บทที่ 57 โซนนกป่าฝนเขตร้อน

ฟางเหย่เริ่มร่างภาพภายในโซนสวนนกในจินตนาการต่อ

นกมีหลากหลายสายพันธุ์มาก เยอะขนาดที่ว่าเอาสวนสัตว์หลินไห่ทั้งแห่งมาทำเป็นสวนธีมนกยังเหลือเฟือเลย

ดังนั้นจำกัดขอบเขตให้แคบลงแล้วกำหนดธีมให้ชัดเจนขึ้นน่าจะดีกว่า

ไม่อย่างนั้นในโซนเดียว ถ้าปล่อยทั้งนกเขตร้อน นกเขตอบอุ่น นกเขตหนาวปนกันมั่วไปหมด แล้วจะจัดสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมให้พวกมันได้ยังไง?

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจว่าจะเน้นไปที่กลุ่มนกป่าที่เหมาะกับการจัดแสดงในร่ม แล้วเสริมพวกไก่ฟ้าอย่างนกยูงเข้าไปสักหน่อย

มีคอมโบเจ้านกแก้วกับนกยูงแล้ว งั้นทำเป็น 'โซนสวนนกป่าฝนเขตร้อน' ไปเลยละกัน!

พื้นที่เอาไว้สักสามพันตารางเมตรก่อนแล้วกัน

ในเมื่อเป็นโซนสวนนกป่าฝนเขตร้อน ก็ต้องปลูกต้นไม้เขตร้อนเยอะๆ อย่างต้นมะเดื่อ ต้นงิ้ว ต้นแคนเดิลนัท ต้นปาล์ม แล้วก็พวกเฟิร์นยักษ์ด้วย

พื้นล่างของป่าก็ปูด้วยใบไม้ร่วงหนาๆ แล้วปลูกพวกเฟิร์นกับพืชคลุมดินชนิดอื่นให้เต็ม เพื่อสร้างบรรยากาศป่าฝนเขตร้อนขึ้นมา

นอกจากนี้ยังต้องมีต้นไม้ใหญ่ยักษ์ที่เป็นเอกลักษณ์ของป่าฝนเขตร้อน อย่างต้นสี่แยก!

ต้นสี่แยกสูงได้ถึง 25-45 เมตร สูงกว่าตึกทั่วไปเสียอีก! ลักษณะเด่นที่สุดคือรากพูพอนที่สูงและยาว รากซึ่งสูงสองสามเมตรวางขวางอยู่ตรงหน้าก็เหมือนกำแพงเลย

ถ้าตรงกลางสวนนกมีต้นไม้ใหญ่ยักษ์แบบนี้สักต้น แล้วทำทางเดินลอยฟ้าให้คนได้เดินเล่นอยู่ใต้เรือนยอดไม้หนาทึบ เหมือนใช้ชีวิตอยู่บนต้นไม้โลกในนิยายแฟนตาซีตะวันตก มีนกแก้วมาคอว์สีสันสดใสบินผ่านข้างๆ แค่คิดก็ฟินแล้ว

สิ่งที่ขาดไม่ได้เลยสำหรับโซนจัดแสดงแบบวอล์กอินคือ… น้ำ!

แหล่งน้ำที่ไหลเวียนจะช่วยกระตุ้นสิ่งเร้าในสภาพแวดล้อมได้มากขึ้น การจัดวางแหล่งน้ำในโซนจัดแสดงนกไม่เพียงแต่เปิดโอกาสให้นกแสดงพฤติกรรมตามธรรมชาติอย่างการดื่มน้ำหรืออาบน้ำเท่านั้น แต่เสียงน้ำไหลยังช่วยกลบเสียงรบกวนจากสภาพแวดล้อมของมนุษย์ ทำให้ทั้งคนและนกผ่อนคลายได้ดียิ่งขึ้นด้วย

ฟางเหย่จึงวางแผนทำน้ำตกไว้ที่ขอบโซน ให้ไหลลงมาจากหน้าผาจำลอง ลงสู่ทะเลสาบ แล้วใช้ปั๊มน้ำหมุนเวียนกลับขึ้นไปที่น้ำตกอีกรอบ

