ตอนที่ 93 เลขาต้องเป็นผู้หญิงเท่านั้น

จูเหม่ยถิงเองก็เพิ่งได้สติ ก่อนหน้านี้พวกเขาทั้งสองไม่เคยได้ยินระแคะระคายเรื่องนี้มาก่อนเลยแม้แต่น้อย

"อืม"

จ้าวฉู่หยุนพยักหน้ารับแล้วสั่งการ "พี่เหม่ยถิง พี่ไปจดทะเบียนบริษัทใหม่นะ ทำธุรกิจหลักเกี่ยวกับอีคอมเมิร์ซ ทุนจดทะเบียนห้าสิบล้าน"

ปฏิกิริยาของทั้งคู่ไม่ต่างไปจากหวางไข่เฟิง ถึงเกมกับอีคอมเมิร์ซจะจัดอยู่ในหมวดอินเทอร์เน็ตเหมือนกัน แต่นี่มันข้ามสายชัด ๆ

อีกอย่าง ตอนนี้เฮยไป๋หูอวี๋กำลังไปได้สวย ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องไปเสี่ยงเลยไม่ใช่หรือ มุ่งมั่นเจาะลึกในวงการเกมต่อไปไม่ดีกว่าหรือไง

เรื่องที่ไม่ถนัด ยังไงก็สู้ทำสิ่งที่เชี่ยวชาญไม่ได้อยู่แล้ว

แต่หวังเหวินเยี่ยนกับจูเหม่ยถิงต่างก็เป็นลูกจ้าง ถึงจะเป็นผู้บริหารระดับสูงก็ยังเป็นแค่ลูกจ้าง ทั้งคู่จึงไม่มีทางเอ่ยปากคัดค้านแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น ถึงจะทักท้วงไปก็ไร้ประโยชน์

จ้าวฉู่หยุนอธิบายเรื่องของเล่อเถาให้ผู้ถือหุ้นรายย่อยและลูกจ้างระดับสูงทั้งสองฟังอย่างละเอียดรอบหนึ่ง จากนั้นก็ถามต่อ "พี่เหม่ยถิง คราวก่อนที่ผมบอกให้พี่ไปเช่าห้องทำงานชั้นบนกับชั้นล่าง ตอนนี้มีห้องว่างกี่ห้องเหรอครับ"

"ชั้น 21 มีห้องว่างสองห้อง รวมกันได้แค่ 160 ตารางเมตรค่ะ ส่วนชั้นล่างมีห้องเดียว แต่กว้าง 180 ตารางเมตร"

จูเหม่ยถิงเปิดสมุดดูพลางตอบอย่างใจเย็น

"ก๊อกๆๆ"

ตอนนั้นเอง ไอ้หมาโจวปินก็เคาะประตูเดินเข้ามา เขาสังหรณ์ใจว่าที่นี่ต้องกำลังประชุมระดับผู้บริหารกันอยู่แน่ ๆ แล้วในฐานะผู้จัดการฝ่ายการตลาด จะยอมตกขบวนได้ยังไง

แถมบอสใหญ่ของบริษัทยังเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็กอีกต่างหาก

เจ้าตัวยังมีข้ออ้างติดมือมาด้วย "ประธานจ้าวครับ ฝ่ายการตลาดคนไม่พอใช้จริง ๆ นะครับ"

หวังเหวินเยี่ยนกับคนอื่น ๆ ล้วนเป็นพวกเจนสังเวียนการทำงาน แผนตื้น ๆ ของโจวปินมีหรือที่พวกเธอจะมองไม่ออก ทั้งสามคนจึงได้แต่ส่งยิ้มอย่างเป็นมิตรให้

อันที่จริงทุกคนในบริษัทต่างก็อิจฉาโจวปินกันทั้งนั้น เขาอาศัยความเป็นเพื่อนเล่นวัยเด็กกับจ้าวฉู่หยุนจนกลายเป็นคนโปรดเบอร์หนึ่งของบริษัท ขนาดหวางไข่เฟิงเวลาคุยเรื่องงานกับเขายังต้องเกรงอกเกรงใจ

ไม่อย่างนั้น ลำพังวุฒิการศึกษาและความสามารถระดับเขา ตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายการตลาดไม่มีทางตกมาถึงมือเด็ดขาด

"รับคน รับคน รับคน"

จ้าวฉู่หยุนขี้เกียจจะฉีกหน้าเพื่อน จึงหันไปเอ็ดจูเหม่ยถิงแทน "พี่เหม่ยถิง ผมบอกตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอว่าให้รับพนักงานต้อนรับมาสักสองคน นี่ผ่านมาตั้งหลายวันแล้วยังไม่เห็นแม้แต่เงาเลย"

"บริษัทเราตอนนี้ก็ถือว่ากระเป๋าหนักแล้วนะ แค่พนักงานต้อนรับสาวสวยสองคนยังไม่มี จะไปเรียกตัวเองว่าเป็นบริษัทที่ได้มาตรฐานได้ยังไง"

"ประธานจ้าว เดี๋ยวฉันรีบเปิดรับคนให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะ"

จูเหม่ยถิงรับปากแบบเสียไม่ได้

ตอนนี้เฮยไป๋หูอวี๋ไม่มีลูกค้ามาเยือนถึงที่เลยสักราย การรับพนักงานต้อนรับเข้ามาก็เป็นแค่ไม้ประดับชัด ๆ จูเหม่ยถิงเห็นบริษัทนี้เป็นเหมือนบ้านตัวเองจริง ๆ เธอถึงได้คอยหาทางช่วยประหยัดเงินให้อยู่ตลอด

เจ้าหมาโจวปินยังเสนอไอเดียกวนประสาทขึ้นมาอีก "ให้พวกเธอยืนหน้าประตูแล้วตะโกนว่ายินดีต้อนรับด้วยดีไหม"

จ้าวฉู่หยุนกลอกตาใส่เขา "แถมอีกสองประโยคด้วยเลยไหมล่ะ 'เถ้าแก่มากี่ท่านครับ' 'เชิญเถ้าแก่ด้านบนเลยครับ' แบบนี้ใช่ไหม"

การรับส่งมุกของทั้งคู่ทำให้บรรยากาศในห้องทำงานครึกครื้นขึ้นมาทันตา มันชวนให้เห็นภาพชัดเจนจนคนฟังอดขำไม่ได้จริง ๆ

"ทางฝั่งพี่หวังก็หาเจ้าหน้าที่การเงินมาเพิ่มอีกสองคนนะ พวกนักบัญชีกับเหรัญญิกอะไรทำนองนั้น"

จ้าวฉู่หยุนนิ่งคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยต่อ "พี่เหม่ยถิง พี่ก็หาเลขามาช่วยงานตัวเองสักสองคนด้วยเหมือนกัน"

"คะ?"

จูเหม่ยถิงประหลาดใจมาก การมีเลขาถือเป็นสวัสดิการเฉพาะระดับเจ้านายเท่านั้น เธอจึงลองถามดู "เถ้าแก่ หมายความว่าจะหาเลขาให้ฉันสองคนเหรอคะ"

"ใช่แล้ว"

จ้าวฉู่หยุนพยักหน้า "ผมชินกับการเรียกใช้พี่ไปแล้วนี่ แต่เลขาต้องเป็นผู้หญิงเท่านั้นนะ ถ้าเป็นผู้ชายบริษัทไม่จ่ายเงินเดือนให้หรอก"

"ต้องเป็นผู้หญิงเท่านั้น เครื่องแบบยั่วยวนใจงั้นเหรอ"

โจวปินเหลือบมองเพื่อนสนิท แล้วหันไปมองประตูห้องทำงาน ในหัวเริ่มจินตนาการเตลิดไปถึงกระโปรงทรงสอบ ถุงน่องสีดำ และรองเท้าส้นสูงแล้ว

อันที่จริงตำแหน่งของจูเหม่ยถิงตอนนี้เริ่มมีเค้าลางของเลขานุการคณะกรรมการบริษัทแล้ว การที่เลขานุการคณะกรรมการจะมีเลขาประจำตัวจึงเป็นเรื่องธรรมดามาก ยิ่งไปกว่านั้นเธอยังควบตำแหน่งอยู่อีกตั้งหลายหน้าที่ หวางไข่เฟิงและคนอื่น ๆ จึงไม่รู้สึกแปลกใจเลยสักนิด

มีเพียงจูเหม่ยถิงที่ไม่ได้ทำงานมาหลายปี ความคิดความอ่านจึงยังปรับตามไม่ทัน

เธอยังติดนิสัย "มัธยัสถ์แบบแม่บ้าน" อยู่บ้าง คิดแค่ว่าลดเงินเดือนไปได้คนหนึ่งก็ช่วยประหยัดเงินไปได้คนหนึ่ง อย่างมากตัวเองก็แค่เหนื่อยเพิ่มขึ้นหน่อยเท่านั้น

ส่วนจ้าวฉู่หยุนกลับกำลังคิดเรื่องซื้อรถ พอไม่รู้เรื่องพวกนี้เขาก็เอ่ยปากถามทันที "พี่หวัง ถ้ารถของบริษัทนี่เอาไปลงเป็นค่าใช้จ่ายบริษัทได้ใช่ไหมครับ แล้วจะช่วยลดภาษีได้ด้วยหรือเปล่า"

หวังเหวินเยี่ยนรู้สึกว่าในที่สุดเจ้านายก็ดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาบ้างแล้ว จึงยิ้มตอบ "ใช่ค่ะ ประธานจ้าว"

"พี่หวัง เดี๋ยวผมซื้อในนามบริษัทให้พี่สักคันนะ เผื่อเวลามีลูกค้าต้องไปรับไปส่งครับ"

จ้าวฉู่หยุนเองก็รู้สึกว่าพวกเขาสองคนในฐานะเถ้าแก่ของบริษัทดูซอมซ่อเกินไปจริง ๆ หวางไข่เฟิงบางทียังต้องไปเบียดเสียดขึ้นรถเมล์ไปกลับที่ทำงานอยู่เลย

แต่หวางไข่เฟิงดูไม่ค่อยกระตือรือร้นเรื่องซื้อรถเท่าไร ตอบกลับมาด้วยสีหน้าเฉยเมย "ฉันยังไงก็ได้ นายอยากซื้อสักคันก็เอาสิ"

ผิดกับโจวปินที่สนใจเป็นพิเศษ เขามองเพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กด้วยท่าทางอึกอักเหมือนอยากพูดอะไรบางอย่าง แทบจะหลุดปากอยู่แล้วว่า 'ถ้าพี่หวังไม่เอาก็ให้ฉันสิ'

"มองอะไร มีปัญญาซื้อหรือไง มีใบขับขี่แล้วเรอะ"

จ้าวฉู่หยุนพูดกับโจวปินไม่เคยไว้หน้าอยู่แล้ว โจวปินเองก็ไม่ถือสา หัวเราะแหะ ๆ ตอบกลับ "เดี๋ยวฉันก็รีบไปสอบแล้ว ถึงตอนนั้นนายเอารถนายให้ฉันขับก็พอ ฮี่ ๆ"

"ชิ~"

จ้าวฉู่หยุนไม่สนใจเขา หันไปถามจูเหม่ยถิง "พี่เหม่ยถิง พี่มีใบขับขี่ไหมครับ"

"คะ?"

จูเหม่ยถิงนึกว่าเถ้าแก่จะจัดรถประจำตำแหน่งให้ จึงรีบปฏิเสธทันที "เถ้าแก่คะ ฉันมีใบขับขี่แล้วก็ขับรถเป็นค่ะ แต่... แต่บริษัทไม่จำเป็นต้องจัดรถให้ฉันหรอกนะคะ"

"เอ่อ..."

จ้าวฉู่หยุนเกาหัว "พี่เหม่ยถิง นอกจากหน้าตาสวยแล้วพี่ยังฝันสวยอีกนะเนี่ย ผมแค่ถามดูเฉย ๆ แต่ถ้าพี่ยินดีจะมาเป็นคนขับรถให้ผม ผมก็ไม่ติดนะ"

ใบหน้าของจูเหม่ยถิงแดงก่ำขึ้นมาทันที ช่างน่าขายหน้าเหลือเกิน

พวกหวังเหวินเยี่ยนตอนแรกก็นึกว่าประธานจ้าวจะจัดรถให้จูเหม่ยถิงจนตกใจกันทั้งสามคน พอได้ยินแบบนี้ก็พากันหัวเราะคิกคัก

ก็นั่นน่ะสิ บริษัทไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องจัดรถให้จูเหม่ยถิงเลยสักนิด

ถ้าบริษัทคิดจะจัดรถให้พนักงานจริง ก็ควรเป็นหัวหน้าฝ่ายเทคนิคก่อนถึงจะฟังขึ้น เพราะอย่างไรตำแหน่งที่จูเหม่ยถิงถืออยู่ก็ยังเป็นหัวหน้าฝ่ายธุรการ การจะข้ามหน้าข้ามตาแบบนั้นมันไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย

ต่อให้เป็นผู้จัดการฝ่ายการตลาดอย่างโจวปิน ก็ยังมีภาษีดีกว่าจูเหม่ยถิงเสียอีก

แต่ในเมื่อความสัมพันธ์ส่วนตัวมันเห็น ๆ กันอยู่ ทุกคนนอกจากจะอิจฉาตาร้อนแล้วก็คงพูดอะไรมากไม่ได้

"พี่หวัง พี่ช่วยไปเรียกคนที่พอจะคุมการพัฒนาเกมเล็ก ๆ คนเดียวได้เข้ามาสักสองคนหน่อยครับ"

ตอนนี้เฮยไป๋หูอวี๋มีเกมอยู่สามเกมครึ่งแล้ว แต่จ้าวฉู่หยุนยังรู้สึกว่าช้าเกินไป หวังเหวินเยี่ยนกับโจวปินจึงลุกออกไปเองโดยอัตโนมัติ เหลือเพียงจูเหม่ยถิงที่หยิบสมุดเล่มเล็กออกมาทำหน้าที่เลขาฯ

บางครั้งยังต้องรับบทเป็น 'เด็กยกน้ำชา' จำเป็นอีกต่างหาก

"ประธานจ้าวครับ"

"ประธานจ้าวครับ!"

ทั้งสองเดินเข้ามาในห้องทำงานพลางเอ่ยทักทายอย่างนอบน้อม

ต่อจาก Happy Farm ตัวเกม Plants vs. Zombies ก็ฮิตถล่มทลายในตลาดอีกระลอก ส่งผลให้บารมีของจ้าวฉู่หยุนในบริษัทพุ่งสูงลิ่วจนไม่มีใครเทียบติด

โดยเฉพาะ Happy Farm ที่กลายเป็นเกมระดับปรากฏการณ์ไปแล้ว

เวลานี้เฮยไป๋หูอวี๋นับว่าปักหลักได้อย่างมั่นคงในวงการเกม แต่ละวันมีเรซูเม่ส่งเข้ามาในอีเมลของบริษัทอย่างล้นหลาม

ยิ่งบวกกับคดีความระหว่างเฮยไป๋หูอวี๋กับฉีอวี้และรุ่ยเฉิงด้วยแล้ว ตอนนี้ทั่วทั้งบริษัทจึงไม่มีใครกล้าดูแคลนคนหนุ่มตรงหน้านี้เลยแม้แต่คนเดียว