บทที่ 58 นักข่าวติดต่อมา

ฟางเหย่เอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง "ระบบ มีวิธีอื่นหาเหรียญใบไม้เขียวอีกไหม?"

"ติ๊ง! ภารกิจใหม่มาแล้ว"

【

ภารกิจ: สวนสัตว์จู่โจม 1

คำอธิบาย: นักท่องเที่ยวในสวนสัตว์น้อยเกินไปแล้ว พาคนมาเที่ยวกันเยอะๆ หน่อย!

เงื่อนไข: จำนวนนักท่องเที่ยวต่อวันทะลุ 100 คน ลุยเลย~

รางวัล: 1,000 เหรียญใบไม้เขียว, ยาถ่ายพยาธิ*1

】

"ให้น้อยจัง แค่เศษเงินยังไม่พอเลย" ฟางเหย่ยิ้มแห้ง แต่พอดูตัวเลขหลังชื่อภารกิจแล้ว นี่น่าจะเป็นภารกิจต่อเนื่องสินะ อันแรกให้รางวัลน้อยหน่อย เงื่อนไขก็ง่าย สงสัยจะมีต่อแน่ๆ

ส่วนยาถ่ายพยาธิก็ถือว่าโอเค ช่วยขับพยาธิในตัวสัตว์ได้ แต่ตอนนี้สัตว์ในสวนสัตว์สุขภาพดีกันหมดเลยยังไม่ได้ใช้ เก็บไว้ใช้ทีหลังแล้วกัน

ทันใดนั้น โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

"ฮัลโหล ครับ สวัสดีครับ?"

ปลายสายเป็นเสียงผู้หญิงหวานใส "สวัสดีค่ะ ผอ. ดิฉันมิจิ่น นักข่าวจากสื่อ 'กรีนหลินไห่' ค่ะ ครั้งก่อนที่เราเคยคุยโทรศัพท์กันไงคะ พรุ่งนี้ทางเราวางแผนจะเข้าไปเก็บภาพและรวบรวมข้อมูลที่สวนสัตว์ของคุณ เลยโทรมาแจ้งล่วงหน้าค่ะ!"

"อ้อ ครับ!"

ฟางเหย่ตาสว่างขึ้นมาทันที

หลังจากพี่หวังกลับไปเมื่อคราวก่อน เขาได้ส่งคอนแท็กต์นักข่าวมาให้หลายคน ฟางเหย่ติดต่อไปหมดแล้ว แต่ดูเหมือนพวกนักข่าวจะไม่ค่อยสนใจสวนสัตว์หลินไห่เท่าไหร่นัก พูดคุยเป็นพิธีว่าถ้ามีโอกาสจะทำข่าวให้ แล้วก็เงียบหายไป

ว่าแต่ 'กรีนหลินไห่' นี่คืออะไร? เหมือนจะไม่เคยได้ยินมาก่อน

ช่างเถอะ ยุงตัวเล็กแค่ไหนก็คือเนื้อ

เขาตอบรับอย่างกระตือรือร้น "จะมาทำข่าวเหรอครับ ต้องให้พวกเราเตรียมอะไรไหม?"

"ไม่ต้องค่ะ แค่ขอถ่ายบรรยากาศสวนสัตว์นิดหน่อยก็พอค่ะ"

"ได้ครับ มีอะไรบอกได้ตลอดเลยนะ"

"ขอบคุณค่ะ ผอ.ฟาง"

วางสายแล้ว มิจิ่นก็แววตามุ่งมั่นเป็นประกาย "วัตถุดิบดีขนาดนี้ ต้องเขียนบทความเรียกยอดวิวสูงๆ ให้ได้!"

'กรีนหลินไห่' เป็นบัญชีทางการของเมืองหลินไห่ ที่ตั้งขึ้นเพื่อสร้างความเป็นเมืองอารยธรรมระดับชาติ เนื้อหาส่วนใหญ่ปกติจะเกี่ยวกับชีวิตพลเมือง สภาพภูมิทัศน์ และทัศนียภาพของเมือง

ฟังดูเหมือนจะหรูหรา แต่จริงๆ แล้วบทความส่วนใหญ่ก็เป็นแค่ประกาศที่ไม่มีอะไรน่าสนใจ

เช่น กองบังคับการตำรวจจราจรจัดประชุมความปลอดภัยทางถนน, เจ้าหน้าที่เทศบาลจะจัดระเบียบทางเท้า…

ไม่ก็รายงานเรื่องจิปาถะ อย่างเช่น อาคารไหนสร้างเสร็จแล้ว ถนนเส้นไหนทำสวนใหม่ มีการติดตั้งอุปกรณ์ออกกำลังกาย…

เพราะเนื้อหามันธรรมดามาก ถึงขั้นน่าเบื่อเลยด้วยซ้ำ บัญชีนี้เลยมีแค่คนในเท่านั้นที่กดติดตาม บทความหนึ่งมีคนอ่านแค่หลักสิบ