แบ่งพื้นที่ทำเป็นพื้นทราย ทรายเป็นสิ่งที่จำเป็นต่อนกมาก นอกจากจะใช้สำหรับคลุกทรายเล่นแล้ว บางครั้งนกยังกินทรายเข้าไปเพื่อช่วยในการย่อยอาหารด้วย

ต้นไม้ น้ำตก ทะเลสาบ พื้นทราย กำหนดสภาพแวดล้อมคร่าวๆ ได้แล้ว ก็มาเก็บรายละเอียดกันอีกนิด

เริ่มจากทางเดินลอยฟ้าที่เขาวาดฝันไว้เมื่อกี้ โซนสวนนกควรเป็นพื้นที่สามมิติ นักท่องเที่ยวสามารถดูนกจากด้านล่าง หรือจะเดินตามทางลาดขึ้นไปบนทางเดินลอยฟ้า เพื่อสัมผัสประสบการณ์ว่าการได้อยู่ในระดับเดียวกับนกบินเป็นยังไง โดยระหว่างทางจะมีการติดตั้งจุดชมวิวไว้หลายจุด

ราวระเบียงของทางเดินใช้ไม้ซุงดิบๆ เพื่อเสริมสัมผัสของการอยู่ในป่า ส่วนตัวโครงสร้างรองรับด้านล่างก็ทาสีน้ำตาลเข้มเหมือนลำต้นไม้ให้กลืนไปกับต้นไม้จริง

สิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับผู้พิการก็ละเลยไม่ได้ สำหรับคนที่ไม่สะดวกในการเดิน สามารถขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นทางเดินลอยฟ้าได้เลย

จากนั้นก็กระจายจุดหลบภัยหรือรังนกไว้ทั่วๆ จุดหลบภัยไม่เพียงช่วยให้นกหลบสายตาจากนักท่องเที่ยวและตัวอื่นๆ เท่านั้น แต่ยังช่วยบังลมบังฝนให้พวกมันได้ด้วย โดยที่ด้านรับลมก็ต้องมีแผ่นกั้นลมวางไว้เช่นกัน

บางคนอาจสงสัยว่า ในเมื่อกันลมกันฝนได้ขนาดนี้ ทำไมไม่เปลี่ยนผนังด้านนอกกับหลังคาเป็นกระจกไปเลยล่ะ จะลำบากติดตาข่ายโลหะทำไม?

ประการแรก แสงแดดจะทำให้กระจกร้อนจนแผ่รังสีเข้าไปในโซนจัดแสดง ทำให้อุณหภูมิพุ่งสูงขึ้น จึงไม่สามารถนำมาใช้กับส่วนที่ไม่ใช่พื้นที่โชว์ได้

ฟางเหย่เคยเห็นคนในเกมสร้างสะพานลอยกระจกให้สัตว์ออกมาโชว์ตัว ดูเหมือนจะสวยงามอลังการดีหรอก แต่ถ้าเอามาทำจริงในชีวิตล่ะก็ แป๊บเดียวคงได้ “ซู่~” มีควันขึ้นแล้วโดนย่างสุกแน่ๆ

สำหรับนกแล้ว กระจกอันตรายกว่านั้นมาก เพราะเวลาบิน พวกมันไม่รู้ว่าข้างหน้ามีกระจกขวางอยู่ พุ่งชนโครมเดียวอาจถึงตายได้เลย

ดังนั้นการใช้กระจกในโซนจัดแสดงนกต้องระวังให้มาก และทางที่ดีควรติดภาพเงาของนกล่าเหยื่อไว้เพื่อเตือนด้วย

แถมการที่นกมีขนสีสันสวยงามได้ก็เพราะการทำงานของเซลล์สร้างเม็ดสีในขน การมีกระจกมาขวางจะบล็อกรังสีอัลตราไวโอเลตในแสงแดด ซึ่งส่งผลต่อการสังเคราะห์เม็ดสี นกที่อาศัยอยู่ภายในอาคารเป็นเวลานานจึงจำเป็นต้องได้รับแสงจากหลอดไฟสเปกตรัมเต็มรูปแบบ

ตาข่ายถักสแตนเลสแบบนุ่ม นอกจากจะช่วยเรื่องการระบายอากาศแล้ว ยังช่วยลดแรงกระแทกเวลาสัตว์บินชน ลดการบาดเจ็บได้ด้วย แม้ผลลัพธ์ทางสายตาจะด้อยกว่านิดหน่อย แต่ข้อดีโดยรวมถือว่าคุ้มมาก

เขาสามารถทำตาข่ายส่วนบนให้เป็นสีขาว ส่วนตาข่ายที่อยู่ระดับต่ำลงมาให้เป็นสีน้ำตาลและสีเขียว เพื่อให้กลมกลืนกับสภาพแวดล้อมและลดการรบกวนทางสายตา

โครงสร้างภายนอกรองรับด้วยคานสแตนเลสครึ่งวงกลมขนาดใหญ่หลายต้น เชื่อมต่อกับตาข่าย

สุดท้ายก็กำหนดจุดให้อาหารไว้ข้างๆ เส้นทางเดินชม เพื่อเพิ่มโอกาสที่นกจะปรากฏตัวให้นักท่องเที่ยวเห็น

จ่ายเหรียญใบไม้เขียว 1,000 เหรียญให้ระบบช่วยปรับแต่งดีไซน์ให้สมบูรณ์… เรียบร้อย!

ฟางเหย่ที่กำลังออกแบบอย่างฮึกเหิม พอหันไปมองราคาค่าก่อสร้างเท่านั้นแหละ “พรวด!” น้ำที่ดื่มอยู่พุ่งออกมาเต็มๆ!

โซนสวนนกเขตร้อนขนาด 3,000 ตารางเมตร ทำไมถึงต้องใช้เหรียญใบไม้เขียวตั้ง 470,000 เหรียญเนี่ย?

นี่พวกแกกำลังล้อฉันเล่นอยู่ใช่ไหม?

โซนเสือขนาดพอๆ กัน ยังใช้ไม่ถึง 70,000 เหรียญเลยนะ!

พอกดดูรายการค่าใช้จ่าย ถึงได้รู้ว่าแค่ค่ารักษาสภาพแวดล้อมเขตร้อน ทั้งระบบทำความร้อน ทำความชื้น ระบายอากาศ และระบบหมุนเวียนน้ำ สิ่งจำเป็นพวกนี้ก็ปาเข้าไป 250,000 เหรียญใบไม้เขียวแล้ว โครงตาข่ายสแตนเลสและตาข่ายครึ่งวงกลมขนาดยักษ์อีก 70,000 เหรียญ ทางเดินลอยฟ้ากับจุดชมวิวอีก 50,000 เหรียญ ผนังภายนอก 30,000 เหรียญ ส่วนลิฟต์และอุปกรณ์เบ็ดเตล็ดอื่นๆ อีก 20,000 เหรียญ แล้วก็งานปรับปรุงภูมิทัศน์น้ำตกกับทะเลสาบอีก 20,000 เหรียญ

แล้วก็มาถึงพวกต้นไม้ ต้นไม้ทั่วไปก็ราคาถูกหน่อย แต่สภาพแวดล้อมแบบป่าฝนเขตร้อนต้องมีทั้งต้นไม้และไม้พุ่มหนาแน่นหลากหลายชั้น รวมๆ แล้วก็ปาเข้าไป 20,000 เหรียญ ส่วนต้นสี่แยกยักษ์ที่เปรียบเสมือนต้นไม้โลกนั่นเป็นต้นไม้พิเศษ ต้นเดียวก็ 10,000 เหรียญแล้ว

โถ่… งานเข้าแล้วสิ

ฟางเหย่เกาหัวยิกๆ!

พอลองเช็กดู ตอนนี้เขามีเหรียญใบไม้เขียวแค่ 43,000 เหรียญเท่านั้น มาจากตอนที่แพนด้าแดงมาถึง +25,000 เหรียญ, โซนแพนด้าแดง +10,000 เหรียญ, กล่องของขวัญ +9,000 เหรียญ แล้วก็หักค่าจ้างระบบปรับแต่งดีไซน์ -1,000 เหรียญ

เงินที่ขาดน่ะไม่ใช่น้อยๆ เลย แถมเงินงวดสุดท้ายของโซนหมาป่ายังไม่ได้จ่ายอีก ถ้าจ่ายไปแล้วเหรียญใบไม้เขียวที่เพิ่งได้มาสดๆ ร้อนๆ ก็คงหมดเกลี้ยง

ก่อนหน้านี้เพราะมีเหรียญใบไม้เขียวไม่มาก เขาเลยเลือกสร้างส่วนโซนจัดแสดงกลางแจ้งที่ราคาถูกกว่าของโซนหมาป่าไปก่อนเพื่อประหยัดเวลา

“ระบบ แกเอาฉันไปขายเถอะ ดูซิว่าจะแลกเป็นเหรียญใบไม้เขียวได้เท่าไหร่”

【ติ๊ง โฮสต์พยายามเสนอขายตัวเอง การกระทำล้มเหลว เนื่องจากโฮสต์ไม่ใช่สิ่งของ】

ฟางเหย่ไม่ได้หดหู่เพราะเรื่องนี้หรอก สวนนกป่าฝนที่มีสภาพแวดล้อมสมบูรณ์แบบขนาดนี้ ถ้าควักเงินจริงสร้างก็ต้องมีอย่างน้อยหนึ่งหรือสองร้อยล้าน การที่สามารถใช้เหรียญใบไม้เขียวสร้างสวนสัตว์ได้ก็นับว่ากำไรมากแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงทีมก่อสร้างของระบบที่ทั้งเร็วและงานดีอีก

เขาบันทึกดีไซน์เก็บเอาไว้ แล้วหาโซนจัดแสดงชั่วคราวให้พวกนกแก้วมาคอว์กันก่อนดีกว่า

อืม… กรงเก่าของพวกจิ้งจอกแดงเป็นตาข่ายเหล็ก แสงส่องถึงดี งั้นดัดแปลงนิดหน่อยก็ใช้ได้แล้ว

พื้นปูด้วยทราย หาหินมาวางสักก้อนสองก้อน ทำคอนไม้สักอัน แล้วบนหลังคากรงก็ห้อยเชือกป่านขนาดต่างๆ ลงมาทำเป็นสะพาน

คอนไม้ที่ยึดติดตายตัวในกรงนกธรรมดาน่ะใช้ไม่ค่อยดีหรอก แต่ไอ้เชือกห้อยๆ แบบนี้น่ะมีประโยชน์

เวลานกยืนบนเชือกป่านที่แกว่งไปแกว่งมา มันก็คล้ายกับการที่พวกมันเกาะอยู่บนกิ่งไม้ตามธรรมชาติ ซึ่งช่วยฝึกการทรงตัวและความแข็งแรงในการยึดเกาะของนกได้เป็นอย่างดี

ส่วนที่ต้องใช้ขนาดต่างกัน เพราะถ้าเกาะแต่คอนขนาดเท่าเดิมตลอดเวลา เท้าของนกก็จะลงน้ำหนักอยู่ที่จุดเดิมซ้ำๆ ทำให้จุดอื่นไม่ได้ออกแรง นานเข้าอาจเกิดโรคที่อุ้งเท้าได้ เหมือนกับที่นักเขียนพิมพ์งานเยอะๆ แล้วมักจะเป็นโรคเอ็นอักเสบนั่นแหละ

ถึงกรงนี้จะเป็นแค่ที่พักชั่วคราว แต่จะปล่อยให้สุขภาพของพวกนกแก้วมาคอว์มีปัญหาไม่ได้

นอกจากนี้ เชือกสะพานที่อยู่สูงๆ ยังช่วยลดความเครียดจากการถูกนักท่องเที่ยวจ้องมองได้อีกด้วย

แล้วก็หาล้อยางมาแขวนไว้ให้พวกมันเล่นเป็นชิงช้า ส่วนในร่องหินหรือบนคอนไม้ ทุกวันก็สามารถนำกิ่งไม้สดที่มีใบติดอยู่มาเสียบไว้ให้พวกนกแก้วจิกเล่น แถมยังใช้เป็นที่กำบังได้อีก

โรงแรมห้าดาวหรูหราให้พวกแกไม่ได้ แต่ที่พักโฮมสเตย์บรรยากาศดีๆ แบบนี้ก็พอไหวอยู่!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง