ตอนที่ 89 เธออยากหาคนแบบไหนกันแน่

โต๊ะข้างๆ มีคู่รักคู่หนึ่งนั่งอยู่พอดี ฝ่ายชายโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ การกระทำของจ้าวฉู่หยุนไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ ในสายตาของผู้ชายด้วยกันแล้วมันคือการยั่วยุกันชัดๆ

ยิ่งแฟนสาวนั่งอยู่ข้างๆ ด้วยแล้ว ยิ่งยอมเสียหน้าไม่ได้

"เฮ้ย! ระวังหน่อยสิ!"

ชายคนนั้นขมวดคิ้วตวาดเสียงดัง

ฝ่ายหญิงก็มองจ้าวฉู่หยุนด้วยสีหน้ารังเกียจ พลางเอามือโบกพัดควันอย่างแรงจนดูโอเวอร์

เดิมทีจ้าวฉู่หยุนก็อัดอั้นตันใจอยู่แล้ว พอกินข้าวเสร็จจะสูบบุหรี่สักมวนกลับมีคนมาคอยตั้งแง่ใส่ทีละคน ยิ่งทำให้หงุดหงิดเข้าไปใหญ่ ถ้าอีกฝ่ายเตือนกันดีๆ พูดจาเบาๆ สักคำก็ยังพอทน

"มองอะไรวะ! มีปัญหาก็ไปนั่งโต๊ะอื่นไป!"

น้ำเสียงของจ้าวฉู่หยุนดุดันยิ่งกว่าชายคนนั้นเสียอีก

"แก!"

ชายคนนั้นลุกพรวดขึ้นมาทันที ท่าทางเหมือนพร้อมจะลงไม้ลงมือหากพูดไม่เข้าหูอีกแค่คำเดียว

จ้าวฉู่หยุนยิ้มมองอีกฝ่าย ก้นแทบไม่กระดิกจากเก้าอี้ด้วยซ้ำ แถมยังพ่นควันสีขาวใส่หน้าชายคนนั้นไปอีกฟอด สื่อชัดเจนว่าถ้าอยากมีเรื่องพ่อก็พร้อมเสมอ

พวกอันซีเมิ่งไม่ได้ห่วงว่าจ้าวฉู่หยุนจะเสียเปรียบหากต้องชกต่อย เพียงแต่ไม่อยากเห็นเขามีเรื่องมีราว ขณะที่ทั้งสามสี่คนกำลังจะช่วยไกล่เกลี่ย ฝ่ายหญิงกลับชิงตัดหน้าไปก่อนก้าวหนึ่ง

เธอเหลือบมองจ้าวฉู่หยุนแวบหนึ่ง ก่อนหันไปพูดกับแฟนหนุ่ม "พวกเราย้ายไปนั่งโต๊ะโน้นกันเถอะ"

ธรรมดาของผู้ชายเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้หญิงย่อมรักศักดิ์ศรี ยิ่งมีแฟนสาวอยู่ข้างๆ ก็ยิ่งไม่อยากยอมเสียหน้า แต่ครั้นจะให้ลงไม้ลงมือจริงๆ ก็ไม่กล้า

เขาจึงทำได้แค่ยกเหตุผลขึ้นมาอ้าง "ที่นี่มันโรงอาหาร เป็นที่กินข้าว นายกำลังรบกวนคนอื่น ถ้านายอยากจะสูบก็ออกไปสูบข้างนอกสิ...แค่ก"

จ้าวฉู่หยุนนั่งกระดิกขาหรี่ตามองอีกฝ่าย ไม่เอ่ยปากเถียงสักคำ ได้แต่พ่นควันขาวใส่หน้าเขาต่อไป ท่าทางสื่อชัดว่าฉันจะสูบแล้วจะทำไม นายจะทำอะไรฉันได้?

ท่าทางแบบนี้ถ้าไม่ใช่ขาโจ๋ประจำมหาวิทยาลัยก็คงเป็นพวกนักเลงข้างถนนแน่ๆ ถ้านักศึกษาปกติทั่วไป ถึงไม่เอ่ยปากขอโทษ อย่างน้อยก็ต้องมีท่าทีเกรงใจกันบ้าง

ฝ่ายหญิงกอดแขนแฟนหนุ่มไว้พลางกระซิบกระซาบข้างหู ชายคนนั้นถึงยอมยกถาดอาหารเดินบ่นพึมพำจากไป แต่ก็ยังไม่วายหันมาถลึงตาใส่จ้าวฉู่หยุนอย่างเอาเรื่องอีกสองรอบ

"ชอบจริง เวลาเห็นนายไม่ชอบขี้หน้าฉันแต่ทำอะไรฉันไม่ได้เนี่ย"

จ้าวฉู่หยุนพูดเปรยขึ้นมา ทว่าพอชายคนนั้นเดินพ้นไป เขาก็ดักบุหรี่ทิ้งทันที

อันซีเมิ่งโพล่งออกมาตามสัญชาตญาณ "นายนี่มันอันธพาลจริงๆ เลย"

"ฉันมันก็อันธพาลอยู่แล้วนี่"

จ้าวฉู่หยุนยอมรับหน้าตาเฉย ในใจคิดว่าการเป็นอันธพาลนี่แหละดีที่สุด อย่างน้อยก็ไม่ต้องมานั่งทนอึดอัด เพราะตอนนี้แม่งโคตรจะอึดอัดใจเลย

สี่สาวต่างชะงักไปเล็กน้อย อารมณ์ของจ้าวฉู่หยุนดูผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด หลิวซินจึงรีบเปลี่ยนเรื่องทันที "จ้าวฉู่หยุน ทำไมนายกินน่องไก่ไม่หมดล่ะ?"

"กับข้าวที่นี่รสชาติห่วยแตกจะตาย คราวหน้าฉันพาพวกเธอไปกินของดีๆ ดีกว่า"

จ้าวฉู่หยุนเดิมทีแค่พูดไปตามมารยาท

นึกไม่ถึงว่าหลิวซินจะเอาจริง "นายพูดเองนะ บอกเวลามาเลยดีกว่า อย่ามาใช้คำว่าคราวหน้า ไม่จริงใจเอาซะเลย"

"ได้สิ พวกเธอกำหนดเวลามาได้เลย"

จ้าวฉู่หยุนสะกิดหลิวซินเบาๆ "เรื่องเลี้ยงข้าวไม่มีปัญหา แต่ช่วยส่งกระดาษทิชชูให้ฉันเช็ดปากหน่อยได้ไหม"

สิ้นเสียง อันซีเมิ่งก็ล้วงหยิบทิชชูตามสัญชาตญาณ แต่ล้วงไปได้ครึ่งหนึ่งก็ชะงักหยุด เป็นหลิวซินที่ควักทิชชูห่อหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแล้วยัดใส่มือจ้าวฉู่หยุน "ยกให้เลย"

จ้าวฉู่หยุนดึงทิชชูสองแผ่นสุดท้ายออกมาเช็ดปากลวกๆ จากนั้นก็ลุกขึ้นยืน "ไปละ พวกเธอก็ค่อยๆ กินไปนะ"

ตั้งแต่ต้นจนจบฉินหลินหรงไม่ได้คุยกับจ้าวฉู่หยุนเลยสักคำ เธอมองตามแผ่นหลังของเขาที่เดินจากไป อยู่ๆ ก็นึกอิจฉาหลิวซินขึ้นมาจับใจ แต่เธอไม่ใช่หลิวซิน ความคิดของเธอซับซ้อนเกินไป

พอเดินพ้นโรงอาหาร จ้าวฉู่หยุนก็จุดบุหรี่ขึ้นสูบอีกมวน เดินเตร็ดเตร่ไร้จุดหมายอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายก็เดินกลับหอพักอยู่ดี

ตอนนี้เขาไม่อยาก หรือพูดอีกอย่างคือไม่กล้ากลับไปที่บริษัท จะให้กลับไปบอกทุกคนว่า "รองอธิการบดีทั้งสองคนไม่อยู่โรงเรียน" งั้นเหรอ

สู้ทนอยู่ในโรงเรียนต่อไปเพื่อทิ้งความหวังไว้ให้คนพวกนั้นสักหน่อยยังดีกว่า อย่างแย่ที่สุดอีกสองวันค่อยไปดักรอรองอธิการบดีจางใหม่

พอกลับมาถึงหอพัก หลิวไข่กำลังแอบคุยโทรศัพท์อยู่ที่ระเบียง ส่วนเหอเลี่ยงกำลังซักผ้าอยู่

ผู้ชายซักผ้าง่ายนิดเดียว แค่แช่ผ้าทิ้งไว้ในถังสักสองสามวัน เทผงซักฟอกลงไปหน่อย แล้วเอาเท้าเหยียบย่ำแรงๆ ไม่กี่ทีก็เป็นอันเสร็จเรื่อง

กัวเจียเหว่ยอาศัยจังหวะที่ไม่มีใครใช้คอมพิวเตอร์ ดูเหมือนกำลังฝึกพิมพ์ดีดแบบอู่ปี่อยู่ ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังเงยหน้าขึ้นมาทักทาย "พี่ฉู่หยุน กลับมาแล้วเหรอครับ?"

"เออ"

จ้าวฉู่หยุนเดินเข้าไปชะโงกดูแล้วเบะปาก "เจียเหว่ย นายจะฝึกไอ้นี่ไปทำไม ใช้พินอินพิมพ์ตรงๆ ไม่ดีกว่าเหรอ"

"สอบคอมพิวเตอร์มีพิมพ์แบบอู่ปี่ด้วยครับ"

กัวเจียเหว่ยตอบตามตรง

"ใช้พินอินไม่ได้เหรอ"

จ้าวฉู่หยุนถามอย่างแปลกใจ

"ได้ครับ"

กัวเจียเหว่ยยอมอธิบายให้พวกเด็กบ๊วยฟัง "แต่มันมีข้อสอบบางข้อที่เป็นแนวอู่ปี่น่ะครับ"

"อ๋อ"

เป็นไปตามคาด จ้าวฉู่หยุนส่งเสียง "อ๋อ" คำเดียวแล้วก็หมดความสนใจ คนที่สอบผ่านแค่สองวิชาอย่างเขาจะไปแคร์เรื่องแนวข้อสอบพวกนั้นทำไมกัน

จังหวะนั้น หลิวไข่คุยโทรศัพท์เสร็จพอดีก็เดินเข้ามา พอเห็นจ้าวฉู่หยุนเอาแต่จ้องหน้า เขาก็ตอบอย่างเก้อเขินว่า "เอ่อ ฉันเลิกกับอู่หย่าชิงแล้วว่ะ"

เขานึกว่าจ้าวฉู่หยุนจะช่วยปลอบหรือเตือนสติสักสองสามคำ ใครจะคิดว่าอีกฝ่ายกลับยกนิ้วโป้งให้พลางเอ่ยชม "เจ๋งเป้ง!"

"แหะๆ"

หลิวไข่เกาหัวพลางหัวเราะแห้งๆ ยังไงการกระทำแบบนี้มันก็พฤติกรรมผู้ชายสารเลวชัดๆ

"หัวเราะหาพระแสงอะไร"

จ้าวฉู่หยุนกลับมองว่าหลิวไข่เป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ขืนทุ่มเทใจมากไปมีแต่จะเหนื่อยเปล่าๆ เลยกระซิบถามไปว่า "แฟนใหม่เด็ดไหมวะ"

นึกไม่ถึงว่าไอ้หมาหลิวไข่ยังจะมีหน้ามาทำท่ารังเกียจว่าจ้าวฉู่หยุนหยาบคายตื้นเขิน มันตีหน้าขรึมรีบแก้ต่างทันควัน "พวกฉันคบกันจริงจังนะเว้ย ไม่ได้เป็นแบบที่นายพูดสักหน่อย"

"ยังไม่ได้แอ้มก็บอกว่ายังไม่ได้แอ้มเถอะ"

จ้าวฉู่หยุนขี้เกียจจะต่อปากต่อคำด้วย จึงโยนบุหรี่ไปให้มวนหนึ่ง

หลิวไข่รับบุหรี่ไปแล้วก็เลิกเก๊ก "ใกล้แล้วล่ะ จุดที่ควรจับก็ได้จับหมดแล้ว"

"อย่าหาว่าโม้เลยนะ พวกเรียนเต้นนี่หุ่นดีชะมัด ผิวก็แน่นตึงเปรี๊ยะ โดยเฉพาะ..."

หลิวไข่ยิ่งพูดยิ่งยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ทำหน้าตากะล่อนกวนประสาท เผยสันดานเดิมออกมาทันที

กัวเจียเหว่ยเห็นแล้วได้แต่ส่ายหัว จ้าวฉู่หยุนผลักมันออกไปทีหนึ่ง "ไปไกลๆ เลยโว้ย กูไม่อยากฟัง มีปัญญาหามาแนะนำให้กูสักคนไหมล่ะ"

"ฮิๆ"

นึกไม่ถึงว่าหลิวไข่จะเอาจริง "ฉันให้แฟนช่วยแนะนำให้ได้นะ นายอยากได้แบบไหนล่ะ"

จ้าวฉู่หยุนลูบคางตัวเอง "นมใหญ่ก้นงอน หน้าตาพอๆ กับพวกจางอิ่ง หวังจื่อซาน ก็พอแล้ว"

"เชี่ย!"

หลิวไข่พูดอย่างหงุดหงิด "ยังกล้าใช้คำว่าก็พอแล้วอีก สเปกนายจะตั้งให้สูงกว่านี้อีกไหมวะ ถ้ามีผู้หญิงแบบนั้นจริง กูก็คว้าไว้เองแล้วโว้ย"

"เหมือนจะขอมากไปหน่อยจริงๆ งั้นขอนมใหญ่ก้นงอนอย่างเดียวพอก็ได้"

เหอเลี่ยงทนฟังไม่ไหว โผล่หัวออกมาจากห้องน้ำแล้วหัวเราะพลางพูดว่า "พี่ฉู่หยุน ผมว่าพี่ไปตามตรอกซอกซอยน่าจะเข้าท่ากว่านะ ที่นั่นมีนมใหญ่ก้นงอนเพียบเลย"

"หือ?"

ในห้องพักเงียบกริบลงทันตา ทั้งสามคนหันขวับไปมองเหอเลี่ยงเป็นตาเดียว

เหอเลี่ยงรู้ตัวทันทีว่าหลุดปาก รีบละล่ำละลักแก้ตัว "วันนั้นผมบังเอิญเดินผ่านไปเห็นพอดีจริงๆ นะ พวกเธอเรียกผมด้วย แต่ผมไม่ได้เข้าไปนะเว้ย"

"จริงๆ นะ พวกนายเชื่อฉันสิ ฉันสาบานต่อฟ้าเลยเอ้า"

พูดจบเหอเลี่ยงก็ชูนิ้วสาบานเป็นเรื่องเป็นราว อันที่จริงไม่มีใครเชื่อหรอกว่าคนอย่างเขาจะไปสถานที่พรรค์นั้น

แต่หลิวไข่ยังไม่วายแหย่ต่อ "พี่เลี่ยง ไปก็บอกว่าไปดิวะ พวกเราไม่เอาไปบอกไป๋ซาหรอกน่า"

คำพูดนี้แทงใจดำเหอเลี่ยงเข้าอย่างจัง เทอมนี้ไป๋ซาแทบไม่สนใจเขาเลยสักนิด ไอ้หมาเหอเลี่ยงเองก็น่าจะมีใจให้เธออยู่ไม่น้อย แต่ติดตรงที่ไม่ยอมรุกคืบเสียที

อารมณ์ของเหอเลี่ยงดิ่งลงทันควัน รีบหดหัวกลับไปเหยียบผ้าต่อ

จ้าวฉู่หยุนพ่นควันบุหรี่ฟู่ ๆ พลางคิดในใจว่าชอบก็จีบสิวะ ผู้หญิงแบบไป๋ซานี่ฮอตจะตายในมหา'ลัย ช้าไปก้าวเดียวก็โดนคนอื่นคาบไปกินแล้ว

หลิวไข่คว้าหวงฝูจากมือเขา แล้ววิ่งแจ้นเข้าไปจุดให้เหอเลี่ยงในห้องน้ำมวนหนึ่ง คำขอโทษระหว่างผู้ชายด้วยกันมันพูดยาก จุดบุหรี่ให้สักมวนก็ถือว่าเป็นการขอโทษแล้ว

จังหวะนั้นเอง เสียงมือถือก็ดังขึ้น พอเห็นว่าเป็นสายจากจูเหม่ยถิง จ้าวฉู่หยุนก็กำลังคิดว่าจะเรียบเรียงคำพูดยังไงดี

แต่พอกดรับสาย จูเหม่ยถิงก็รัวละล่ำละลักมาจากปลายสายด้วยความตื่นตระหนก "เถ้าแก่คะ เกมไคซินหนงฉ่างกับชวีเว่ยหนงฉ่างเข้าไม่ได้แล้วค่ะ..."

"ประธานจ้าว พวกนั้นถูกหน่วยงานกำกับดูแลไซเบอร์สั่งปิดตัวไปโดยตรงเลยค่ะ ประธานจ้าวคะ คุณอยู่ที่ห้องทำงานอธิการบดีหรือเปล่าคะ สะดวกให้ฉันเข้าไปขอบคุณดีๆ สักหน่อยไหม..."

คราวนี้เป็นเสียงอันตื่นเต้นของหวางไข่เฟิง เขาก็จบจากหูต้าเหมือนกัน คงกะว่าจะแสดงความขอบคุณต่อสถาบันเก่าสักหน่อย

จ้าวฉู่หยุนกดตัดสายทิ้งทันที ในหัวยังมึนงงไปหมด เขานึกไม่ออกเลยว่าใครเป็นคนยื่นมือเข้ามาช่วย

ทางมหาวิทยาลัยไม่มีทางเป็นไปได้ คนที่จะช่วยเขาได้ถึงขนาดนี้มีแค่พี่ซียวี่ และมีเพียงพี่ซียวี่เท่านั้นที่น่าจะมีอิทธิพลบารมีถึงระดับนี้

พอนึกถึงตรงนี้ เขาก็รีบโทรหาหลินซียวี่ทันที แต่น่าเสียดายที่ยังติดต่อไม่ได้ เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่งข้อความไปว่า "พี่ซียวี่ ฝีมือพี่ใช่ไหมครับ"

หลินซียวี่เพิ่งจะได้กินข้าวเที่ยง พอได้ยินเสียงมือถือดัง "ติ๊ง" เธอก็รีบเปิดดู แล้วมุมปากก็ยกยิ้มขึ้นมาบางๆ

เธอรอข้อความนี้มาตลอด เพราะรู้ดีว่าจ้าวฉู่หยุนจะต้องส่งมาหาเธอแน่นอน