เบื้องบนเองก็ไม่ได้หวังว่า 'กรีนหลินไห่' จะทำผลงานได้ดีแค่ไหน แค่ใช้เป็นส่วนหนึ่งของการประเมินคะแนนการสร้างเมืองอารยธรรมเท่านั้น ทั้งบัญชีมีคนดูแลแค่สองคน

แต่มิจิ่นยังอยากจะสร้างผลงานดูสักครั้ง

หลังจากฟางเหย่โทรหานักข่าวคนอื่นๆ อย่าง 'หลินไห่เดลี่' คิวก็แน่นเอี๊ยด อุทยานวิทยาศาสตร์มีเรื่องให้ทำข่าวเยอะแยะ เทคโนโลยีใหม่ ความพยายาม การปราศรัย การเข้าตลาดหุ้น ข่าวคนตาย ข่าวล้มละลาย… ใครจะไปสนใจทำข่าวสวนสัตว์โนเนมกันล่ะ

มีแต่มิจิ่นนี่แหละที่กำลังขาดแคลนหัวข้อข่าว และคอยมองหาว่าจะไปทำสกู๊ปปังๆ ที่ไหนดี

วันนี้พอทำข่าวเรื่องสุขอนามัยของเมืองหลินไห่เสร็จ เธอก็นึกถึงเรื่องที่สวนสัตว์หลินไห่เคยติดต่อไว้ พอค้นหาดูก็พบว่าฟางเหย่กำลังไลฟ์สดอยู่พอดี

เธอประหลาดใจมาก สวนสัตว์หลินไห่มีดีขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน สัตว์แต่ละตัวดูร่าเริงน่ารัก แถมทิวทัศน์ยังสวยงามมากอีกด้วย!

นี่แหละ เนื้อหาที่อยู่ในขอบเขตการทำข่าวของ 'กรีนหลินไห่' ชัดๆ! มิจิ่นอดใจรอไม่ไหวที่จะไปเยี่ยมชมสวนสัตว์ เพื่อเขียนบทความรายงานสักฉบับแล้วล่ะ

…

วันต่อมา

ถังเสี่ยวซินนัดกับเพื่อนสนิทอย่างเฉียนเข่อเข่อไว้ว่าจะไปเที่ยวสวนสัตว์หลินไห่ ทั้งคู่มาเจอกันที่ป้ายรถเมล์

"เข่อเข่อ!"

วันนี้ถังเสี่ยวซินสวมเสื้อยืดแขนสั้นสีชมพูอ่อนคู่กับกางเกงขาสั้นสีแดง สะพายเป้รูปหมี ดูสดใสน่ารักสุดๆ

เธอมาก่อนเวลานัด พอเห็นเฉียนเข่อเข่อก็กระโดดหยองๆ โบกมือให้อย่างดีใจ จุกผมเปียคู่ของเธอเด้งไปมา

เฉียนเข่อเข่อสะพายเป้รูปฉลาม ในปากคาบขนมปังครึ่งชิ้น มือถือกล่องนม ดูท่าทางจะรีบกินมื้อเช้าระหว่างทางแน่ๆ

"งั่มๆ~"

เฉียนเข่อเข่อเคี้ยวแก้มตุ่ย พอกินขนมปังกับนมหมดภายในสองสามคำ ก็โยนกล่องนมลงถังขยะ แล้วพุ่งเข้าไปกอดถังเสี่ยวซินพร้อมกับทำเสียงสะอื้น "เสี่ยวซิน! เธอไม่รู้หรอกว่าเมื่อวานนี้น่ะ…"

จากนั้นก็เจื้อยแจ้วเล่าเรื่องที่ถูกครูดุเพราะทำโจทย์เลขง่ายๆ ข้อหนึ่งไม่ได้ตอนเรียนพิเศษ

“ไม่เป็นไรน่า คณิตศาสตร์น่ะมันอยู่ที่จังหวะตอนเข้าใจ ครั้งหนึ่งตอนฉันอายุ 4 ขวบ แม่สอน 2x2 ได้เท่าไหร่ สอนไปเป็นสิบๆ รอบฉันก็จำไม่ได้ แม่ตอนนั้นถอดใจไปแล้ว คงคิดว่าฉันหัวทึบเรื่องเลขแน่ๆ ไม่นึกเลยว่าพอตื่นเช้ามาอีกวัน จู่ๆ ฉันดันคิดเลขเป็นขึ้นมาเฉยเลย

คงเพราะเธอเรียนพิเศษหนักเกินไปละมั้ง วันนี้เราไปเที่ยวสวนสัตว์ให้สนุกกัน ปล่อยใจให้สบายดีกว่า”

ถังเสี่ยวซินพูดด้วยท่าทางตื่นเต้น “หนูจะบอกให้นะ ที่สวนสัตว์มีแพนด้าแดงมาใหม่คู่หนึ่งด้วย น่ารักมากกก! ตรงแก้มมีแต้มสีขาวด้วย หางก็น้า~ ยาวเชียว…”

“เอ๊ะ จริงเหรอ?”

“จริงสิ! แล้วก็มีนกยูงด้วย สวยมากเลยนะ!”

เด็กหญิงสองคนคุยกันเจื้อยแจ้วไม่หยุดปาก

รถเมล์เทียบจอดพอดี เด็กน้อยสองคนที่นั่งอยู่เบาะหลังจับมือคุยกันจ้ออย่างมีความสุข ไม่ทันไรก็ถึงที่หมายเสียแล้ว

ในเวลาเดียวกัน หมี่จิ่นก็ขับรถมาถึงหน้าสวนสัตว์หลินไห่ เธอวนรถอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็เจอที่จอดรถ

ลานจอดรถค่อนข้างเล็ก จุรถได้แค่สามสิบคัน พื้นถนนขรุขระเต็มไปด้วยกรวดทรายและก้อนหินเล็กๆ แถมยังมีวัชพืชที่อุตส่าห์แทรกตัวขึ้นมาตามรอยแตกของพื้นถนนได้อีก

“นี่มันไม่ได้ปรับปรุงมานานแค่ไหนแล้วเนี่ย” หมี่จิ่นบ่นในใจ

แต่เธอก็ทำการบ้านมาล่วงหน้าแล้ว จึงรู้ว่าสวนสัตว์หลินไห่ซบเซามาสิบกว่าปีจนเกือบจะเจ๊งอยู่รอมร่อ เพิ่งจะมี ผอ.คนใหม่ชื่อฟางเหย่เข้ามารับช่วงต่อเมื่อไม่กี่เดือนนี้ ถึงได้เริ่มเห็นการเปลี่ยนแปลง

ในระยะเวลาแค่นี้ การปรับปรุงสภาพแวดล้อมภายในสวนสัตว์ได้ขนาดนี้ก็นับว่าเก่งมากแล้ว

หมี่จิ่นหยิบกล้องจากเบาะข้างคนขับแล้วลงจากรถ ดูเหมือนนักท่องเที่ยวทั่วไปที่มาเดินเที่ยว

ใช่เลย บทความกับรูปประกอบพวกนี้เธอทำเองคนเดียวทั้งหมด ฝ่าย 'หลินไห่สีเขียว' ไม่ค่อยได้รับความสำคัญจากเบื้องบน มีกันอยู่แค่สองคน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องจ้างช่างภาพแยกต่างหากเลย นั่นก็เป็นเหตุผลหนึ่งที่หมี่จิ่นอยากจะพิสูจน์ฝีมือให้สำเร็จ!

…

ดูเหมือนวันนี้สวนสัตว์จะคึกคักกว่าปกติ

ตอนนี้เพิ่งจะ 9 โมงเช้า ปกติเวลานี้แทบไม่เห็นนักท่องเที่ยวเลย แต่วันนี้กลับมีคนทยอยซื้อตั๋วเข้ามาบ้างแล้ว

เด็กหญิงสองคนควักเงินจ่ายค่าตั๋วแล้วเดินเข้าไปข้างใน เฉียนเค่อเค่อร้องออกมาอย่างแปลกใจ “ค่าตั๋วแค่ 5 หยวนเอง ถูกจัง!”

ค่าตั๋วเต็ม 10 หยวน นักเรียนลดครึ่งราคา!

เดี๋ยวนี้ชานมแก้วหนึ่งราคายังเกิน 10 หยวนเลย ถูกขนาดนี้จะไปเอากำไรมาจากไหนกันเนี่ย?

ถังเสี่ยวซินคิดในใจ 'ไว้เดินดูรอบๆ วันนี้เสร็จ ต้องบอกพี่ฟางเหย่หน่อยแล้วล่ะ ค่าตั๋วมันถูกเกินไปแล้ว!'

สนามหญ้าเขียวขจี ต้นไม้แผ่กิ่งก้านให้ร่มเงา ไม้พุ่มเรียงรายสวยงาม พื้นที่สีเขียวขนาดใหญ่ที่ปรากฏแก่สายตาทำเอาสดชื่นขึ้นมาทันที

“เสี่ยวซิน ที่นี่บรรยากาศดีจัง!”

เฉียนเค่อเค่อวิ่งนำหน้าไปพลางชูมือขึ้นอย่างอารมณ์ดี แล้วหมุนตัวไปรอบหนึ่ง

“เป็นไงล่ะ ฉันบอกแล้วว่าไม่ผิดหวัง!” ถังเสี่ยวซินยืดอกอย่างภูมิใจ

แต่ในใจก็แอบสงสัยเหมือนกัน ครั้งที่แล้วที่มาดูเหมือนจะไม่เห็นต้นไม้ใหญ่พวกนี้เลยนะ?

ทันใดนั้น ทั้งคู่ก็เห็นนักท่องเที่ยวกลุ่มหนึ่งยืนรวมตัวกันอยู่ข้างหน้า กำลังถือมือถือถ่ายอะไรบางอย่าง ทั้งสองคนมองหน้ากันด้วยความสงสัย ก่อนจะพูดว่า “ไปดูกันเถอะ!”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง