ตอนที่ 95 เมิ่งเซิ่งหนาน

เมิ่งเซิ่งหนานดูอายุราว ๆ ยี่สิบสามยี่สิบสี่ปี สูงประมาณ 163 เซนติเมตร ผมยาวประบ่า ใบหน้ารูปไข่ เครื่องหน้างดงามหมดจด

ความจริงเธอก็ไม่ได้คิดว่าจ้าวฉู่หยุนจะมาซื้อรถจริง ๆ หรอก

ยิ่งเป็นรถอย่างบีเอ็มดับเบิลยู X5 ด้วยแล้วยิ่งไม่ต้องพูดถึง

เมิ่งเซิ่งหนานแค่เห็นว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าหน้าตาดีไม่เบา ประกอบกับกำลังว่างจนเบื่อ จึงคิดเสียว่าคุยเล่นฆ่าเวลา

จ้าวฉู่หยุนเดินวนรอบรถหนึ่งรอบโดยไม่พูดไม่จา พลันหันกลับมาสบตากับเธอพอดี สายตาของเขาเหลือบมองป้ายชื่อพนักงานที่คล้องอยู่ตรงหน้าอกของเมิ่งเซิ่งหนานโดยไม่รู้ตัว

"อุ๊บ~~"

พอเห็นเด็กหนุ่มมองตาค้าง หญิงสาวสองสามคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็อดหลุดขำไม่ได้ ก่อนจะรีบยกมือขึ้นปิดปาก

ถึงอย่างไรพวกเธอก็ไม่มีสิทธิ์ไปหัวเราะเยาะลูกค้า ต่อให้เด็กหนุ่มคนนี้จะไม่ซื้อรถ เขาก็ยังถือเป็นกลุ่มลูกค้าเป้าหมายอยู่ดี

หากถูกร้องเรียนขึ้นมา มีหวังโดนหักเงินเดือนเอาได้

ถึงอย่างนั้น เสียงแอบหัวเราะคิกคักของหญิงสาวพวกนั้นก็ยังเล็ดลอดออกมาให้ได้ยิน

ใบหน้าของเมิ่งเซิ่งหนานแดงระเรื่อขึ้นมาทันที เธอเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อย พลางนึกบ่นในใจว่า "อายุก็ยังน้อยไม่รู้จักรักดี มองจนตาค้างเลยนะ"

"แอ่ม"

จ้าวฉู่หยุนกระแอมแก้เก้อ แกล้งยื่นหน้าเข้าไปมองป้ายชื่อพนักงานใกล้ ๆ "เมิ่งเซิ่งหนานใช่ไหม เอาคันนี้แหละ รูดบัตรเลย"

"อะไรนะคะ"

คราวนี้พวกสาว ๆ ถึงกับอึ้งกิมกี่ หัวเราะไม่ออกกันเลยทีเดียว

เมิ่งเซิ่งหนานมองจ้าวฉู่หยุนตาค้าง ก่อนจะเอ่ยเตือนตะกุกตะกัก "คือว่า... นี่เป็นบีเอ็มดับเบิลยู X5 นะคะ คันนี้ราคาล้านกว่าหยวน คุณแน่ใจจริง ๆ เหรอคะว่าจะรูดบัตร"

จ้าวฉู่หยุนยื่นบัตรธนาคารส่งให้พลางถามกลับ "ทำไมครับ โชว์รูมพวกคุณรับแต่เงินสดเหรอ"

"ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่"

เมิ่งเซิ่งหนานถึงเพิ่งแน่ใจว่าเด็กหนุ่มคนนี้จะซื้อจริง ๆ และสิ่งที่เขายื่นมาก็คือบัตรธนาคาร ไม่ใช่บัตรรถเมล์

เพียงแต่การตัดสินใจซื้อรถครั้งนี้ มันจะไม่ปุบปับเกินไปหน่อยเหรอ

รถคันละตั้งล้านกว่าหยวน ทั้งสองคนยังไม่ได้คุยรายละเอียดกันสักคำด้วยซ้ำ

เมิ่งเซิ่งหนานจึงลองถามเสียงเบา "คุณลูกค้าคะ จะไม่ลองขับดูก่อนเหรอคะ หรือจะลองดูรุ่นอื่นเปรียบเทียบดูก่อนไหมคะ"

"เอ่อ..."

จ้าวฉู่หยุนมองเมิ่งเซิ่งหนานตาปริบ ๆ พลางเกาหัวแกรก "เป็นเซลส์แบบเธอนี่รอดมาจนป่านนี้ได้ก็นับว่าปาฏิหาริย์แล้วนะ ลูกค้าจะรูดบัตรอยู่รอมร่อ เธอยังจะผลักไสออกไปอีก"

"ไม่ใช่แบบนั้นค่ะคุณลูกค้า"

เมิ่งเซิ่งหนานรู้สึกลำบากใจเล็กน้อย "X5 ไม่มีรถพร้อมส่งน่ะค่ะ ถ้าคุณลูกค้าจะรับ ต้องรออีกสักพักเลย แต่วางเงินมัดจำไว้ก่อนได้นะคะ"

"เชี่ยเอ๊ย"

จ้าวฉู่หยุนดึงบัตรกลับมาอย่างหงุดหงิด "ไม่มีรถก็ไม่บอกตั้งแต่แรก เสียเวลาชะมัด"

"คุณลูกค้าคะ ถ้าอยากได้รถเลย ลองดูรุ่นอื่นก่อนไหมคะ ทางเรามีพร้อมส่งเกือบทุกรุ่นเลยค่ะ"

เมิ่งเซิ่งหนานเอ่ยแนะนำพร้อมรอยยิ้มเอาใจ

"X5 สีขาว รุ่นอื่นไม่สนใจครับ"

จ้าวฉู่หยุนปฏิเสธทันควันและเตรียมจะเดินจากไป

จังหวะนั้นเอง ชายวัยสามสิบกว่าคนหนึ่งก็รีบวิ่งเข้ามา เขายื่นนามบัตรให้ด้วยสองมือพลางแนะนำตัว "สวัสดีครับคุณลูกค้า ผมแซ่หลาน เป็นผู้จัดการของที่นี่ครับ"

จ้าวฉู่หยุนชั่งใจครู่หนึ่งก่อนจะรับนามบัตรมา ผู้จัดการหลานจึงรีบพูดต่อ "สัปดาห์นี้จะมีรถล็อตใหม่เข้ามาพอดีครับ มี X5 สีขาวอยู่คันหนึ่ง คุณลูกค้าวางเงินมัดจำไว้ก่อนได้นะครับ..."

"ขอบคุณครับ เข้าใจแล้ว"

จ้าวฉู่หยุนไม่มีนิสัยชอบวางเงินมัดจำจึงพูดตัดบททันที ก่อนจะหยิบนามบัตรส่งให้เมิ่งเซิ่งหนาน "ถ้ารถมาถึงค่อยโทรบอก แล้วผมจะแวะมาซื้อเอง"

เซลล์สาว ๆ ยังคงช่วยกันหว่านล้อมให้จ้าวฉู่หยุนวางเงินมัดจำไว้ก่อน ซึ่งก็เข้าใจได้ เพราะคนทำอาชีพเซลส์ต่างก็ต้องหาเงินทำมาหากินกันทั้งนั้น

จ้าวฉู่หยุนไม่ได้ถือสากับเสียงหัวเราะเยาะเมื่อครู่ เขาบอกไปตามตรงว่า "ผมจะซื้อจริง ๆ รถมาถึงเมื่อไหร่ เธอค่อยโทรหาผมก็พอ"

แต่พอพูดจบ เขาก็จ้ำอ้าวไปยังโชว์รูมเบนซ์ข้าง ๆ ทันที

ผู้จัดการหลานกับพวกสาว ๆ ต่างพากันส่ายหน้า ดูท่าลูกค้ารายนี้คงหลุดมือไปแล้ว

ธรรมดาของผู้หญิงที่ย่อมมีนิสัยชอบเผือก ด้วยความอยากรู้ว่าหนุ่มหล่อคนนี้จะใจถึงซื้อรถจริงไหม พวกเธอจึงพากันไปยืนมองที่หน้าร้าน คอยจับจ้องไปยังโชว์รูมเบนซ์ข้าง ๆ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถเบนซ์ G500 มูลค่าเฉียดสองล้านหยวนก็แล่นออกมาจากโชว์รูมเบนซ์

คนขับสวมแว่นตากันแดด ซึ่งมองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นพ่อหนุ่มหล่อหน้าใสที่เพิ่งเข้ามาดู X5 ในร้านเมื่อกี้นี้เอง

คราวนี้ทุกคนถึงเชื่อสนิทใจว่า จ้าวฉู่หยุนเป็นลูกคนรวยตัวจริงเสียงจริง

จนกระทั่งท้ายรถลับสายตาไป บรรดาสาว ๆ ถึงเริ่มเปิดฉากคุยกันเซ็งแซ่

"เมื่อกี้ดูคนพลาดไป คราวหน้าถ้าเจอหนุ่มหล่ออีกล่ะก็ ฉันจะพุ่งเข้าไปเป็นคนแรกเลย"

"เสียดายชะมัด X5 คันหนึ่งได้ค่าคอมมิชชันตั้งเยอะแน่ะ"

"หนานหนาน เดือนนี้เธอยังเปิดยอดไม่ได้เลยใช่ไหม"

· · · · · · · ·

ผู้จัดการหลานไม่สนใจพวกผู้หญิงเหล่านั้น เขาส่ายหน้าพลางเอ่ยกับเมิ่งเซิ่งหนาน "เธอลองติดต่อเขาดูอีกทีสิ ดูว่าเขายังอยากได้บีเอ็มดับเบิลยู X5 อยู่อีกไหม"

"ค่ะ"

การชวดออร์เดอร์ใหญ่ทำให้เมิ่งเซิ่งหนานทั้งเสียดายและยังแอบไม่ยอมแพ้อยู่ลึกๆ

เธอหยิบนามบัตรออกมา ผิวสัมผัสของมันทั้งเรียบเนียนและดูดีมีระดับ

ด้านบนพิมพ์ไว้เพียงชื่อกับเบอร์โทรศัพท์ ไม่มีทั้งชื่อบริษัทและตำแหน่ง

จ้าวฉู่หยุนใช้มือหนึ่งจับพวงมาลัย อีกมือวางพักไว้บนคันเกียร์ นี่เป็นความเคยชินของคนขับรถมือเก๋า

ยิ่งถ้าสูบบุหรี่ ก็จะเป็นมือหนึ่งจับพวงมาลัย ส่วนอีกมือพาดไว้ตรงขอบหน้าต่างรถ

รูปลักษณ์ภายนอกของเบนซ์ G500 ถือว่าดุดันสมราคา แต่การตกแต่งภายในนั้นยากจะเอ่ยชม แถมในรถยังเปิดเพลงดิสโก้ลูกทุ่งจังหวะโจ๊ะๆ คลอเอาไว้อีกด้วย

"กริ๊งๆ กริ๊งๆ"

จังหวะนั้นเองโทรศัพท์ก็ดังขึ้น จ้าวฉู่หยุนหรี่เสียงเพลงลงเล็กน้อย เห็นว่าเป็นเบอร์แปลกจึงกดรับสายแล้ว "ฮัลโหล" ไปคำหนึ่ง

เมิ่งเซิ่งหนานแนะนำตัวในสายเสร็จก็เอ่ยถามหยั่งเชิง "ประธานจ้าวคะ คุณซื้อเบนซ์ G500 ไปแล้วเหรอคะ"

"ครับ"

หัวใจของเมิ่งเซิ่งหนานดิ่งวูบลงสู่ก้นเหวทันที แต่ก็ยังกลั้นใจถามต่อ "แล้วประธานจ้าวยังสนใจซื้อบีเอ็มดับเบิลยู X5 อยู่ไหมคะ"

"ครับ"

หัวใจของเมิ่งเซิ่งหนานพองโตขึ้นมาอีกครั้ง เธอรีบพูดด้วยความตื่นเต้น "ประธานจ้าวคะ ถ้ารถมาถึงเมื่อไหร่ ฉันจะรีบโทรหาคุณทันทีเลยค่ะ"

"อ้อ"

คำว่า "อ้อ" นี้ฟังดูขอไปที ไร้ซึ่งความจริงใจแม้แต่น้อย

เมิ่งเซิ่งหนานเริ่มลนลาน "ประธานจ้าวคะ เดือนนี้ฉันยังเปิดยอดไม่ได้เลย คุณพอจะช่วย... หน่อยได้ไหมคะ"

"มันก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้หรอกนะ"

จ้าวฉู่หยุนลากเสียงยาว "เพียงแต่ว่า..."

เมิ่งเซิ่งหนานเข้าใจความหมายได้ในทันที เรื่องพรรค์นี้พวกเธอเจอมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว

ผู้ชายบางคนอาศัยเรื่องซื้อรถมาอ้าง บังหน้าด้วยการอยากทำความรู้จัก แต่แท้จริงแล้วมักจะยื่นข้อเรียกร้องเล็กๆ น้อยๆ ไม่ทางตรงก็ทางอ้อม

และขอเพียงฝ่ายหญิงยอมตกลง มันก็คือจุดเริ่มต้นของเกมชิงไหวชิงพริบระหว่างกัน

เมิ่งเซิ่งหนานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบตกลง

ทั้งคู่นัดเจอกันที่ร้านอาหารฝรั่งแห่งหนึ่งเพื่อกินมื้อค่ำ

พอวางสาย จ้าวฉู่หยุนก็หลุดขำออกมา พลางคิดในใจว่าคนขับแท็กซี่นี่ตาคมจริงๆ เรื่องพรรค์นี้ในสังคมคงมองทะลุปรุโปร่งหมดแล้ว

ร้านอาหารฝรั่งแห่งนี้จ้าวฉู่หยุนเป็นคนเลือก ชั้นบนเป็นโรงแรม และอยู่ห่างจากโชว์รูมบีเอ็มดับเบิลยูแค่ไม่กี่ป้ายรถเมล์ ถือว่าสะดวกด้วยกันทั้งสองฝ่าย

ไม่นานนัก เมิ่งเซิ่งหนานก็สะพายกระเป๋าสีแดงเลือดหมูเดินเข้ามา

เธอเปลี่ยนชุดมาใหม่ เป็นกางเกงยีนส์เข้าคู่กับเสื้อโค้ตผ้าสักหลาดสีดำ

"ประธานจ้าวคะ ขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้รอนาน"

เมิ่งเซิ่งหนานส่งยิ้มทักทายพลางนั่งลงอย่างเป็นกันเอง

จ้าวฉู่หยุนมองเธอแล้วยิ้มพูดว่า "เรียกผมว่าฉู่หยุนก็พอครับ พี่เมิ่งไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอก"

"งั้นพี่ไม่เกรงใจแล้วนะ"

เมิ่งเซิ่งหนานตั้งใจจะมาตีสนิทอยู่แล้ว จ้าวฉู่หยุนสั่งสเต๊กเนื้อแบบสุกทั่วกับไวน์แดงหนึ่งขวด ก่อนจะเลื่อนเล่มเมนูส่งให้เธอ

"เอาเหมือนกันค่ะ"

เมิ่งเซิ่งหนานไม่ได้เปิดดูเมนู พอพนักงานเดินพ้นไป เธอก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยถามเสียงเบา "ฉู่หยุน เมื่อบ่ายนี้เธอซื้อเบนซ์จริงๆ เหรอ"

"นี่ไงครับ"

จ้าวฉู่หยุนควักกุญแจรถออกมาโยนลงบนโต๊ะเสียงดัง "แป๊ก" ท่าทางไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย

"แล้วเธอยังจะซื้อบีเอ็มดับเบิลยู X5 ไปทำไมอีกล่ะ"

เมิ่งเซิ่งหนานเอ่ยถามหยั่งเชิง

เธออยากรู้ให้แน่ชัดว่าจ้าวฉู่หยุนจะซื้ออีกจริงหรือเปล่า ไม่อย่างนั้นอายุอานามก็ปานนี้แล้ว ขืนโดนเด็กเมื่อวานซืนกินเรียบไม่เหลือเศษ ซ้ำตัวเองยังไม่ได้อะไรติดไม้ติดมือกลับมาเลยคงแย่แน่

"ผมชอบบีเอ็มดับเบิลยู X5 ครับ"

จ้าวฉู่หยุนตอบกลับหน้าตาเฉย

"ฮะๆ"

เมิ่งเซิ่งหนานถึงกับพูดไม่ออก พลางนึกในใจว่าพวกคนรวยนี่เอาแต่ใจกันจริงๆ รถคันหนึ่งราคาพอจะซื้อห้องชุดในเมืองหลวงได้ห้องหนึ่งเลยนะ แต่นี่เล่นกวาดทีเดียวสองคัน

ทั้งสองคนจิบไวน์แดงกินสเต๊กไปพลาง คุยสัพเพเหระกันไปเรื่อยเปื่อย

"พี่เมิ่งครับ ผมเพิ่งอกหักมา คืนนี้อยากหาคนคุยเป็นเพื่อนหน่อย"

จ้าวฉู่หยุนส่งสัญญาณออกมาดื้อๆ แบบไม่มีอ้อมค้อม

เมิ่งเซิ่งหนานชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด แม้จะเตรียมใจไว้บ้างแล้ว แต่ก็ไม่คิดว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าจะตรงไปตรงมาขนาดนี้

จ้าวฉู่หยุนก้มหน้ากินสเต๊กต่อโดยไม่พูดอะไรอีก กับผู้หญิงพวกนี้เขาไม่ได้มีความอดทนมากมายขนาดนั้น ได้ก็ดี ไม่ได้ก็ไม่คิดจะฝืนใจ

"ฉันก็อยากฟังเรื่องของคุณกับแฟนเก่าอยู่เหมือนกันค่ะ"

เมิ่งเซิ่งหนานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกแก้วไวน์แดงขึ้นชวนชนแก้ว พลางคิดในใจว่าถึงตอนนั้นก็ยังไม่รู้หรอกว่าใครกันแน่ที่จะเป็นฝ่ายเสียเปรียบ