บทที่ 66 หวนคืนสู่ค่ายทหาร

หลังจากเก็บน้ำยาเวทมนตร์เข้าพื้นที่ส่วนตัวแล้ว เย่เฟิงก็รู้สึกหนาวขึ้นมากะทันหัน

แม้บนดาวสีน้ำเงินจะเริ่มเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว แต่ในเมืองทางใต้อย่างเมืองมังกร ยังเป็นช่วงที่อากาศร้อนจัด อุณหภูมิยังสูงมากอยู่

ส่วนเย่เฟิงเนื่องจากข้ามมิติมาอย่างกะทันหัน บนตัวจึงสวมเพียงเสื้อแขนสั้น

ตอนต่อสู้ก่อนหน้านี้ไม่ได้รู้สึกอะไร แต่พอหยุดลง ความหนาวเย็นระลอกหนึ่งก็แผ่ซ่านไปทั่วร่างทันที

โชคดีที่เขาสวม 'เกราะอ่อนมิธริล' ที่ช่วยให้อบอุ่นในหน้าหนาวและเย็นสบายในหน้าร้อน ประกอบกับสมรรถภาพร่างกายได้รับการยกระดับขึ้นมากแล้ว ความหนาวเพียงแค่นี้เย่เฟิงจึงยังพอทนได้

ดูเดกเห็นเย่เฟิงสวมเสื้อผ้าบาง จึงหยิบเสื้อโค้ตทหารที่เย่เฟิงเคยแลกเปลี่ยนให้ก่อนหน้านี้ออกมาจากพื้นที่ส่วนตัว หมายจะนำมาคลุมให้

ทว่าเย่เฟิงกลับโบกมือพลางพูดว่า "ไม่ต้องหรอกครับ"

พูดจบ เขาก็นำกล่องโลหะทรงยาวออกมาจากพื้นที่ส่วนตัว แล้วสวมใส่อุปกรณ์ป้องกันระดับบุคคลเข้าไป ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของดูเดกและเหล่าทหาร

"คุณดูเดก อย่ามัวยืนอึ้งอยู่เลยครับ รีบเก็บกวาดสนามรบต่อแล้วออกไปจากที่นี่กันเถอะ"

"อ้อ ได้ๆ" ดูเดกพยักหน้า นำทหารใต้บังคับบัญชาเก็บกวาดสนามรบต่อ

เย่เฟิงเองก็ไม่ได้อยู่เฉย เขาเก็บพวกชุดเกราะ อาวุธ โล่ ธนู และหน้าไม้ของพวกออร์กทั้งหมดเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัว

หลังเก็บกวาดสนามรบเสร็จสิ้น เย่เฟิงก็กล่าวว่า "คุณดูเดก สิ่งสำคัญเร่งด่วนตอนนี้คือหาที่ปลอดภัยพักผ่อนตั้งหลักก่อนครับ"

"ไปที่ค่ายประจำการของกองทัพฉันเถอะ ที่นั่นปลอดภัยแน่นอน" ความคิดของดูเดกตรงกับเย่เฟิงพอดี

เย่เฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้าพูดว่า "ตกลง งั้นรีบไปกันเถอะครับ"

ระหว่างทางมุ่งหน้าไปยังค่ายทหาร เย่เฟิงถามขึ้นด้วยความสงสัย "คุณดูเดก ทำไมคุณถึงไม่อยู่ในค่ายทหารล่ะครับ? ทำไมถึงออกมาโดนพวกออร์กดักซุ่มโจมตีอยู่กลางป่าแบบนี้?"

สีหน้าของดูเดกฉายแววไม่เข้าใจเช่นกัน "คุณเย่เฟิง หลังจากได้รับโดรนห้าลำที่คุณแลกเปลี่ยนให้ฉันมา พวกเราก็เปิดฉากโจมตีด้วยเพลิงจากทางอากาศ เผาค่ายทหารของพวกออร์กจนวอดวายในคราวเดียว กำจัดศัตรูไปได้กว่าแปดพันคน…"

"เดี๋ยวก่อนครับ" เย่เฟิงขัดจังหวะดูเดกแล้วถามขึ้น "คุณบอกว่าในค่ายนั้นมีศัตรูกว่าแปดพันคนเหรอ? ค่ายที่มีศัตรูกว่าแปดพันคน คุณกลับบอกว่าเป็น 'ค่ายขนาดเล็ก' เนี่ยนะ?"

ดูเดกยังไม่ทันได้พูด ทหารนายหนึ่งก็เอ่ยขึ้นด้วยความคับแค้นใจ "ไม่ใช่แค่แปดพันหรอกครับ มีตั้งหมื่นกว่าคนแน่ะ! แต่นายทหารตรวจการฟาเบรกัสกลับยืนกรานหัวชนฝาว่าเป็นค่ายเล็ก ไม่ยอมอนุมัติเครื่องยิงหินให้พวกเราเลยสักเครื่องเดียว!"

ดูเดกจึงเอ่ยปากพูดต่อ "เข้าเรื่องเมื่อกี้ต่อนะ พอพวกเราทำลายค่ายออร์กแห่งนั้นได้ ทางราชอาณาจักรก็มีคำสั่งปูนบำเหน็จ ให้ฉันเดินทางไปเมืองหลวงเพื่อเข้าร่วมพิธีมอบรางวัล ฉันก็เลยพาการ์ดคนสนิท 35 นายเดินทางไปเมืองหลวง แต่กลับถูกกองกำลังชั้นยอดของพวกออร์กดักซุ่มโจมตีระหว่างทาง ส่วนเรื่องหลังจากนั้น คุณก็น่าจะทราบหมดแล้ว"

เย่เฟิงถามต่อ "คนที่นำคำสั่งปูนบำเหน็จมาแจ้งคุณคือใครครับ? แล้วจุดที่คุณถูกลอบโจมตีเมื่อครู่อยู่ในอาณาเขตของราชอาณาจักรหรือเปล่า?"

ดูเดกตอบว่า "เป็นคนที่ชื่อสเลด เขาเป็นมหาดเล็กประจำพระองค์ของกษัตริย์คาลเดอร์ที่หก เป็นหนึ่งในคนที่ฝ่าบาททรงไว้พระทัยที่สุด ส่วนสถานที่ที่ถูกลอบโจมตีเมื่อกี้ ก็อยู่ในเขตแดนของราชอาณาจักรจริงๆ"

เมื่อได้ยินดูเดกบอกเช่นนี้ เย่เฟิงก็มองเขาด้วยสายตาที่ซับซ้อน

ดูเดกถามด้วยความฉงน "สหาย ทำไมถึงมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นล่ะ หรือว่าคุณรู้อะไรมาเหรอ?"

เย่เฟิงตอบว่า "รอให้ถึงค่ายทหารของคุณก่อนแล้วค่อยว่ากันครับ"

ในเวลาเดียวกันนั้น ภายในค่ายบัญชาการใหญ่ของกองทัพมนุษย์ กำลังเกิดการโต้เถียงกันอย่างดุเดือด

"รองแม่ทัพคาร์น ฉันจะพูดอีกครั้งนะ ดูเดก ผู้บัญชาการกองทัพของพวกแก ถูกพวกออร์กดักซุ่มโจมตีระหว่างเดินทางไปเมืองหลวง และเสียชีวิตไปแล้ว! ส่งตราประจำกองทัพมาให้ฉันเดี๋ยวนี้ ฉันจะรับช่วงบัญชาการกองทัพที่แปดเอง!"

ชายที่ชื่อคาร์นกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ผู้ตรวจการฟาเบรกัส ฉันก็ขอพูดอีกครั้งเหมือนกัน หนึ่งคือท่านไม่มีหนังสือแต่งตั้งจากกระทรวงกลาโหมของราชอาณาจักร สองคือไม่มีหนังสือยืนยันจากฝ่ายส่งกำลังบำรุงว่าท่านผู้บัญชาการพลีชีพแล้ว แล้วฉันจะส่งมอบอำนาจบัญชาการกองทัพให้ท่านได้ยังไง!"

ฟาเบรกัสหยิบม้วนหนังแกะออกมาโยนให้คาร์นพลางพูดว่า "ดูนี่ซะ ลายพระหัตถ์ขององค์กษัตริย์คาลเดอร์ที่หก บนนั้นมีตราประทับที่ฝ่าบาททรงประทับด้วยพระองค์เอง"

เมื่ออ่านเนื้อความในม้วนหนังแกะแล้ว คาร์นก็อุทานด้วยความไม่อยากจะเชื่อ "เป็นไปไม่ได้! ท่านผู้บัญชาการจงรักภักดีต่อราชอาณาจักรมาโดยตลอด สร้างผลงานอันยิ่งใหญ่ให้ราชอาณาจักรตั้งกี่ครั้งกี่หน จะมีความคิดกบฏได้ยังไง!"

มุมปากของฟาเบรกัสยกยิ้มเย็นชา ก้าวประชิดเข้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว "จงรักภักดีงั้นเหรอ? นั่นมันอาจจะเป็นแค่ละครตบตาที่เขาเล่นให้คนนอกดูต่างหาก! แกช่วยอธิบายให้ฉันฟังทีสิ ไอ้สิ่งที่เรียกว่า 'โดรน' ที่เขาใช้ 'บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป' ที่เขากิน แล้วก็ 'น้ำแร่' ที่เขาดื่ม มันคืออะไรกันแน่?

ฝ่าบาททรงตรัสถามเขาหลายครั้งว่าสิ่งของพวกนี้ได้มาจากไหน แต่เขากลับบ่ายเบี่ยงอ้างว่า 'นี่เป็นของขวัญที่ทูตแห่งเทพแห่งแสงสว่างประทานให้' การปิดบังหลอกลวงฝ่าบาทเช่นนี้ ไม่ใช่ว่ามีเจตนาชั่วร้ายแอบแฝงอยู่หรอกเหรอ?

การเรียกตัวเขาไปเมืองหลวงครั้งนี้ ก็เพื่อสืบหาหลักฐานความผิดว่าเขาได้สิ่งของพวกนี้มาได้อย่างไร ไม่นึกเลยว่าเขาจะสมรู้ร่วมคิดกับพวกออร์ก เล่นละครตบตาฉากใหญ่ว่า 'ถูกลอบโจมตีจนเสียชีวิต' ระหว่างทาง ซึ่งความจริงแล้วอาจจะหลบหนีความผิดไปแล้วก็ได้!"

คาร์นกำม้วนหนังแกะแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด แต่ก็ยังไม่ยอมถอย "คำพูดของผู้ตรวจการไม่มีหลักฐานแม้แต่น้อย! หากท่านผู้บัญชาการคิดคดทรยศจริง แล้วเขาจะเผาค่ายพวกออร์กที่มีขนาดนับหมื่นคนภายใต้สถานการณ์ที่ยากลำบากแสนสาหัสได้อย่างไรกัน? ขอองค์กษัตริย์ทรงโปรดแยกแยะถูกผิด อย่าได้สังหารขุนศึกผู้ภักดีเลย!"

สีหน้าของฟาเบรกัสพลันเคร่งขรึมลง เขาสะบัดมือส่งสัญญาณให้ทหารยามสองนายด้านหลังที่สวมเกราะสลักอักขระเวทมนตร์ก้าวออกมา

"รองแม่ทัพคาร์น ถ้าแกยังดื้อดึงขัดคำสั่ง ไม่ยอมส่งมอบตราประจำกองทัพ ฉันก็คงต้องจับกุมแกในข้อหากบฏสมคบคิดกับศัตรูแล้ว!"

"พวกแกกล้าเหรอ!" ทหารในกองทัพที่อยู่ข้างกายคาร์นต่างพากันยกหอกยาวในมือขึ้น ชี้ตรงไปยังฟาเบรกัสและทหารยามของเขา

ส่วนทหารยามทั้งห้านายที่ฟาเบรกัสพามา ก็ชักอาวุธออกมาทั้งหมด เผชิญหน้ากับทหารของกองทัพด้วยบรรยากาศตึงเครียด

ในจังหวะคับขันที่ต่างฝ่ายต่างพร้อมจะปะทะกันนั้นเอง เสียงที่คุ้นเคยสายหนึ่งก็ดังทะลุผ่านประตูด้านหน้าค่ายเข้ามา "ฉันอยากจะดูสิว่า ใครกล้าแตะต้องคนของฉัน?"

คาร์นหันขวับไปมองที่หน้าประตูค่าย แววตาพลันลุกโชนไปด้วยประกายแห่งความหวัง "ท่านผู้บัญชาการ ผมรู้อยู่แล้วว่าท่านยังไม่ตาย"

เย่เฟิงสวมใส่อุปกรณ์ป้องกันระดับบุคคล ในมือถือปืนไรเฟิลเลเซอร์ 'รุ่นเมฆาประกาย' เดินตัวตรงนำเข้ามาในค่ายเป็นคนแรก

ดูเดกเดินตามมาติดๆ พร้อมกับทหารคนสนิทที่รอดชีวิตอีก 12 นาย ทั้งหมดย่างเท้าเข้ามาในกระโจมบัญชาการอย่างมั่นคง

ฟาเบรกัสสีหน้าเปลี่ยนไปทันที เขาก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ แต่ก็ยังแสร้งทำเป็นสงบนิ่งแล้วพูดว่า "ฮ่าๆ ดูเดกเอ๋ยดูเดก ฉันรู้อยู่แล้วว่าแกสมคบคิดกับพวกออร์กและแกล้งทำเป็นตาย คราวนี้แกยังมีอะไรจะพูดอีกไหม"

"แล้วก็นี่อีก" ฟาเบรกัสหันไปมองเย่เฟิง ก่อนจะพูดต่อ " 'ชุดเกราะ' บนตัวของหมอนี่ไม่ใช่ชุดของทหารแห่ง「ราชอาณาจักรแซกซอน」ของพวกเราเลยสักนิด ยิ่งไปกว่านั้น หมอนี่ยังมีตาสีดำ ไม่ใช่ลักษณะที่พลเมืองของราชอาณาจักรควรจะมีด้วยซ้ำ ทั้งหมดนี้เป็นหลักฐานว่าแกสมคบคิดกับพวกต่างแดน!"

ดูเดกเดินตรงเข้าไปตรงหน้าฟาเบรกัส เอ่ยปากซักถามด้วยสายตาเย็นเยียบ "หลบหนีความผิดงั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้นฉันก็อยากจะถามแกหน่อย พอมหาดเล็กสเลดส่งมอบคำสั่งปูนบำเหน็จเสร็จก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย แล้วทำไมกองกำลังชั้นยอดของพวกออร์กถึงบุกเข้ามาลึกถึงดินแดนชั้นในของราชอาณาจักรได้? ทำไมพวกมันถึงรู้เส้นทางเดินทัพของฉันอย่างแม่นยำ? แล้วไอ้จดหมายลายพระหัตถ์นี่ แกกับสเลดร่วมมือกันปลอมแปลงขึ้นมาใช่ไหม?"

ฟาเบรกัสยังคงเถียงข้างๆ คูๆ "ดูเดก แกมีหลักฐานเหรอ? แกรู้ไหมว่าการใส่ร้ายผู้ตรวจการอย่างฉันจะทำให้แกมีความผิดเพิ่มขึ้นอีกกระทง! แต่เรื่องที่แกสมรู้ร่วมคิดกับพวกออร์ก สมรู้ร่วมคิดกับคนต่างแดน กักตุนและใช้ของแปลกประหลาดจากต่างแดนโดยพลการน่ะ หลักฐานมันมัดตัวแน่นหนา แกดิ้นไม่หลุดหรอก!"

เย่เฟิงกระซิบถามดูเดกเบาๆ "พวกเราจับตัวหมอนี่ไว้ก่อน แล้วใช้ 'น้ำยาสัจจะ' เค้นให้มันคายความจริงออกมาทั้งหมดดีกว่าครับ"

ดูเดกพยักหน้า จากนั้นก็ตะโกนสั่งเสียงดังลั่น "ฟาเบรกัสปลอมแปลงลายพระหัตถ์ของฝ่าบาท อีกทั้งยังสมคบคิดกับพวกออร์กลอบทำร้ายผู้บัญชาการกองทัพที่ปกป้องชายแดน ทหาร! จับตัวมันไว้ แล้วสืบสวนหาเป้าหมายที่มันกับสเลดสมรู้ร่วมคิดกับพวกออร์กให้กระจ่าง!"

เหล่าทหารของกองทัพติดตามดูเดกมานานหลายปี เชื่อฟังคำสั่งของเขาอย่างที่สุด อีกทั้งพวกเขาก็ไม่ชอบขี้หน้าฟาเบรกัสมาตั้งนานแล้ว

ทันทีที่สิ้นเสียงคำสั่ง ทหารของกองทัพสิบกว่านายก็ยกหอกยาวในมือขึ้น ล้อมฟาเบรกัสและทหารยามของเขาเอาไว้จนมุม

เย่เฟิงตวาดเสียงเข้ม "ถ้ายังไม่อยากตาย ก็ทิ้งอาวุธแล้วยอมจำนนซะเดี๋ยวนี้!"

ฟาเบรกัสยังคงไม่ยอมแพ้ แผดเสียงร้องลั่น "ดูเดก ฉันเป็นถึงนายทหารตรวจการ แล้วยังควบตำแหน่งผู้ตรวจการของราชอาณาจักรด้วย การที่แกทำแบบนี้ เท่ากับไม่เห็นหัวฝ่าบาท มองกฎหมายบ้านเมืองเป็นเรื่องเล่นๆ นี่มันคือการก่อกบฏชัดๆ!"

ดูเดกจ้องเขม็งไปยังฟาเบรกัสพลางพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "ฉันคือผู้บัญชาการกองทัพที่แปดผู้พิทักษ์ชายแดน เป็นวีรบุรุษของราชอาณาจักรที่สร้างผลงานการศึกอันเกรียงไกรมานับไม่้วน! ตอนที่แกคิดจะปองร้ายฉัน แกเคยเห็นองค์กษัตริย์อยู่ในสายตาบ้างไหม?

แล้วคนที่ก่อกบฏน่ะ มันคือพวกแกที่กลับดำเป็นขาว คอยใส่ร้ายป้ายสีขุนนางผู้ภักดีต่างหาก! รอให้ฉันรวบรวมหลักฐานเสร็จเมื่อไหร่ ฉันจะคุมตัวแกไปที่เมืองหลวง ให้ฝ่าบาททรงให้ความเป็นธรรมกับฉันแน่! ลุยเลย จับพวกมันไว้!"

เหล่าทหารที่ถือหอกยาวก้าวไปข้างหน้าอีกหนึ่งก้าวพลางตวาดลั่น "วางอาวุธแล้วยอมจำนนเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้น ตาย!"

ทหารยามของฟาเบรกัสต่างหันมองหน้ากันไปมา สุดท้ายก็ต้องยอมวางอาวุธลงอย่างจำใจ

ทหารของกองทัพหลายนายรีบกรูเข้าไป มัดมือของทหารยามเหล่านั้นไว้ทันที ส่วนฟาเบรกัสถึงกับทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับพื้นอย่างหมดรูป