บทที่ 56 เปิดกล่อง นกแก้วมาคอว์!

หลังจากจบไลฟ์ ฟางเหย่ก็มุ่งหน้าไปที่ห้องอนุบาล

ตอนนี้หลินอิงกำลังดูแลเจ้าปิงเกาอยู่ เธอทิ้งตัวลงนอนบนเบาะพลางหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดีขณะหยอกล้อกับเจ้าตัวเล็ก

เอาเข้าจริงตอนนี้สวนสัตว์หลินไห่ยังมีสัตว์อยู่ไม่มากนักและไม่มีตัวไหนป่วยหนัก ทำให้สัตวแพทย์อย่างเธอว่างมาก นอกจากตรวจสุขภาพให้แพนด้าแดงสองตัวที่เพิ่งมาใหม่แล้ว งานหลักของเธอก็คือการดูแลปิงเกา ดูทรงแล้วเจ้าตัวน่าจะสนุกกับงานนี้มากทีเดียว

"ผอ. มาแล้วเหรอคะ!"

หลินอิงรีบกลิ้งตัวลุกขึ้นจากพื้นทันที

ฟางเหย่ล้างมือไปพลางถามขึ้นว่า "ครับ ผมแวะมาดูปิงเกาน่ะ วันนี้กินได้ไหม สุขภาพเป็นยังไงบ้าง"

"ปิงเกากินเก่งมากเลยค่ะ วันนี้กินเยอะกว่าเมื่อวานอีก สุขภาพแข็งแรงร่าเริงสุดๆ ไปเลย!"

ฟางเหย่คุยกับหลินอิงอีกสองสามประโยคก่อนจะอุ้มปิงเกาขึ้นมา

ตอนนี้ปิงเกาเริ่มมองเห็นสิ่งที่อยู่ในระยะ 20 ซม. ได้แล้ว ฟางเหย่จึงยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ มันกะพริบตาจ้องอยู่ครู่หนึ่งคล้ายกับจำเขาได้ เจ้าตัวเล็กส่งเสียงร้อง "อา" แบบเด็กๆ พร้อมกับโบกอุ้งเท้าน้อยๆ พยายามจะแตะหน้าเขา

"อืม เด็กดี~"

ลูบหัวๆ!

เขาโอ๋เจ้าตัวเล็กอยู่นานสองนาน

กลับมาถึงห้องทำงาน เขาก็ถูมือไปมาด้วยความคาดหวัง "เสือขาวเป็นสัญลักษณ์ของการขับไล่สิ่งชั่วร้าย ครั้งนี้เปิดกล่องต้องไม่เกลือแล้วนะ!"

กล่องของขวัญพัฒนาสวนสัตว์ เปิดเลย!

เหรียญสีเขียวพุ่งออกมาเพียบ ได้เหรียญใบไม้เขียวมา 4,396 เหรียญ!

"ไนซ์! ใครบอกว่ามูแล้วไม่ช่วย!"

ฟางเหย่ตื่นเต้นสุดๆ รีบฉวยจังหวะดวงกำลังเฮงเปิดกล่องต่อทันที

ทว่าในกล่องสุดท้าย สิ่งที่เด้งออกมากลับไม่ใช่เหรียญใบไม้เขียว แต่เป็นบัตรที่มีรูปสัตว์พิมพ์อยู่!

"หรือว่า…"

แววตาของฟางเหย่เป็นประกายด้วยความประหลาดใจ ในคำอธิบายระบุว่ากล่องของขวัญพัฒนาสวนสัตว์มีโอกาสสูงที่จะได้เหรียญใบไม้เขียว และมีโอกาสน้อยมากๆ ที่จะได้สัตว์มา ทีแรกเขาก็แค่หวังว่าจะได้เหรียญเยอะๆ ก็พอใจแล้ว

แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ หรือว่าเขาจะดวงดีสุ่มติดไอ้อัตราโอกาสต่ำเตี้ยเรี่ยดินนั่นเข้าแล้ว?

