ตอนที่ 92 สองเถ้าแก่จะประหยัดเกินไปแล้ว

ชาติก่อนเถาเป่าก่อตั้งขึ้นในเดือนพฤษภาคมปี 2003 และเข้าตลาดหุ้นสหรัฐฯ ในปี 2014 ด้วยมูลค่าหลักทรัพย์ตามราคาตลาดที่ทะลุล้านล้านหยวน สร้างมหาเศรษฐีขึ้นมานับไม่ถ้วน แต่คนที่กอบโกยได้มากที่สุดกลับเป็นมาซาโยชิ ซง แห่งซอฟต์แบงก์ของญี่ปุ่น

เพราะซอฟต์แบงก์ของญี่ปุ่นคือผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของอาลีบาบา ตอนนั้นหม่าแห่งหางเฉิงหอบแผนธุรกิจเร่ขาย "ความฝัน" ของตัวเองไปทั่วโลก แต่กลับไม่มีใครยอมควักเงินจ่ายให้เขาสักคนเดียว

จ้าวฉู่หยุนคิดในใจว่า ตอนนี้ตนมีแม่วัวผลิตเงินสดชั้นดีอย่างเฮยไป๋หูอวี๋อยู่ในมือ จุดเริ่มต้นจึงเหนือกว่าเถาเป่าไม่รู้กี่เท่าตัว ขนาด "สิบแปดอรหันต์" ผู้ร่วมก่อตั้งเถาเป่าในเวลานี้ก็ยังคงอุดอู้อยู่ในห้องพักซอมซ่อเลยด้วยซ้ำ

อีคอมเมิร์ซงั้นเหรอ

มันก็แค่วงการเผาเงิน เผาทิ้งไปเรื่อยๆ อย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ยิ่งไปกว่านั้น ในหัวของเขายังมีโมเดลธุรกิจของเถาเป่าและพินตัวตัวจากยุคหลังอยู่อีกด้วย

เขาเรียกหวางไข่เฟิงเข้ามาในห้องแล้วเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง "พี่หวาง ผมมีเรื่องอยากคุยด้วยหน่อยครับ"

สองสามวันมานี้หวางไข่เฟิงกำลังดื่มด่ำกับความสำเร็จขั้นสุด จู่ๆ จึงต้องมางงเป็นไก่ตาแตก ปกติประธานจ้าวแทบไม่เคยมีสีหน้าเคร่งเครียดขนาดนี้มาก่อน ที่สำคัญคือตอนนี้เฮยไป๋หูอวี๋กำลังรุ่งเรืองสุดขีดไม่ใช่หรือไง

"ประธานจ้าว มีเรื่องอะไรพูดมาได้เลยครับ"

"พี่หวาง ผมทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับพี่แล้วใช่ไหมครับ แถมยังเร็วกว่ากำหนดตั้งเยอะด้วย"

จ้าวฉู่หยุนเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม

คำพูดทำนองนี้มักเป็นการเกริ่นปูทาง ประโยคถัดไปต่างหากถึงจะเป็นประเด็นสำคัญ และส่วนใหญ่ก็มักไม่ใช่เรื่องดีเสียด้วย

หวางไข่เฟิงแอบคิดในใจว่า ประธานจ้าวคงไม่ได้นึกเสียดายหุ้นที่แบ่งให้เขาหรอกนะ เมื่อเห็นบริษัทกอบโกยกำไรมหาศาลขนาดนี้ เพราะถึงอย่างไรเขาก็ไม่ได้ควักเงินตัวเองสักหยวน ได้หุ้นลมมาฟรีๆ ตั้งสิบเปอร์เซ็นต์

"ประธานจ้าว พูดมาได้เลยครับ ผมพร้อมฟังอยู่แล้ว"

ในหัวของหวางไข่เฟิงสับสนตีกันไปหมด จึงตอบรับกลับไปด้วยน้ำเสียงแห้งๆ

"เรื่องมันเป็นอย่างนี้ครับ"

จ้าวฉู่หยุนไม่อ้อมค้อมให้เสียเวลา เปิดประเด็นตรงๆ "ผมตั้งใจจะจดทะเบียนบริษัทใหม่อีกแห่ง ทำเกี่ยวกับอีคอมเมิร์ซ คิดชื่อไว้แล้วว่าจะใช้ชื่อว่าเล่อเถา"

ธุรกิจอีคอมเมิร์ซเป็นหลุมดำที่ต้องผลาญเงินมหาศาลไม่รู้จบ หวางไข่เฟิงถือหุ้นอยู่ในเฮยไป๋หูอวี๋ ถ้าเขาอยากจะร่วมหัวจมท้ายลุยอีคอมเมิร์ซไปด้วยกัน จ้าวฉู่หยุนก็ไม่ขัดที่จะดึงเขามารวยด้วยกัน

แต่ถ้าหวางไข่เฟิงไม่เอาด้วย บัญชีการเงินของทั้งสองฝั่งก็จำเป็นต้องแยกขาดจากกันให้ชัดเจน

หวางไข่เฟิงชะงักไปครู่หนึ่ง "ประธานจ้าว ช่วงนี้อีคอมเมิร์ซทำยากมากเลยนะครับ"

"ตลาดระดับโลกก็มี eBay กับแอมะซอนยึดหัวหาดอยู่ ส่วนในประเทศเราก็มีเว็บไซต์อี้ชวี่ แถมตอนนี้อี้ชวี่ยังจับมือเป็นพันธมิตรกับ eBay อีก ถ้าเราคิดจะกระโดดเข้าไป ก็เท่ากับเปิดศึกชนกับยักษ์ใหญ่สองเจ้านี้ตรงๆ เลยนะครับ"

หวางไข่เฟิงไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าเกมกำลังไปได้สวยขนาดนี้ ทำไมจ้าวฉู่หยุนถึงนึกอยากจะหันไปทำอีคอมเมิร์ซขึ้นมาได้ จึงเอ่ยเตือน "แม้แต่เว็บไซต์จั๋วเย่ว์ตอนนี้ยังย่ำแย่หนัก ต้องวิ่งวุ่นหาเงินระดมทุนไปทั่วเลยนะครับ"

เรื่องของเว็บไซต์จั๋วเย่ว์ไม่ใช่ความลับในแวดวงธุรกิจแต่อย่างใด นับตั้งแต่ฟองสบู่ดอตคอมแตกไปเมื่อปี 2000 ใครๆ ต่างก็หอบแผนธุรกิจไปตระเวนหานักลงทุนเพื่อเอาเงินมาผลาญเล่นกันทั้งนั้น

บรรดาบริษัทอินเทอร์เน็ตที่เคยรุ่งเรืองถึงขีดสุดต่างพากันดิ่งเหวในตลาดหุ้น ใครเห็นก็มีแต่จะเผ่นหนี การจะระดมทุนในยุคนี้จึงยากเย็นแสนเข็ญ

"พี่หวาง นี่แหละคือเหตุผลที่วันนี้ผมเรียกพี่มาคุยกันตามลำพัง"

จ้าวฉู่หยุนไม่ได้คิดจะบีบบังคับ จึงเปิดอกพูดตรงๆ "ยังไงเฮยไป๋หูอวี๋ก็เป็นของพวกเราสองคน ถ้าคิดจะกระโดดเข้าสู่วงการอีคอมเมิร์ซ ช่วงแรกเราจำเป็นต้องเผาเงิน เผาเงินลงไปเรื่อยๆ อย่างไม่มีที่สิ้นสุด"

"ถ้าพี่เชื่อใจผม สัดส่วนหุ้นในเล่อเถาของพี่ก็จะยังคงเท่าเดิม แต่ถ้าพี่มองว่าอีคอมเมิร์ซไม่มีอนาคต ผมก็จะก่อตั้งเล่อเถาขึ้นมาในนามส่วนตัว"

สิ้นเสียง เขาก็นิ่งเงียบไป ท่าทีแบบนี้ต่างจากตอนที่ชักแม่น้ำทั้งห้าหว่านล้อมให้หวางไข่เฟิงมาร่วมก่อตั้งเฮยไป๋หูอวี๋อย่างสิ้นเชิง

ว่ากันตามตรง ทุกคนต่างก็มีมูลค่าในการใช้ประโยชน์ด้วยกันทั้งนั้น

ตอนนี้โครงสร้างบริษัทมั่นคงแล้ว ไม่ได้ขาดทั้งเงินทั้งคน บทบาทของหวางไข่เฟิงมีแต่จะลดน้อยถอยลง จ้าวฉู่หยุนมีวิธีนับร้อยนับพันที่จะเขี่ยหวางไข่เฟิงกระเด็นพ้นทาง

แต่เขาก็ทำพฤติกรรมประเภท "เสร็จนาฆ่าโคถึก เสร็จศึกฆ่าขุนพล" ไม่ลงเหมือนกัน ในเมื่อมีโอกาสได้เกิดใหม่ทั้งที หากยังต้องพึ่งลูกไม้สกปรกพรรค์นี้มากอบโกยเงินทองอีก

ไม่ต้องไปพูดถึงศีลธรรมหรือมโนธรรมอะไรหรอก แค่นี้ก็ถือว่าไร้ยางอายเกินกว่าจะคู่ควรกับคำว่าได้เกิดใหม่แล้ว

ผ่านไปพักใหญ่ หวางไข่เฟิงถึงตัดสินใจได้เด็ดขาด "ประธานจ้าว ผมเชื่อใจคุณ เราลุยไปด้วยกันครับ"

"ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลยครับพี่หวาง อีกเดี๋ยวพี่คงได้กลายเป็นมหาเศรษฐีร้อยล้านติดลบสมใจแน่ ติดลบที่หมายถึงมีแต่หนี้สินน่ะครับ"

จ้าวฉู่หยุนเอ่ยแซวทีเล่นทีจริง

หวางไข่เฟิงได้ยินแล้วถึงกับหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ความจริงเขาก็ไม่ได้มองว่าอีคอมเมิร์ซจะมีอนาคตอะไรนักหนา ซ้ำยังรู้สึกพิกลเหมือนตัวเองกำลังก้าวขาขึ้นเรือโจรยังไงชอบกล

เมื่อตกลงกันเรียบร้อย จ้าวฉู่หยุนก็เรียกจูเหม่ยถิงกับหวังเหวินเยี่ยนเข้ามา หวังเหวินเยี่ยนนึกว่าเจ้านายทั้งสองคนอยากฟังรายงานสถานะการเงิน

"ประธานจ้าว ประธานหวางคะ ยอดหมุนเวียนของ Happy Farm ช่วงไม่กี่วันนี้กระเตื้องขึ้นมาบ้าง เมื่อวานแตะหนึ่งล้านสี่แสนหยวนแล้วค่ะ ส่วน Plants vs. Zombies ทรงตัวอยู่ที่ราวสามถึงสี่แสนหยวน"

หวังเหวินเยี่ยนเหลือบมองหวางไข่เฟิงแวบหนึ่งแล้วพูดต่อ "มีแต่สงครามพิทักษ์แครอทที่ผลงานไม่ค่อยเข้าเป้าเท่าไร รวมกันหลายวันแล้วยังไม่ถึงหนึ่งแสนหยวนเลยค่ะ"

หวางไข่เฟิงเองก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจ สงครามพิทักษ์แครอทเป็นเกมที่เขารับผิดชอบดูแลการพัฒนา ผลงานระดับนี้สำหรับเฮยไป๋หูอวี๋แล้วถือว่าย่ำแย่จริง ๆ

แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้ ในเมื่อเอกสารแผนงานเกมประธานจ้าวเป็นคนเอาออกมาเอง แถมยังทุ่มโปรโมตอย่างหนัก คนเล่นน่ะเยอะมากจริง ๆ แต่กลับไม่มีใครคิดอยากเติมเงินเลยสักคน

จ้าวฉู่หยุนสังหรณ์ใจอยู่ก่อนแล้วว่าพลังดูดเงินของสงครามพิทักษ์แครอทคงไม่สูงเท่าไร แต่ก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าจะแย่ขนาดนี้

ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังพยักหน้าพูดว่า "ฐานผู้เล่นเกมก็สำคัญเหมือนกัน นี่ต่างหากที่เป็นทรัพยากรล้ำค่าที่สุดของบริษัทเรา อีกอย่างพอเข้าด่านหลัง ๆ ความยากจะเพิ่มขึ้น เดี๋ยวรายได้ก็ต้องค่อย ๆ ขยับตามมาเองครับ"

สีหน้าของหวางไข่เฟิงค่อยดูดีขึ้นมาหน่อย "จริงสิครับประธานจ้าว เกมแหกวงล้อมมรณะของเติ้งฉีอันก็ใกล้จะเปิดทดสอบรอบเบต้าภายในแล้วเหมือนกัน"

เกมซอมบี้ของเติ้งฉีอันเป็นโปรเจกต์ที่ใช้คนน้อยที่สุดในบริษัท แต่จ้าวฉู่หยุนกลับมองเห็นแววทำเงินมหาศาล จึงกำชับไปว่า "เร่งมือหน่อยนะ เดี๋ยวบริษัทเราจะเริ่มช็อตเงินแล้ว"

หวังเหวินเยี่ยนแอบเบ้ปาก เงินสดในบัญชีบริษัทนอนนิ่งอยู่เกือบร้อยล้านหยวน ยังจะกล้าบ่นว่าขาดเงินอีก

เธอเคยแนะนำให้จ้าวฉู่หยุนเจียดไปซื้อผลิตภัณฑ์การเงินเพื่อการลงทุนบ้าง หรือต่อให้เอาไปฝากประจำก็ยังดีกว่าแช่ไว้ในบัญชีออมทรัพย์ เพราะยังไงเงินก้อนนี้ก็มหาศาลเกินไป

ธนาคารเองก็เคยเสนอผลิตภัณฑ์การเงินมาหลายตัว ดอกเบี้ยต่อปีสูงถึงห้าหรือหกเปอร์เซ็นต์ แถมยังการันตีเงินต้นและผลตอบแทน แต่จ้าวฉู่หยุนกลับปฏิเสธไปทั้งหมด

หวังเหวินเยี่ยนทำงานสายการเงินมาหลายปี ไม่เคยเห็นเงินเยอะขนาดนี้มาก่อน บริษัทเดิมที่เคยอยู่มีแต่ตัวเลขบัญชี ต้องคอยจับแพะชนแกะ หมุนเงินกู้หนี้ยืมสิน แถมยังมีหนี้ค้างรับกองเป็นพะเนิน

ในความเป็นจริง แค่บริษัทไหนมีเงินสดพร้อมควักจ่ายสักสามถึงห้าล้านหยวนก็นับว่าเก่งกาจมากแล้ว

อีกอย่าง เธอยังรู้สึกว่าเจ้านายทั้งสองคนใช้ชีวิตสมถะเกินไป บริษัทกวาดเงินได้มหาศาลจนเงินแทบจะขึ้นรา แต่ทั้งคู่กลับไม่คิดจะซื้อบ้านหรือถอยรถใหม่เลยสักคัน

ไม่มีพฤติกรรมใช้จ่ายฟุ่มเฟือยให้เห็นเลยแม้แต่น้อย

นี่มันผิดวิสัยคนทั่วไปชัด ๆ ทั้งจ้าวฉู่หยุนและหวางไข่เฟิงต่างก็เป็นหนุ่มโสด อย่าว่าแต่เที่ยวเตร่เคล้านารีทุกค่ำคืนเลย แม้แต่รถหรูกับสาวสวยข้างกายก็ยังไม่มีให้เห็น

หรือว่าสำหรับพวกเขา การหาเงินมันเป็นแค่ความบันเทิงอย่างหนึ่งกันแน่

คิดไปคิดมา จู่ ๆ หวังเหวินเยี่ยนก็ฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้ เธอจึงลุกขึ้นถามว่า "ประธานจ้าว คุณกำลังวางแผนจะลงทุนในโปรเจกต์ใหญ่อะไรอยู่หรือเปล่าคะ"