ตอนที่ 94 วัยรุ่น + แท็กซี่ = ไม่มีเงิน

จ้าวฉู่หยุนกวาดตามองคนทั้งสอง รู้สึกว่าหน้าตาไม่คุ้น คาดว่าน่าจะเป็นพนักงานที่เพิ่งเข้ามาใหม่ จึงยิ้มแล้วเอ่ยว่า "ไม่ต้องเกรงใจ นั่งก่อนสิครับ"

หวางไข่เฟิงแนะนำทั้งสองคนให้รู้จัก คนที่อายุมากกว่าชื่อหวงซื่อเกา อายุราวสามสิบต้นๆ ผมเริ่มบาง จ้าวฉู่หยุนพยักหน้ารับ พลางคิดในใจว่านี่แหละสภาพที่โปรแกรมเมอร์ควรจะเป็น

ส่วนเหลียงไห่เหวินดูอายุราว 26-27 ปี สวมแว่นตากรอบทอง ท่าทางสุภาพเรียบร้อย ดูมีความเป็นสายวิชาการอยู่บ้าง

"แผนงานเกมสองโปรเจกต์นี้ พวกคุณลองดูหน่อย"

จ้าวฉู่หยุนโยนเอกสารแผนงานเกมออกไปสองชุด แล้วพูดขึ้นว่า "เรื่องคนเดี๋ยวบริษัทจะรับสมัครให้ครบ ส่วนใครต้องการอะไรเพิ่มเติมก็ไปหาพี่หวาง ข้อเรียกร้องของผมมีแค่อย่างเดียวคือต้องเร็ว"

"ขอแค่พวกคุณทำโปรเจกต์นี้ออกมาได้ดี ก็เลื่อนขั้นเป็น P6 ทันที"

หวังเหวินเยี่ยนประกาศโครงสร้างเงินเดือนออกมาแล้ว เติ้งฉีอันก็อยู่ในระดับ P6 ในบริษัทนี้ นอกจากหวางไข่เฟิงกับซุนย่าเฟยที่เป็น P7 แล้ว P6 ก็นับเป็นช่างเทคนิคระดับสูงสุด

เหลียงไห่เหวินหยิบเอกสาร "มาเล่นบล็อกกันเถอะ" ขึ้นมาเปิดดู ที่จริงมันก็คือเกมเตตริสเวอร์ชันดัดแปลง เพียงแค่เล่นออนไลน์แข่งกันได้ และสามารถใช้ไอเทมแกล้งกันได้

"ประธานจ้าว ฝั่งผมไม่มีปัญหาแน่นอนครับ"

เหลียงไห่เหวินรู้สึกว่าตัวเองโชคดีเป็นบ้า ตำแหน่ง P6 นี้มันได้มาง่ายเกินไปแล้ว

หวงซื่อเกาหยิบเอกสาร "ศึกรถถัง" ไป ซึ่งก็เป็นเวอร์ชันดัดแปลงเช่นกัน สามารถแข่งกันแบบ 1 ต่อ 1 หรือจัดทีมลุย 10 ต่อ 10 ได้ พอกวาดตาดูคร่าวๆ ก็ตอบกลับว่า "ฝั่งผมก็ไม่มีปัญหาครับ"

หวางไข่เฟิงยืนดูจากด้านหลังอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกว่าไม่ได้ยากเย็นอะไร พอพูดคุยกันสั้น ๆ อีกสองสามประโยค เหลียงไห่เหวินกับหวงซื่อเกาก็เดินออกไป

จูเหม่ยถิงพอได้ยินคำว่า "ต้องเร็ว" ก็พลอยรีบร้อนออกไปจัดการเรื่องรับสมัครพนักงานเพิ่มทันที เพราะต้องเริ่มสองโปรเจกต์ใหม่พร้อมกัน

"ประธานจ้าว แล้วผมล่ะครับ"

หวางไข่เฟิงเห็นว่าดูเหมือนจะไม่มีงานอะไรของตัวเอง สงครามพิทักษ์แครอทก็ทำเสร็จแล้ว ด่านต่อ ๆ ไปหลังจากนี้แค่ปล่อยให้คนในทีมค่อย ๆ ปรับแก้ไปก็พอ จึงเอ่ยถามอย่างกระตือรือร้น

"พี่ทำไหวเหรอครับ"

จ้าวฉู่หยุนไม่ค่อยเข้าใจความคิดของพวกโอตาคุสายเทคนิคพวกนี้เท่าไร จึงเตือนสติว่า "พี่หวาง พี่อย่าลืมสิว่าพี่ยังเป็น M9 ของบริษัทอยู่นะ"

"ประธานจ้าว ตอนนี้เกมในบริษัทมีแค่ฝั่งซุนย่าเฟยที่ยุ่งยากหน่อย นอกนั้นก็ไม่มีอะไรต้องให้ผมคอยเฝ้าแล้วครับ"

หวางไข่เฟิงยังไม่ยอมแพ้ "อีกอย่างช่วงนี้ผมสังเกตหวงซื่อเกาเป็นพิเศษ ฝีมือเขาเก่งกว่าผมกับซุนย่าเฟยเสียอีก ไม่มีอะไรต้องกังวลเลยสักนิด"

"เอาอย่างนั้นก็ได้ครับ"

จ้าวฉู่หยุนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นแผนงานเกม "PopKart" ให้เขา

นี่นับเป็นโปรเจกต์ที่ใหญ่ที่สุดของเฮยไป๋หูอวี๋ในตอนนี้ เพราะมันคือเกมแนวแข่งขัน

"Crazy Arcade" ถูกบริษัทเซิ่งต้าคว้าลิขสิทธิ์ไปแล้ว ส่วนออดิชันก็นับเป็นเกมที่ฮิตระเบิดระเบ้อเกมหนึ่ง

ติดปัญหาตรงที่มีเรื่องลิขสิทธิ์เพลงเข้ามาเกี่ยว จ้าวฉู่หยุนไม่อยากไปไล่เจรจากับค่ายเพลงยักษ์ใหญ่ของเกาหลีใต้ รอถึงเวลานั้นค่อยชิงสิทธิ์ตัวแทนจำหน่ายมาก็พอ

ที่ผ่านมาเฮยไป๋หูอวี๋ทำแต่โปรเจกต์ต้นทุนต่ำ แถมยังเป็นแค่เว็บเกม หวางไข่เฟิงถือแผนงานอ่านอยู่นานด้วยสีหน้าตื่นเต้นสุดขีด รู้สึกเหมือน 'ในที่สุดวันที่รอคอยก็มาถึง'

"พี่หวาง เกมนี้พี่ใช้พนักงานใหม่ทั้งหมดเลยนะ แล้วฝ่ายเทคนิคทุกคนต้องเซ็นสัญญาเก็บรักษาความลับด้วย"

จ้าวฉู่หยุนครุ่นคิดเล็กน้อย "พอเกมใหม่ออนไลน์ เราต้องแจกโบนัสให้ทีมงานโปรเจกต์นี้สักก้อน ทุกคนจะได้มีไฟในการทำงาน"

"อืม การเฉลี่ยผลประโยชน์เท่ากันหมดทุกคนมันไม่ค่อยดีจริง ๆ นั่นแหละครับ"

หวางไข่เฟิงพูดพลางคิดตาม "บริษัทเก่าที่ผมเคยอยู่ก็มีค่าคอมมิชชันเหมือนกัน แต่ให้น้อยไปหน่อย ฝั่งเราใจป้ำกว่านี้ได้ครับ แล้วก็มอบอำนาจให้ผู้จัดการโปรเจกต์เพิ่มอีกนิด จะได้ช่วยให้พวกเขาบริหารจัดการได้คล่องตัวขึ้น"

เรื่องพวกนี้ล้วนมาจากประสบการณ์ตรงของหวางไข่เฟิง ทั้งสองคนปรึกษากันอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเรียกหวังเหวินเยี่ยนกับจูเหม่ยถิงเข้ามา

หลังหารือร่วมกัน ทุกคนก็ตัดสินใจนำรายได้และความนิยมของเกมมาเป็นเกณฑ์ประเมินหลัก ส่วนเงินโบนัสจะแบ่งจ่ายเป็นงวด ๆ เพราะอายุขัยของแต่ละเกมนั้นไม่เท่ากัน

"เอาตามนี้แล้วกันครับ"

จ้าวฉู่หยุนเคาะโต๊ะตัดสินใจทันที "คราวนี้ไม่ใช่แค่ทีม Plants vs. Zombies กับสงครามพิทักษ์แครอทที่จะได้โบนัส Happy Farm กับ Happy Pasture ก็แจกอีกรอบด้วยเหมือนกัน เอาไว้ให้กำลังใจพนักงานเก่าแล้วก็กระตุ้นพนักงานใหม่ไปในตัว"

หวางไข่เฟิงพยักหน้าเห็นด้วย

แม้ Happy Farm จะเพิ่งแจกโบนัสไปตอนปีใหม่ แต่ในเมื่อมันทำเงินได้มหาศาล จะแจกอีกสักรอบก็ไม่ใช่เรื่องเกินเลยอะไร

ยิ่งไปกว่านั้น พนักงานรุ่นบุกเบิกเหล่านี้ต่างก็ติดตามเขามาตั้งแต่แรก ตอนนี้เขามีหุ้นอยู่ในมือ ไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินทองอีกต่อไป การดูแลพี่น้องร่วมรบให้ดีขึ้นอีกนิดจึงเป็นเรื่องที่สมควรอย่างยิ่ง

จูเหม่ยถิงยิ้มจนแก้มแทบปริ นึกในใจว่าแจกเงินอีกแล้ว เถ้าแก่ใจป้ำสุดๆ ไปเลย

แม้หวังเหวินเยี่ยนจะไม่มีส่วนแบ่งใน Happy Farm แต่ในฐานะฝ่ายการเงินคนเดียวของบริษัท เธอยังได้ส่วนแบ่งจาก Plants vs. Zombies กับสงครามพิทักษ์แครอทอยู่ดี

นี่คือข้อดีของการเป็นผู้กำหนดกฎเกณฑ์

พอถึงช่วงบ่าย จ้าวฉู่หยุนก็ทนรอไม่ไหว นั่งแท็กซี่ตรงดิ่งไปยังโชว์รูมบีเอ็มดับเบิลยูทันที แถมยังเลือกสีรถไว้ในใจเรียบร้อยแล้ว... บีเอ็มดับเบิลยู X5 สีขาว

บางครั้งคนเราก็แปลก หลินซียวี่เคยขับบีเอ็มดับเบิลยู X5 สีขาว นับตั้งแต่ที่เธอหายตัวไป ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวเวลาที่จ้าวฉู่หยุนอยากซื้อรถก็คือบีเอ็มดับเบิลยู X5 สีขาวนี่เอง

จะบอกว่าเห็นของแทนใจก็คงไม่ใช่ เพราะอย่างไรก็ไม่ใช่รถคันเดียวกัน คงได้แต่โทษความรู้สึกที่ฝังลึกอยู่ในก้นบึ้งของหัวใจเท่านั้น

โชเฟอร์แท็กซี่เหลือบมองผู้โดยสารเบาะหลังผ่านกระจกสองสามครั้ง ก่อนจะเอ่ยถามอย่างอารมณ์ดี "พ่อรูปหล่อ จะไปรับแฟนเลิกงานเหรอครับ?"

เวลานี้ใกล้จะเลิกงานแล้ว คนขับจะคิดแบบนั้นก็ไม่แปลก จ้าวฉู่หยุนกำลังเบื่อๆ อยู่พอดี จึงยอมคุยเล่นเรื่อยเปื่อยด้วยสักสองสามประโยค

"ใช่ครับ ตอนนี้ผมยังไม่มีรถ กะว่าพอซื้อรถแล้วจะได้ขับไปรับแฟนเลิกงานได้"

"ฮ่าๆ"

คนขับหัวเราะร่วน พลางนึกในใจว่าคนหนุ่มสมัยนี้คุยโตไม่เบาเลยจริงๆ อ้าปากก็บอกจะซื้อรถเสียแล้ว

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี "พ่อรูปหล่อ จะหาแฟนทั้งที ทางที่ดีอย่าไปคว้าพวกเซลส์ขายเบนซ์ขายบีเอ็มเลยนะ พวกเซลส์บ้านพักตากอากาศก็เหมือนกัน"

"แต่ถ้าคบไปแล้ว ก็ต้องจับตาดูไว้ให้ดีๆ หน่อยล่ะ" คนขับเสริมขึ้นอีกประโยค

ความหมายก็ไม่มีอะไรซับซ้อน ผู้หญิงพวกนี้คลุกคลีกับคนรวยระดับแนวหน้าจนชิน ตาเลยสูง เอาอกเอาใจยาก

แถมบางทีเพื่อจะปิดยอดขายให้ได้ ก็อาจจะต้องยอมเอาตัวเข้าแลกบ้างอะไรบ้าง

คนขับแท็กซี่ไม่ว่าเมืองไหนต่างก็เป็นพวกรุ่นใหญ่เจนโลก มีเรื่องเล่าสารพัด ไม่ว่าคุณจะเปิดประเด็นสถานการณ์ระดับโลกหรือเรื่องปากท้องชาวบ้าน พวกเขาก็ต่อบทสนทนาได้หมด

อย่าว่าแต่ทิศทางตลาดหุ้นเลย แม้แต่วงในแชร์ลูกโซ่ยังรู้ลึกรู้จริง

วิเคราะห์เจาะลึกได้ออกรสออกชาติยิ่งกว่ากูรูในทีวี จะเอาหลักการหรือข่าวลับใต้โต๊ะก็มีหมด เรียกได้ว่าเป็นผู้รู้รอบตัวจริงเสียงจริง

ยิ่งเรื่องของกินมื้อดึก ร้านเก่าแก่เจ้าเด็ด ผับไหนกำลังฮิต หรือบาร์แถวไหนสาวเยอะ

พวกเขาก็แนะนำได้อย่างละเอียดยิบ เรียกได้ว่าคนขับแท็กซี่นี่แหละคือแผนที่เดินได้ประจำเมือง

"พี่ครับ ผมก็แค่ชอบที่เธอสวย ส่วนจะแน่นไม่แน่นน่ะ ผมไม่ซีเรียสอยู่แล้ว"

จ้าวฉู่หยุนปากคอกะล่อน แถมยังแอบยิงมุกใต้สะดือไปหนึ่งดอก

"เฮ้ย"

คนขับถือเป็น "รุ่นเก๋า" ตัวจริง เขายิ้มพลางส่ายหน้า "พวกคนหนุ่มก็งี้แหละ... แต่สุดท้ายพอจะแต่งงาน ยังไงก็ต้องหาผู้หญิงที่รู้จักใช้ชีวิตร่วมกันอยู่ดี"

รถแท็กซี่จอดเทียบข้างทางหน้าโชว์รูมบีเอ็มดับเบิลยู จ้าวฉู่หยุนจ่ายเงินแล้วก้าวลงจากรถ ก่อนจะยืนจุดบุหรี่สูบอยู่ตรงลานด้านหน้า

รออยู่นานสองนานก็ไม่มีใครเดินออกมารับ ในโชว์รูมมีพนักงานหญิงสี่ห้าคนยืนคุยเล่นกันอยู่ พวกเธอเพียงแค่เหลือบมองจ้าวฉู่หยุนข้างนอกแวบเดียวเท่านั้น

อายุน้อย + นั่งแท็กซี่ = ไม่มีเงิน

ในปี 2003 รถบ้านราคาหนึ่งถึงสองแสนหยวนก็ถือเป็นของเฉพาะคนรวยแล้ว ไม่ต้องพูดถึงเบนซ์หรือบีเอ็มดับเบิลยูเลย

เซลส์ขายรถหรูระดับนี้ ย่อมฝึกปรือจนมี "สายตาเหยี่ยว" กันหมดแล้ว

การแต่งเนื้อแต่งตัวของลูกค้า ผู้ชายใส่นาฬิกาอะไร ผู้หญิงสะพายกระเป๋าแบบไหน นั่งยานพาหนะอะไรมา ทั้งหมดนี้พวกเธอล้วนประเมินไว้ในใจเรียบร้อยแล้ว

อย่างจ้าวฉู่หยุนที่นั่งแท็กซี่มา จึงถูกพวกเธอปัดตกไปในทันที

"รู้งี้หนีบยัยเลขาตัวน้อยจูเหม่ยถิงมาด้วยก็ดีหรอก"

จ้าวฉู่หยุนบ่นอุบในใจ คาบบุหรี่เดินเข้าไปในโชว์รูม เขากวาดสายตามองรอบหนึ่งแล้วเดินตรงดิ่งไปยังบีเอ็มดับเบิลยู X5 สีขาวทันที

จังหวะนั้นเอง สาวสวยในชุดยูนิฟอร์มคนหนึ่งก็เดินเข้ามา ส่งยิ้มพลางเอ่ยถาม "สุดหล่อ มาดูรถเหรอคะ?"

จ้าวฉู่หยุนเบะปาก "ไม่ได้มาซื้อรถหรอกครับ ผมมาดูสาวสวยต่างหาก"

สาวสวยคนนั้นชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะปรับสีหน้าให้ดูเป็นงานเป็นการขึ้น "สวัสดีค่ะเถ้าแก่ ฉันชื่อเมิ่งเซิ่งหนาน ยินดีให้บริการนะคะ ไม่ทราบว่าคุณสนใจดูรถรุ่นไหนอยู่ ฉันช่วยแนะนำให้ได้ค่ะ"