ตอนที่ 90 ปฏิกิริยาจากทุกฝ่าย

แม่ของหลินซียวี่ส่งค้อนให้ลูกสาวอย่างนึกเคือง "กินข้าวก็ส่วนกินข้าวสิ ปล่อยตัวเองหิวจนปวดท้อง คนทรมานก็คือลูกเองนะ โตขนาดนี้แล้วยังทำตัวเอาแต่ใจเหมือนเด็กๆ อยู่อีก"

เที่ยงวันนี้พี่ซียวี่พูดคำไหนคำนั้นจริงๆ หากเกมยังไม่ปิดตัวลง เธอก็ไม่ยอมแตะข้าวสักคำ

เรื่องนี้ทำเอาแม่ของหลินซียวี่ร้อนรนจนทนไม่ไหว โทรหาเหล่าหลินสายแล้วสายเล่า ต่อว่าเขาว่าเรื่องแค่นี้ทำไมครึ่งค่อนวันแล้วยังจัดการไม่เสร็จเสียที

เหล่าหลินถึงได้ยอมใช้ไม้แข็ง โทรสั่งการไปสองสาย กำชับว่าก่อนบ่ายโมงตรงต้องปิดเกมเหล่านั้นให้จงได้

ทันทีที่เกมถูกสั่งปิด บริษัทฉีอวี้กับรุ่ยเฉิงก็โกลาหลกันยกใหญ่ คดียังไม่ทันเริ่มพิจารณาเลยแท้ๆ ทำไมเกมถึงถูกสั่งปิดไปแล้วล่ะ?

เวลานี้ไคซินหนงฉ่างกับชวีเว่ยหนงฉ่างทำรายได้เฉลี่ยราววันละสองแสนหยวน พวกเขาเพิ่งจะได้ลิ้มรสความหอมหวาน รายได้ที่เพิ่งเข้ามาคงพอแค่อุดต้นทุนค่าพัฒนาเกมกับค่าโฆษณาประชาสัมพันธ์เท่านั้นเอง

พวกเขาทำได้เพียงรีบติดต่อทนายความ โดยมีข้อเรียกร้องเดียวคือต้องกู้ระบบเว็บไซต์ให้กลับมาเปิดใช้งานได้ในทันที

ทนายความชี้แจงว่า ตราบใดที่พิสูจน์ได้ว่าไคซินหนงฉ่างไม่ได้ลอกเลียนแบบ ตนก็สามารถยื่นคำร้องต่อศาลได้

ปัญหาที่ไคซินหนงฉ่างกับชวีเว่ยหนงฉ่างกำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับ Happy Farm อย่าว่าแต่เรื่องที่ตัวเกมลอกเลียนแบบมาจริงๆ เลย

ต่อให้ไม่ได้ลอกมาจริงๆ แต่กว่าจะผ่านกระบวนการเสร็จสิ้นตามขั้นตอน ก็ไม่รู้ว่าจะต้องเสียเวลาไปนานแค่ไหน ถึงตอนนั้นผู้เล่นก็คงหนีหายไปหมดแล้ว

แล้วต่อไปใครจะยังกล้าแตะเกมฟาร์มของเจ้าอื่นอีก?

ประธานหวางของบริษัทฉีอวี้ยังคงไม่ยอมถอดใจ "คดียังไม่ได้ไต่สวนเลยก็สั่งปิดเกมของพวกเราเสียแล้ว นี่ไม่เท่ากับว่าพวกเขาปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบด้วยกฎหมายหรอกหรือ?"

"ประธานหวางครับ นี่เป็นกระบวนการตามปกติของศาลเพื่อป้องกันไม่ให้ทรัพย์สินของโจทก์ถูกจำเลยละเมิดไปมากกว่านี้ ถือว่าถูกต้องตามกฎหมายและระเบียบทุกประการครับ"

ทนายความชะงักไปครู่หนึ่ง "เพียงแต่..."

"เพียงแต่อะไร?"

"เพียงแต่มันเร็วเกินไป น่าจะมีผู้ใหญ่เบื้องบนช่วยพูดให้ครับ"

ทนายความบอกสิ่งที่คาดเดาในใจออกไป ซึ่งความจริงแล้วต่อให้เป็นคนโง่ก็ยังมองออก

ประธานรุ่ยแห่งรุ่ยเฉิงทรุดตัวพิงพนักเก้าอี้ เขาเองก็คาดไม่ถึงเหมือนกันว่าเบื้องหลังของเฮยไป๋หูอวี๋จะมีเส้นสายใหญ่โตขนาดนี้

รู้อย่างนี้ไม่น่ามาเกลือกกลั้วกับเรื่องพรรค์นี้แต่แรก กำไรยังไม่ทันได้เห็น แถมยังต้องมาขึ้นโรงขึ้นศาลชดใช้ค่าเสียหายอีก ตอนนี้ประธานรุ่ยเสียใจจนแทบกระอักเลือด

เขาไม่เหมือนกับประธานหวางของฉีอวี้ รายนั้นเทหมดหน้าตัก ถ้าบริษัทไม่มีรายได้ก็ไปต่อไม่ได้ แต่ประธานรุ่ยแค่อิจฉาตาร้อนที่เห็น Happy Farm โกยเงิน จึงอยากจะกระโดดเข้ามาร่วมแบ่งเค้กด้วยเท่านั้น

ทั้งสองคนต่างรู้ดีแก่ใจว่าคดีนี้ยังไงก็แพ้แน่ อยู่ที่ว่าจะต้องจ่ายค่าเสียหายเท่าไหร่เท่านั้น

ก่อนหน้านี้พวกเขาเผื่อใจไว้ราวๆ สองถึงสามล้านหยวน แต่ดูทรงตอนนี้แล้ว เห็นทีจะไม่จบลงง่ายๆ แค่นั้นแน่

คนที่โชคดีที่สุดเห็นจะเป็นบรรดาบริษัทที่ลอกเลียนแบบเกม Plants vs. Zombies พอเห็นว่าไคซินหนงฉ่างกับชวีเว่ยหนงฉ่างโดนสั่งปิด ก็รีบสั่งระงับการพัฒนาเกมของตัวเองลงทันควัน

ส่วนคนอื่นๆ ในวงการแม้จะรู้เรื่องช้าไปสักหน่อย แต่พอได้ยินข่าวแล้ว ทุกคนต่างก็ต้องเดาะลิ้นด้วยความทึ่ง เฮยไป๋หูอวี๋เจ้านี้ทั้งเขี้ยวทั้งตอใหญ่ใช่ย่อย ไม่ควรไปแหย่ด้วยจริงๆ

แต่พอลองคิดดูอีกที ศาลทำแบบนี้น่ะดีที่สุดแล้ว

มันควรจะจัดการพวกชอบก๊อบปี้ให้สิ้นซากตั้งนานแล้ว ไม่อย่างนั้นเกมที่ทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายพัฒนาแทบตายกลับถูกคนอื่นชุบมือเปิบเอาไปลอกเลียนแบบ มันน่าเจ็บใจสิ้นดี

พอกลับมาถึงบริษัท จ้าวฉู่หยุนก็ได้รับการต้อนรับเยี่ยงวีรบุรุษ ถึงกับมีคนลุกขึ้นยืนปรบมือและมองเขาด้วยสายตาชื่นชม

ภายนอกเขาแสร้งทำเป็นนิ่งขรึม แต่ความจริงในใจกลับรู้สึกกระดากอายอย่างบอกไม่ถูก จึงรีบเดินเข้าห้องทำงานไปโดยไม่คุยโม้โอ้อวดแม้แต่คำเดียว

โจวปินกับพวกจูเหม่ยถิงต่างก็เดินตามเข้ามา คนกลุ่มนี้คือทีมงานหลักในปัจจุบันของเฮยไป๋หูอวี๋ วุฒิการศึกษาไม่ได้สูงส่ง ความสามารถมีจำกัด แถมยังมีไอ้คนไม่เอาไหนปะปนอยู่อีกคนหนึ่ง

แล้วไอ้คนไม่เอาไหนคนนี้ยังคุยโตอย่างไม่อายปาก "ฉู่หยุน นายไม่ต้องมาบริษัทหรอก มีพวกเราอยู่ก็พอแล้ว นายไปเกาะติดอธิการบดีของพวกนายต่อเถอะ เอาให้ฟ้องเรียกค่าเสียหายจากบริษัทพวกนั้นได้สักที่ละห้าสิบล้านหยวนไปเลย"

"หุบปากไปเลย"

จ้าวฉู่หยุนเหลือบตาค้อนใส่ไอ้ตัวภาระไร้การศึกษานี่ทีหนึ่ง

เสียงหัวเราะครื้นเครงดังขึ้นในห้องทำงาน ในเมื่อเรื่องราวคลี่คลายลงได้อย่างรวดเร็ว ทุกคนจึงอารมณ์ดีกันถ้วนหน้า

หากว่าจ้าวฉู่หยุนกลับเข้ามาที่ห้องทำงานเมื่อช่วงเช้า ก็คงจะได้เห็นอีกภาพหนึ่ง นึกภาพออกเลยว่าทุกคนคงจะทำหน้าอมทุกข์กันขนาดไหน

บรรยากาศในห้องทำงานคงปกคลุมไปด้วยเมฆหมอกแห่งความกังวล ไม่มีใครยิ้มออกสักคน

"ประธานจ้าว ผมเองก็จบจากหูต้าเหมือนกัน พวกเราควรหาเวลา..."

หวางไข่เฟิงยังพูดไม่ทันจบ จ้าวฉู่หยุนก็โบกมือตัดบทเสียก่อน "พี่หวาง เรื่องทางฝั่งมหาวิทยาลัยพี่ไม่ต้องไปยุ่งหรอก เกมสงครามพิทักษ์แครอทถ้าทดสอบระบบภายในเสร็จแล้วก็ปล่อยออนไลน์ได้เลยครับ"

เพราะ Happy Farm ถูกลอกเลียนแบบ เกมสงครามพิทักษ์แครอทจึงถูกดองไว้ ยังไม่ได้เปิดให้บริการเสียที

พ้นจากเรื่องนี้ไป คงไม่มีบริษัทไหนกล้ามาลอกเลียนแบบเกมของเฮยไป๋หูอวี๋อีกแล้ว

แม้วุฒิการศึกษาของทุกคนจะไม่สูง ความสามารถมีจำกัด แต่พอเริ่มคุยเรื่องงาน แต่ละคนก็จริงจังขึ้นมาทันที ความเป็นมืออาชีพนับว่าใช้ได้เลย

"ได้ครับ ผมจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้"

หวางไข่เฟิงพูดจบก็เดินตัวเบาออกจากห้องทำงานไป

เขาไม่ถนัดและไม่ชอบการเข้าสังคมแบบนี้อยู่แล้ว แค่คิดว่ามหาวิทยาลัยที่เป็นสถาบันเก่าของตนยื่นมือเข้าช่วย ตนก็ควรจะไปแสดงความขอบคุณสักหน่อย แต่ในเมื่อประธานจ้าวบอกว่าไม่ต้องไปยุ่ง หวางไข่เฟิงก็โล่งอกและยินดีเป็นอย่างยิ่ง

"มึงยังยืนทำบ้าอะไรอยู่ตรงนี้อีก"

"รอให้กูแจกบุหรี่ให้รึไง"

"สงครามพิทักษ์แครอทไม่ต้องทำโปรโมตแล้วเหรอ"

เดิมทีโจวปินยังยืนยิ้มแหะๆ อยู่ตรงนั้น แต่พอเจอจ้าวฉู่หยุนปั้นหน้าตึงยิงคำถามใส่รัวๆ สามข้อติด เขาก็คอตกเดินหนีออกไป พลางนึกด่าในใจว่าไอ้หมานี่ต้องไปโดนอธิการบดีเล่นงานมาแน่ๆ ถึงได้พาลเอาอารมณ์มาลงที่กูอีกแล้ว

จูเหม่ยถิงกับหวังเหวินเยี่ยนก็เตรียมจะออกไปเช่นกัน จ้าวฉู่หยุนจึงเอ่ยรั้งจูเหม่ยถิงไว้ "พี่เหม่ยถิง ทางทนายความว่ายังไงบ้างครับ"

"คะ?"

จูเหม่ยถิงงงไปชั่วขณะ ไม่เข้าใจว่าจ้าวฉู่หยุนหมายความว่าอย่างไร

จ้าวฉู่หยุนจำต้องอธิบายซ้ำอีกรอบ แล้วถามต่อ "เรื่องนี้รู้กันแค่ผมกับพี่ก็พอนะครับ ผมแค่อยากรู้ว่าคนที่ไปคุยกับทางศาลคือใคร ผู้ชายหรือผู้หญิงครับ"

จูเหม่ยถิงยิ่งสงสัยหนักกว่าเดิม แต่ก็ตอบไปตามตรง "ทางสำนักงานทนายบอกว่าประธานศาลฉางลงมาจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเองเลยค่ะ แถมยังบอกอีกว่ามีเส้นสายใหญ่ขนาดนี้ ทำไมพวกเราไม่ใช้ตั้งแต่แรกล่ะ"

"เอาเถอะครับ พี่ช่วยตามคดีนี้ต่อทีนะ"

จ้าวฉู่หยุนโบกมือตัดบท พลางสบถในใจว่ากูจะไปรู้จักประธานศาลบ้าบออะไรที่ไหน ถ้าไม่ใช่พี่ซียวี่แล้วยังจะเป็นใครได้อีก

ไม่ใช่แค่จ้าวฉู่หยุนที่สงสัย รองอธิการบดีจางเองก็ข้องใจไม่แพ้กัน พอได้ยินข่าวเขาก็รีบโทรศัพท์ไปหาเพื่อนที่ศาลทันที แต่อีกฝ่ายบอกว่าประธานศาลฉางรูดซิปปากสนิท ไม่ยอมแพร่งพรายอะไรออกมาเลยแม้แต่น้อย

"แบบนี้น่าสนใจดีแฮะ"

รองอธิการบดีจางลูบคางพลางยิ้มออกมา นึกเปรียบเทียบในใจว่าถ้าเป็นตนที่ออกหน้าเต็มกำลัง จะต้องใช้เวลานานแค่ไหนกัน

อย่างน้อยก็คงต้องมีสามถึงห้าวัน

พอประเมินจนได้คำตอบ รองอธิการบดีจางก็ยิ่งรู้สึกสนใจในตัวจ้าวฉู่หยุนมากขึ้นไปอีก เพียงแต่คราวนี้ทางมหาวิทยาลัยไม่ได้ยื่นมือเข้าช่วย จึงยังไม่มีจังหวะเหมาะๆ ที่จะได้พบหน้ากัน

ขณะที่ผู้อำนวยการหยางกับรองผู้อำนวยการเก๋อกลับพอจะเดาทางออกอยู่บ้าง แต่ทั้งคู่ต่างก็คลุกคลีอยู่ในแวดวงราชการมานานหลายปี ย่อมรู้ซึ้งดีว่าพูดมากไปมีแต่จะเกิดผลเสีย

ติดตรงที่ภูมิหลังครอบครัวของจ้าวฉู่หยุนนั้น ผู้อำนวยการทั้งสองต่างรู้ดีอยู่แก่ใจ แล้วเด็กคนนี้ไปเกี่ยวพันอะไรกับตระกูลหลินกันแน่

เรื่องแบบนี้ต้องมีตระกูลหลินออกโรงช่วยแน่นอน ลำพังหัวหน้ากลุ่มหลินไม่มีทางจัดการได้รวดเร็วขนาดนี้ แล้วทำไมหัวหน้ากลุ่มหลินถึงต้องใส่ใจนักศึกษาปีหนึ่งคนหนึ่งขนาดนั้นด้วย

ทั้งสองคนสบตากัน ต่างฝ่ายต่างรู้ว่าอีกคนกำลังคิดอะไรอยู่

ผู้อำนวยการหยางยิ้มเจื่อน "รองฯ เก๋อ ดูท่าเฮยไป๋หูอวี๋คงไม่ต้องพึ่งพามหาวิทยาลัยอีกต่อไปแล้วละ"

ถ้าข้อสันนิษฐานนี้เป็นจริง วันข้างหน้าหากเฮยไป๋หูอวี๋ต้องเจอปัญหาอะไรขึ้นมาอีก จ้าวฉู่หยุนก็ไม่จำเป็นต้องวิ่งโร่มาหามหาวิทยาลัยจริงๆ เพราะผู้อำนวยการทั้งสองต่างรู้ซึ้งถึงอิทธิพลของตระกูลหลินดี

รองผู้อำนวยการเก๋อยิ้มแห้งพลางพยักหน้า ก่อนจะหันไปมองผู้อำนวยการหยางเป็นเชิงถาม ว่าควรรายงานเรื่องนี้ให้ทางมหาวิทยาลัยทราบหรือไม่

"พวกเราก็แค่เดากันไปเอง ช่างเถอะ"

อันที่จริงผู้อำนวยการหยางเองก็แอบขัดใจมหาวิทยาลัยอยู่ไม่น้อย ต่างคนต่างยืนอยู่คนละจุด ยิ่งมหาวิทยาลัยให้การสนับสนุนศูนย์สตาร์ตอัปมากเท่าไร งานของเขาก็ยิ่งขับเคลื่อนได้อย่างราบรื่นเท่านั้น