ตอนที่ 91 เศรษฐีสิบล้านโบกมือสั่งลุย ร้านแผงลอยโต้รุ่งจัดไป

ตกค่ำ สมาชิกห้อง 305 ชวนกันไปกินมื้อดึกที่ร้านแผงลอยโต้รุ่ง หวังซวี่ตงก็กระดิกหางตามมาด้วยตามเคย ปกติห้อง 305 แทบไม่มีกิจกรรมรวมตัวกันเลย แม้แต่โอกาสจะไปกินข้าวที่โรงอาหารพร้อมหน้าพร้อมตาก็แทบไม่มี

อย่างแรกคือ จ้าวฉู่หยุนมัวแต่ยุ่งกับการสร้างธุรกิจ เวลาอยู่ในมหาวิทยาลัยจึงน้อยมาก

อย่างที่สองคือ ไอ้เวรหลิวไข่มัวแต่วุ่นอยู่กับความรัก เวลาส่วนใหญ่เลยยกให้แฟนสาวหมด

กลายเป็นหวังซวี่ตงที่แวะมาสุงสิงที่ห้อง 305 บ่อยเสียจนทำตัวเหมือนเป็นสมาชิกนอกคอกของห้อง 305 ไปแล้ว

กัวเจียเหว่ยมองจานปิ้งย่างที่ทยอยยกมาเสิร์ฟบนโต๊ะทีละจาน ทั้งน่องไก่ ปีกไก่ เนื้อวัวเสียบไม้ เนื้อแกะเสียบไม้ ปลาย่าง มะเขือยาวเผา หอยนางรม และอื่นๆ อีกเพียบ

ดูท่าทางยังมีที่ย่างไม่เสร็จอีกบานตะเกียง ราวกับกวาดสั่งทุกอย่างในร้านแผงลอยแห่งนี้มาจนครบ

"พี่ฉู่หยุน พอเถอะ สั่งเยอะเกินไปแล้ว พวกเรากินไม่หมดหรอก"

กัวเจียเหว่ยชำเลืองมองเถ้าแก่ร้านแผงลอยโต้รุ่งพลางกระซิบเสียงเบา "นายรีบบอกให้พวกเขาไม่ต้องย่างต่อแล้วดีกว่า เปลืองเงินเปล่าๆ"

หากเรียงตามฐานะทางบ้าน ในบรรดาสมาชิกห้อง 305 หลิวไข่มีฐานะดีที่สุด รองลงมาคือเหอเลี่ยง ส่วนจ้าวฉู่หยุนผู้เป็นนักเรียนยากจนอยู่รั้งท้าย ด้านครอบครัวของกัวเจียเหว่ยก็จัดอยู่ในกลุ่มที่เพิ่งจะพ้นเส้นแบ่งความยากจนมาได้หมาดๆ

ส่วนสมาชิกนอกคอกอย่างหวังซวี่ตงน่าจะพอๆ กับเหอเลี่ยง สรุปคือเป็นชนชั้นกินเงินเดือนระดับกลางๆ ดีกว่าคนข้างล่างแต่ยังเทียบคนข้างบนไม่ติด

แต่คืนนี้กลับเป็นนักเรียนยากจนที่อาสาเป็นเจ้ามือ เมื่อคดีก๊อบปี้เกม Happy Farm คลี่คลายลงได้อย่างสมบูรณ์แบบ เศรษฐีสิบล้านโบกมือสั่งลุย จัดเต็มร้านแผงลอยโต้รุ่งแบบไม่อั้น

"พวกนายอยากกินอะไรสั่งได้เต็มที่เลย ไม่ต้องเกรงใจ กูเลี้ยงเอง"

นี่คือคำพูดเป๊ะๆ ของจ้าวฉู่หยุนตอนอยู่ในห้องพัก ช่างใจป้ำและเปี่ยมบารมีเหลือเกิน

ตลอดทาง ทั้งกลุ่มต่างพากันยกยอปอปั้นยกใหญ่ แต่พอถึงเวลาเลือกของกินเข้าจริงๆ กลับหยิบมาแค่กระจึ๋งเดียว

หลิวไข่ยังพอทำเนา หยิบหอยนางรมมาหนึ่งโหล ราคา 38 หยวน

สุดท้ายเป็นจ้าวฉู่หยุนที่กวาดสารพัดของเสียบไม้กำใหญ่ๆ โยนลงถาด ดูเหมือนเยอะมาก แต่จริงๆ รวมแล้วแค่สามสี่ร้อยหยวนเท่านั้น

ถึงอย่างนั้น กัวเจียเหว่ยกับคนอื่นๆ ก็ยังเกรงใจอยู่ดี เพราะเงินสามสี่ร้อยหยวนเท่ากับค่าครองชีพทั้งเดือนของนักศึกษาคนหนึ่งเลยทีเดียว

"กินไม่หมดก็ห่อกลับ เอาแต่นั่งแหมะหน้าคอมฯ ดูหนังโป๊กันทุกวัน ไม่บำรุงร่างกายเสียบ้างจะไปไหวได้ยังไง"

จ้าวฉู่หยุนควักบุหรี่หวงฝูสองซองโยนลงบนโต๊ะ ชำเลืองมองหลิวไข่ "ดูพี่ไข่ของเราสิ รู้จักสั่งแต่หอยนางรม"

"ไสหัวไปเลยมึง"

หลิวไข่จงใจแกะหวงฝูซองใหม่ออกมาซองหนึ่ง "มึงเป็นนักเรียนยากจนประสาเหี้ยอะไรวะ ใช้ชีวิตสุขสบายกว่ากูอีก"

ปกติหลิวไข่จะยอมควักเงินซื้อหวงฝูสองซองมาพกเอาหน้าเฉพาะตอนเปิดเทอมเท่านั้น ตอนนี้กลับไปสูบไป๋ซาทองเหมือนเดิมแล้ว ดูท่าว่าคงยังหงุดหงิดไม่หาย

จึงตะโกนสั่งเถ้าแก่อีกรอบ "เถ้าแก่ เอาเซี่ยงจี๊ย่างมาอีกสองไม้!"

"เถ้าแก่ เอามาสี่ไม้เลย!"

จ้าวฉู่หยุนตะโกนสั่งเสร็จค่อยหันมาอธิบาย "พี่ตงของเราก็ต้องบำรุงให้ดีเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นไม่ช้าก็เร็วคงโดนน้องสาวร้านชานมสูบจนแห้งเหี่ยวแน่"

"หึๆ ฉันไม่ต้องบำรุงหรอก ยังไหวอยู่"

สีหน้าของหวังซวี่ตงเจือแววกลัดกลุ้มอยู่ลึกๆ

หลิวไข่พูดพลางเบะปาก "พี่ตง ที่นี่มีแต่พวกเรากันเอง ไม่ต้องมาทำเหนียมอาย ผู้หญิงอย่างเสี่ยวฟาง คืนหนึ่งถ้าไม่ได้จัดสักสองสามยก ฉันไม่เชื่อหรอกว่านายจะนอนหลับลง"

"เฮ้อ"

หวังซวี่ตงถอนหายใจยาว "ประเด็นคือฉันไม่ได้ค้างคืนกับเธอบ่อยขนาดนั้นน่ะสิ"

นั่นเป็นเรื่องจริงเลยทีเดียว โอกาสที่หวังซวี่ตงจะได้ขึ้นเตียงกับเสี่ยวฟางมีน้อยมากจริงๆ ถ้าไม่มีเงินก็ยากที่จะนัดเธอออกมาได้

เสี่ยวฟางไม่ใช่นักศึกษา จะให้มาเดินเตร็ดเตร่ตามถนนเป็นเพื่อนหวังซวี่ตงทุกวันก็คงไม่ใช่เรื่องใช่ไหมล่ะ

ต่อให้ไปเปิดห้อง เสี่ยวฟางก็ยังเลือกโรงแรมราคาประหยัดที่ดูดีหน่อย ส่วนโรงแรมเล็กๆ คืนละยี่สิบสามสิบหยวนแถวมหาวิทยาลัย กลุ่มลูกค้าหลักมีแต่พวกนักศึกษาแถวนั้นต่างหาก

เห็นเพื่อนร่วมชะตากรรมทำหน้าอมทุกข์ จ้าวฉู่หยุนก็ยกแก้วเบียร์ขึ้นชนกับเขา พลางไว้อาลัยให้ในใจเงียบๆ สามวินาที

ที่จริงหวังซวี่ตงอิจฉาจ้าวฉู่หยุนที่สุด ตอนนี้เขาไม่มัวมาไว้เชิงอีกแล้ว "พี่ฉู่หยุน พ่วงฉันไปด้วยคนสิ ให้ฉันไปช่วยถือกระเป๋าก็ยังดี ตอนนี้ฉันต้องการเงินจริงๆ นะ"

"ฉันยังติดเงินพี่เลี่ยงอยู่สองร้อย พี่ไข่อีกสามร้อย แล้วก็เพื่อนในห้องฉันอีก"

ช่วงตรุษจีนหวังซวี่ตงน่าจะได้อั่งเปามาบ้าง พอเปิดเทอมกลับมามหาวิทยาลัยเลยเอาไปคืนเพื่อนๆ ได้บางส่วน แต่เงินก็ยังไม่พอใช้อยู่ดี เขาถึงเริ่มคิดอยากจะหางานพาร์ตไทม์ทำ

แต่งานพาร์ตไทม์ทั่วไปได้เงินน้อยเกินไป วันหนึ่งยังหาได้ไม่พอค่าเปิดห้องเลยด้วยซ้ำ

เขาคิดว่าจ้าวฉู่หยุนต้องมีลู่ทางดีๆ แน่ ถ้าตัวเองหาเงินได้มากขนาดนั้นบ้างก็จะได้นอนกอดเสี่ยวฟางทุกวัน

"ไม่ต้องมาถือกระเป๋าให้ฉันหรอก"

จ้าวฉู่หยุนหัวเราะร่าพลางพูด "เดี๋ยวฉันลองไปถามพวกเจ๊สายเปย์ที่เลี้ยงดูฉันอยู่ให้ ว่าพวกเขายินดีจะรับเพิ่มอีกคนไหม ถึงตอนนั้นนายคงต้องเหนื่อยหน่อยแล้วกัน ตอนนี้ก็กินเซี่ยงจี้เพิ่มไปอีกสักสองสามไม้นะ"

"เชอะ!"

ทั้งสี่คนไม่มีใครเชื่อ หลิวไข่ถามด้วยสีหน้าอิจฉาตาร้อน "แฟนสาวนายคนนั้นให้เงินใช้นายทุกเดือนใช่ไหมล่ะ?"

ทุกคนคิดว่าน่าจะเป็นแบบนั้น ถึงขั้นเคยจับกลุ่มคุยกันในห้องพักเลยด้วยซ้ำ

เมื่อเห็นจ้าวฉู่หยุนเอาแต่ยิ้มไม่ปฏิเสธ หลิวไข่ก็พูดอย่างอิจฉาว่า "มึงแม่งโชคดีชะมัด กูหล่อกว่ามึงตั้งเยอะ ทำไมถึงหาแฟนดีๆ แบบนั้นไม่ได้บ้างวะ"

"เพราะมึงตาบอดไง"

จ้าวฉู่หยุนพูดอย่างไม่สบอารมณ์ "มึงลองส่องกระจกดูสิ ถ้าสายตายังดีอยู่ มึงคงไม่มีหน้ามาพูดอะไรแบบนี้หรอก"

"พี่ตง พวกเรายังเป็นนักศึกษากันอยู่ ถ้าจะมีแฟนก็หาที่เป็นนักศึกษาเหมือนกันดีกว่านะ"

เหอเลี่ยงเกลียดผู้หญิงทรงยั่วยวนแบบเสี่ยวฟางที่สุด จึงเตือนด้วยความหวังดี

หลิวไข่ชูนิ้วกลางใส่จ้าวฉู่หยุน ก่อนจะหันมาเสริมอีกแรง "พี่ตง เสี่ยวฟางใช้เงินมือเติบเกินไป พี่เปย์ไม่ไหวหรอก รีบเลิกแต่เนิ่นๆ เถอะ นี่พี่ไม่ได้ซื้อบุหรี่เต็มซองมากี่วันแล้วเนี่ย?"

จะว่าไปหวังซวี่ตงก็น่าสงสารจริงๆ ตั้งแต่คบกับเสี่ยวฟาง อย่าว่าแต่บุหรี่เป็นซองเลย แม้แต่มื้อเช้ายังต้องกระเบียดกระเสียรสุดชีวิต

สรุปคือเพราะไอ้ท่อนเนื้อสองตำลึงตรงหว่างขาแท้ๆ ชีวิตเขาตอนนี้เลยแทบไม่ต่างจากหมาตัวหนึ่ง

"เฮ้อ"