【ยินดีด้วยโฮสต์ คุณได้รับนกแก้วมาคอว์แดงเขียว * 4!】

"โห ได้นกแก้วมาคอว์ด้วย!" ฟางเหย่อุทานด้วยความแปลกใจ

ปกตินกแก้วมาคอว์จะอาศัยอยู่ในป่าดิบชื้น เป็นนกแก้วที่มีขนาดใหญ่ที่สุด สายพันธุ์ที่ใหญ่ที่สุดลำตัวอาจยาวเกินหนึ่งเมตร แถมยังมีอายุยืน นกแก้วมาคอว์ตามธรรมชาติมักมีอายุขัย 30-40 ปี ส่วนการเลี้ยงในกรงขังอาจอยู่ได้นานกว่านั้น ถ้าดูแลดีๆ บางตัวอาจอายุยืนถึง 60-80 ปี เรียกว่าอยู่รอส่งคนเลี้ยงก่อนได้เลย

ส่วนนกแก้วมาคอว์แดงเขียวนั้น ถือเป็นหนึ่งในสายพันธุ์ที่สวยที่สุดในกลุ่มนกแก้วมาคอว์เลยทีเดียว

สายพันธุ์ที่มักจะสับสนกันบ่อยๆ คือนกแก้วมาคอว์สีแดง ซึ่งความแตกต่างหลักๆ ของทั้งสองสายพันธุ์นี้คือ นกแก้วมาคอว์แดงเขียวจะมีแถบสีเขียวตรงรอยต่อระหว่างสีแดงกับสีน้ำเงินที่ปีก ส่วนนกแก้วมาคอว์สีแดงจะเป็นแถบสีเหลือง

เจ้านกแก้วโทนี่ที่ปากจัดสุดๆ ในเกม GTA San Andreas ก็คือนกแก้วมาคอว์สีแดงตัวหนึ่ง

นกแก้วมีรูปลักษณ์น่ารัก แถมยังเลียนเสียงคนได้ จึงเป็นสัตว์เลี้ยงที่หลายคนชื่นชอบ

แต่ถ้าอิงตามกฎหมายปัจจุบัน สัตว์ที่เลี้ยงได้โดยไม่ต้องขอใบอนุญาตมีแค่สามสายพันธุ์เท่านั้น ได้แก่ นกหงส์หยก นกเลิฟเบิร์ดหน้าชมพู และนกค็อกเทล ส่วนนกแก้วพันธุ์อื่นที่เห็นกันทั่วไปอย่างแอฟริกันเกรย์ นกแก้วซันคอนัวร์ หรือนกแก้วคอกคาทู จริงๆ แล้วถือว่าผิดกฎหมาย

ทำไมถึงเป็นสามสายพันธุ์นี้? เพราะจีนเข้าร่วมอนุสัญญาไซเตส (อนุสัญญาว่าด้วยการค้าระหว่างประเทศซึ่งชนิดสัตว์ป่าและพืชป่าที่ใกล้สูญพันธุ์) สัตว์ต่างถิ่นจะถูกคุ้มครองตามบัญชีรายชื่อของอนุสัญญา ส่วนสัตว์ท้องถิ่นจะถูกคุ้มครองและบริหารจัดการตาม "บัญชีรายชื่อสัตว์ป่าคุ้มครองของชาติ"

นกแก้วที่เป็นสายพันธุ์ท้องถิ่นทั้งหมดของจีนถือเป็นสัตว์คุ้มครองระดับสองเป็นอย่างต่ำ เลี้ยงไปเสี่ยงคุกไป ส่วนสามสายพันธุ์ที่บอกไปนั้น ไม่ใช่สัตว์ท้องถิ่นและไม่ได้อยู่ในบัญชีอนุสัญญา จึงได้รับอนุญาตให้เลี้ยงได้

ฟางเหย่รู้สึกถึงความหนักใจที่แสนสุข: "ต้องออกแบบโซนจัดแสดงใหม่แล้วสิ!"

แล้วจะวางโซนจัดแสดงนกแก้วไว้ตรงไหนดีนะ?

ความคิดแล่นพล่าน ในหัวเริ่มเห็นแรงบันดาลใจผุดขึ้นมามากมาย

สัตว์อีกสองสามชนิดที่สวนสัตว์มีอยู่เดิม เขาคิดว่ายังไม่ค่อยเหมาะที่จะเอามาจัดแสดงเป็นโซนแรก ก็เลยพักไว้ก่อน

พอมาคิดดูตอนนี้ ทำเป็นโซนจัดแสดงนกแก้วก็ดูเข้าท่าดีเหมือนกัน!

นกแก้ว นกยูง แพนด้าแดง จิ้งจอกแดง สัตว์พวกนี้ล้วนน่ารักสวยงามทั้งนั้น

พอคิดได้แบบนี้ ธีมของพื้นที่บริเวณใกล้ทางเข้าก็ชัดเจนขึ้นมาทันที

ภูตพรายแห่งพงไพร!

ธีมของโซนจัดแสดงมีได้หลากหลายมาก ไม่ว่าจะเป็นการแบ่งตามถิ่นกำเนิดอย่างโซนสัตว์แอฟริกา แบ่งตามสายพันธุ์อย่างโซนสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำและสัตว์เลื้อยคลาน หรือแบ่งตามพฤติกรรมอย่างโซนสัตว์หากินกลางคืน

แต่ไม่ว่าธีมจะเป็นแบบไหน สิ่งที่สื่อออกมาก็คือข้อความเดียวกัน นั่นคือความหลากหลายของสายพันธุ์และความหลากหลายทางระบบนิเวศ

เมื่อกำหนดธีมได้แล้ว การออกแบบการจัดแสดงก็จะเริ่มมีเรื่องราวขึ้นมา ซึ่งช่วยให้พฤติกรรมของสัตว์ดูน่าเชื่อถือกว่าการจัดแสดงแบบกระจัดกระจาย แถมยังทำให้นักท่องเที่ยวอินไปกับบรรยากาศได้ง่ายขึ้น จนเกิดความชื่นชมและยำเกรงต่อธรรมชาติ

แววตาของฟางเหย่สว่างวาว ความคิดเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ: "อืม งั้นโซนแรกเอาเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็กกับนกเป็นหลัก ถ้าได้กวางหรือละมั่งมาเพิ่มก็เอามาไว้โซนนี้ แล้วตอนสร้างโซนลิงวอกขึ้นมาใหม่ก็ค่อยย้ายมาไว้แถวนี้ด้วย"

แต่โซนลิงวอกต้องวางไว้ค่อนไปทางด้านหลังหน่อย ไม่งั้นเดี๋ยวในอนาคตจะขยายลำบาก

สัตว์ตระกูลลิงมีความหลากหลายมาก แถมแต่ละชนิดก็น่าสนใจสุดๆ ไม่ว่าจะเป็นชะนี ชิมแปนซี อุรังอุตัง แมนดริล ลิงจมูกเชิดสีทอง ลิงแหวนหาง ลิงแมงมุม…

ดังนั้นถ้าเผื่อพื้นที่ไว้ ก็อาจจะทำเป็นธีมอาณาจักรลิงได้อีก

อืม… งั้นโซนลิงวอกก็สร้างไว้ตรงขอบๆ ละกัน วันหน้าถ้าจะสร้างอาณาจักรลิง ก็แค่ทุบกำแพงแล้วขยายออกไปเลย

พอกลับมามองเรื่องไก่ฟ้า ฟางเหย่ก็รู้สึกขึ้นมาทันทีว่า สร้างแค่โซนไก่ฟ้ามันดูจืดชืดไปหน่อย!

ทำไมไม่ทำเป็นสวนนกขนาดใหญ่ที่ให้นักท่องเที่ยวเดินเข้าไปชมได้ล่ะ?

จัดพื้นที่กว้างๆ แล้วเอาพวกนกมาเลี้ยงรวมกันไปเลย!

ไม่ใช่ว่าเขาคิดขึ้นมาลอยๆ แต่มันมีเหตุผลรองรับอยู่หลายข้อ!

ข้อแรก เหมือนกับการเลี้ยงแพนด้าแดง สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องคำนึงว่าพวกมันเป็นสัตว์อาศัยบนต้นไม้ ดังนั้นต้องปลูกต้นไม้ในโซนจัดแสดงและทำชั้นไม้ให้พวกมันปีนป่าย

แล้วสำหรับนก สิ่งที่ขาดไม่ได้เลยคืออะไร? ก็ต้องเป็นการบินน่ะสิ!

โซนจัดแสดงเล็กๆ พื้นที่มันจำกัด บินนิดหน่อยก็ไม่ได้แล้ว

จะให้สร้างกรงสักสิบยี่สิบตารางเมตรแต่สร้างกำแพงสูงสิบกว่าเมตรมันก็ไม่ใช่ แล้วนั่นมันกรงนกหรือปล่องไฟกันแน่?

แต่ถ้าเปลี่ยนเป็นสวนนกขนาดใหญ่ ปักเสาสูงสักสิบกว่าเมตรไว้ตรงกลาง แล้วไล่ระดับให้เสาริมๆ เตี้ยลงมา จากนั้นขึงตาข่ายคลุมไว้ ปล่อยให้ตาข่ายลาดเอียงลงมาตามขอบ

วิธีนี้จะช่วยประหยัดวัสดุแต่สร้างพื้นที่ได้กว้างขวาง ทำให้นกได้เพลิดเพลินกับการบินอย่างเต็มที่

เหตุผลข้อที่สอง นกส่วนใหญ่ไม่มีอันตราย!

แน่นอนว่าต้องไม่นับพวกนกนักล่าอย่างเหยี่ยว เพราะถ้าเอาไปไว้ในสวนนก พวกนกตัวอื่นก็คงกลายเป็นอาหารว่างกันพอดี

รั้วกั้นในสวนสัตว์ อย่างแรกคือเพื่อป้องกันสัตว์ อย่างที่สองคือเพื่อป้องกันนักท่องเที่ยว

นกไม่มีอันตราย ต่อให้ไม่มีรั้วกั้นก็ไม่ต้องห่วงว่านักท่องเที่ยวจะบาดเจ็บ และไม่ค่อยต้องกังวลเรื่องพวกมันตีกันด้วย

ในทางกลับกัน พื้นที่ที่กว้างขึ้นกลับช่วยลดโอกาสที่พวกมันจะสู้กันได้ด้วยซ้ำ

ส่วนการป้องกันไม่ให้นักท่องเที่ยวทำอันตรายนก ก็สามารถแก้ไขได้โดยการติดป้ายเตือน ใช้กล้องวงจรปิดคอยสอดส่อง และให้เจ้าหน้าที่ดูแลสัตว์คอยเดินตรวจตรา

เหตุผลข้อที่สาม ประสบการณ์การเยี่ยมชมของนักท่องเที่ยวจะดีขึ้นมาก!

ถ้าแยกโซนจัดแสดงทีละกรง พื้นที่แต่ละกรงก็จำกัด แทบจะทำได้แค่ปลูกต้นไม้ไม่กี่ต้น

สภาพแวดล้อมคล้ายๆ กันหมด ดูไปดูมาเดี๋ยวก็เบื่อ

แต่ถ้ารวมเป็นสวนนกขนาดใหญ่ ก็จะสามารถจัดภูมิทัศน์ขนาดใหญ่ได้ เช่น การทำบ่อน้ำ

นกหัวขวานยืนร้องเพลงบนกิ่งไม้ นกยูงกับนกกระเต็นกำลังดื่มน้ำริมบ่อ นกกินปลีบินร่อนหาเกี่ยวน้ำหวานอยู่ข้างดอกไม้ ทันใดนั้นมีนกเจย์บินผ่านฟ้าส่งเสียงร้อง "ก้า ก้า" ทำเอานกฝูงใหญ่แตกฮือบินหนีไปคนละทิศละทาง…

ภาพแบบนี้ไม่เห็นจะน่าตื่นตาตื่นใจกว่ากรงจัดแสดงเดี่ยวๆ ตรงไหนล่ะ?

แน่นอนว่าการจะเอาตัวไหนมาปล่อยจริงๆ ก็ยังต้องไตร่ตรองเลือกให้ดีสักหน่อย

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง