิต

ตอนนั้นเอง จู่ๆ ก็มีเสียงทักดังขึ้นจากด้านหลัง "จ้าวฉู่หยุน!?"

จ้าวฉู่หยุนหันขวับไปมอง เห็นหลิวซินถือถาดอาหารเดินเข้ามา ด้านหลังมีรูมเมตอีกสามคนเดินตามมาด้วย หญิงสาวทั้งสามชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถือถาดอาหารเดินตามเข้ามาเช่นกัน

เปิดเทอมมาเกือบครึ่งเดือนแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เจอกัน

สี่สาวพากันมองสำรวจจ้าวฉู่หยุน เห็นชัดว่าเขาดูอารมณ์ไม่ดี ทักทายไปก็ไม่ยอมตอบ ทำเพียงเหลือบมองมาแวบเดียวเท่านั้น

เทอมที่แล้วจ้าวฉู่หยุนยังแวะเวียนเอาขนมกับผลไม้มาให้อันซีเมิ่งบ้างเป็นครั้งคราว แต่พอเปิดเทอมนี้ อย่าว่าแต่ของกินเลย แม้แต่ข้อความกวนประสาทสักข้อความก็ไม่มีส่งมา ราวกับจู่ ๆ เขาก็อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย

ลึก ๆ ในใจอันซีเมิ่งรู้สึกใจหายอยู่บ้าง เธออยากรู้เรื่องของจ้าวฉู่หยุนจริง ๆ หมอนี่เวลาเจอกันทีไรชอบทำตัวกะล่อนเหมือนพวกอันธพาลใส่ตลอด เธอจึงอยากรู้จักอีกด้านหนึ่งของเขาดูบ้าง

คืนวันส่งท้ายปีเก่า ตอนที่ฉินหลินหรงได้รับสายจากอันซีเมิ่ง อันที่จริงเธอก็อยากโทรหาเด็กหนุ่มที่เคยชอบเธอมาตลอดสามปีคนนั้นใจจะขาด

แต่พอคิดได้ว่าตัวเองมีแฟนแล้ว แถมโทรไปก็ไม่รู้จะพูดอะไร สุดท้ายจึงได้แต่ข่มใจไว้

หลิวซินถือถาดอาหารเดินอาด ๆ เข้าไปนั่งลงข้างจ้าวฉู่หยุน โต๊ะในโรงอาหารนั่งได้แค่สี่คน หลี่ฮุ่ยลังเลเล็กน้อยก่อนจะเลี่ยงไปนั่งโต๊ะข้าง ๆ

ฉินหลินหรงชั่งใจครู่หนึ่งแล้วนั่งลงตรงข้ามหลิวซิน ส่วนอันซีเมิ่งรู้สึกกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็นั่งลงตรงข้ามจ้าวฉู่หยุน

แต่ตอนนี้จ้าวฉู่หยุนไม่มีกะจิตกะใจจะไปหยอกอันซีเมิ่งเลยสักนิด ทั้งความรักก็พัง ธุรกิจก็แป้ก ช่างน่าหดหู่สิ้นดี

หลิวซินยัยตัวแสบยังคงยิ้มแป้นถามขึ้นมา "จ้าวฉู่หยุน ทำไมนายมากินข้าวคนเดียวล่ะเนี่ย?"

"ฉันกลัวว่าถ้ากินครึ่งคนขึ้นมาจะทำให้เธอตกใจตายเอาน่ะสิ!"

จ้าวฉู่หยุนตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

"คิก ๆ ๆ ๆ..."

สี่สาวหลุดขำพรวด รู้สึกว่าจ้าวฉู่หยุนต้องมี "ฟีล" กวนประสาทแบบนี้สิถึงจะใช่ หลิวซินยิ่งหัวเราะร่าจนลืมสำรวม เธอฟาดแขนจ้าวฉู่หยุนไปทีหนึ่ง "ก็ฉันเห็นนายดูอารมณ์บูดนี่นา"

"แล้วมีกฎข้อไหนบอกว่าผู้หญิงมีวันนั้นของเดือนได้ฝ่ายเดียวล่ะ?"

ความจริงจ้าวฉู่หยุนค่อนข้างชอบคุยกับผู้หญิงแบบหลิวซิน เสียอย่างเดียวคือหน้าตายังไม่ผ่านเกณฑ์มาตรฐานของเขา

หลิวซินไม่ได้ทำตัวเหินห่างกับจ้าวฉู่หยุนเลยจริง ๆ และไม่สนใจเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเขากับฉินหลินหรงด้วย เธอฟาดแขนเขาไปอีกสองที "นายกินรังแตนมาหรือไงยะ?"

"สาวน้อย ไปหาแฟนสักคนซะไป ถึงตอนนั้นจะได้รู้ว่าผู้ชายก็มีวันนั้นของเดือนเหมือนกัน"

จ้าวฉู่หยุนพูดพลางยีหัวหลิวซินเล่น จากนั้นก็ลุกขึ้นยืน "เดี๋ยวฉันไปซื้อนมถั่วเหลืองให้พวกเธอเอง"

หลิวซินไม่ได้หลบมือเขา เพียงแต่เงยหน้าขึ้นท้วง "ฉันเป็นรุ่นพี่นายนะ"

"รุ่นพี่ที่ไม่ยอมอุ่นเตียงให้รุ่นน้อง ไม่ใช่รุ่นพี่ที่ดีหรอก"

จ้าวฉู่หยุนไม่ได้ลดเสียงลงเลยสักนิด สาว ๆ โต๊ะข้าง ๆ ถึงกับหันขวับมามอง หลิวซินเบ้ปากก่อนจะหันไปถาม "หลินหรง เมื่อก่อนเขาคุยกับเธอแบบนี้ตลอดเลยเหรอ?"

ฉินหลินหรงส่ายหน้า ถึงจ้าวฉู่หยุนจะทำตัวกะล่อนใส่คนอื่นไปทั่ว แต่กับเธอเขากลับให้เกียรติมากเสมอ เพียงแต่ตอนนี้ แม้แต่จะมองหน้าเธอเขายังไม่อยากมองเลยด้วยซ้ำ

อันซีเมิ่งเองก็รู้สึกแบบเดียวกัน เมื่อก่อนไอ้คนกะล่อนนี่ชอบหยอดแซวหาเศษหาเลยกับเธอตลอด แต่วันนี้กลับไม่แม้แต่จะทักทายเธอสักคำ

ครู่เดียว จ้าวฉู่หยุนก็เดินถือขวดนมถั่วเหลืองกลับมาสองสามขวด พร้อมกับแวะซื้อบุหรี่มาอีกสองซอง ช่วงนี้เขาสูบบุหรี่จัดขึ้นพอสมควร

หลี่ฮุ่ยเอ่ยขอบคุณตามมารยาท จ้าวฉู่หยุนพยักหน้ารับ พลางคิดในใจว่าเธอก็คล้ายกับอู่หย่าชิงอยู่เหมือนกัน ต่างเป็นเด็กสาวที่รู้กาลเทศะด้วยกันทั้งคู่

"พวกเธอสามคนขอบคุณสักคำก็ไม่มี คิดจะอุ่นเตียงให้ฉันจริง ๆ ใช่ไหมเนี่ย?"

สามสาวส่งค้อนขวับให้เขาเป็นตาเดียว หลิวซินยังแอบพึมพำเสียงเบา "แล้วนายจะไหวเหรอ?"

"เฮอะ"

จ้าวฉู่หยุนถึงกับพูดไม่ออก ได้แต่ก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อไป ไม่ปริปากอีก

ตอนนี้คนในโรงอาหารเริ่มทยอยเข้ามาจนแน่นขนัด สาว ๆ ต่างค่อย ๆ ตักข้าวกินทีละคำ ไม่ต้องพูดถึงอันซีเมิ่งกับฉินหลินหรงที่กิริยาเรียบร้อยงดงามอยู่แล้ว แม้แต่หลิวซินยังแสร้งทำตัวเป็นกุลสตรีขึ้นมาได้

จ้าวฉู่หยุนสวาปามอย่างรวดเร็ว พอกินเสร็จก็วางตะเกียบ เอนหลังพิงพนัก ยกขาไขว่ห้างพลางล้วงหยิบบุหรี่ขึ้นมา

อันซีเมิ่งเห็นเข้าก็ขมวดคิ้วเรียวงามด้วยความไม่พอใจ

จ้าวฉู่หยุนทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ แต่ตอนพ่นควัน เขากลับเอี้ยวหน้าไปพ่นใส่ทางโต๊ะข้าง ๆ แทน