หวังซวี่ตงถอนหายใจพลางยกเหล้าดื่มย้อมใจ ทุกคนจึงเลิกเกลี้ยกล่อม

จ้าวฉู่หยุนไม่ได้เอ่ยเตือนเลยสักคำตั้งแต่ต้นจนจบ เขาคิดว่าการได้เจอประสบการณ์แบบนี้บ้างก็ดี คนเราต้องเรียนรู้ถึงจะเติบโต

ยังไงก็ไม่ขาดทุนหรอก ผู้หญิงเกรดเสี่ยวฟางถ้าไปตามสถานบันเทิง อย่างต่ำๆ ก็ต้องมีเจ็ดแปดร้อยขึ้น เพียงแต่การใช้ชีวิตตอนนี้มันลำบากไปหน่อยเท่านั้น

คืนนั้น ในมื้อสังสรรค์ของห้อง 305 สมาชิกนอกระบบอย่างหวังซวี่ตงจึงเมาแอ๋ไม่เป็นท่า

ทั้งสามคนช่วยกันหามเขากลับห้องพักแล้วโยนลงบนเตียง แถมยังซัดไปคนละหมัดสองหมัด พร้อมกับสาบานว่าจะไม่พาหมอนี่ออกมาเที่ยวด้วยอีกแล้ว

เช้าตรู่วันเสาร์ จ้าวฉู่หยุนตรงไปยังบริษัท บรรดาผู้บริหารของเฮยไป๋หูอวี๋ไม่มีใครหยุดเสาร์อาทิตย์เลยสักคน เพราะรู้ดีว่าเถ้าแก่จะเข้ามาบริษัทในวันหยุดสุดสัปดาห์เสมอ

ต่อให้ใครอยากจะหยุดพัก ก็มักสลับไปหยุดวันอังคารหรือวันพุธแทน ซึ่งเรื่องนี้จ้าวฉู่หยุนไม่ได้สั่งการเลยจริงๆ

อีคอมเมิร์ซคือผลผลิตโดยตรงจากการเติบโตอย่างก้าวกระโดดของอินเทอร์เน็ต และถือเป็นทิศทางใหม่ของการนำเทคโนโลยีเครือข่ายมาประยุกต์ใช้

ไม่ว่าจะเป็นอี้ชวี่ จัวเยวี่ย หรือตังตังในยุคนี้ ไปจนถึงเถาเป่า จิงตง และพินตัวตัวที่จะก้าวขึ้นมาแซงหน้าในภายหลัง ล้วนเป็นฟันเฟืองสำคัญที่ขาดไม่ได้บนเส้นทางสายนี้ทั้งสิ้น

ในระดับสากลยังมีสองยักษ์ใหญ่อย่างแอมะซอนและอีเบย์ ซึ่งความจริงแล้ว เบื้องหลังของอี้ชวี่และจัวเยวี่ยก็มีเงาของทั้งสองบริษัทนี้ทาบทับอยู่

อี้ชวี่คืออีเบย์ ส่วนจัวเยวี่ยก็คือแอมะซอน

หลังจากจัดการเรื่อง Happy Farm เรียบร้อย จ้าวฉู่หยุนก็เตรียมจะลงมือกับธุรกิจอีคอมเมิร์ซต่อ เพราะอุตส่าห์ได้เกิดใหม่ทั้งที ขืนทำแค่เกมก็คงเสียดายโอกาสอันล้ำค่าแย่

ยิ่งไปกว่านั้น เขาได้ชิงจดทะเบียนชื่อเถาเป่า เล่อเถา ฮวนเล่อโก้ว ฮวนเล่อเถา และพินตัวตัวตัดหน้าไว้หมดแล้ว

พูดได้เลยว่า วงการอีคอมเมิร์ซในชาตินี้จะต้องเปลี่ยนไปจนจำเค้าเดิมไม่ได้ และจะไม่มีเถาเป่ากับพินตัวตัวโผล่ขึ้นมาอีกต่อไป

แน่นอนว่าหากปล่อยให้เป็นไปตามแรงเฉื่อยของประวัติศาสตร์ แต่ละเจ้าก็คงแค่เปลี่ยนไปใช้ชื่ออื่นแทน

คนที่จะก้าวขึ้นมาเป็นผู้ยิ่งใหญ่ได้ ย่อมมีคุณสมบัติพิเศษติดตัวอยู่แล้ว พวกเขาไม่มีทางละทิ้งอุดมการณ์ของตัวเองเพียงเพราะชื่อถูกแย่งไปหรอก