บทที่ 59 แพนด้าแดงแอบสังเกตการณ์

พอเดินเข้าไปใกล้ พวกเธอก็ต้องประหลาดใจเมื่อเห็นนกยูงหลายตัวกำลังเดินเล่นอย่างสบายอารมณ์อยู่บนสนามหญ้า!

"เอ๊ะ? ทำไมนกยูงถึงไม่ได้อยู่ในกรงล่ะ?"

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน!"

ถังเสี่ยวซินงงไปชั่วขณะ เธอเพิ่งมาที่นี่เมื่อไม่นานมานี้เอง ทำไมถึงรู้สึกเหมือนกับว่าได้เปลี่ยนสวนสัตว์ใหม่ไปหมดเลยล่ะเนี่ย

ท่ามกลางกลุ่มนักท่องเที่ยวที่กำลังถ่ายรูปกันอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีคนร้องอุทานขึ้นมาว่า "โอ้โห! มีตัวหนึ่งกำลังเดินมาทางพวกเราด้วย!"

มิจิ่นที่เพิ่งจอดรถเสร็จพอเดินเข้ามาเห็นภาพนี้เข้าพอดี เธอก็ตื่นเต้นจนทำอะไรไม่ถูก!

เธอรีบพุ่งตัวไปข้างหน้า ยกกล้องขึ้นมาแล้วกดชัตเตอร์รัวๆ ทันที!

นกยูงท่ามกลางฉากหลังที่เป็นสนามหญ้าสดชื่นเป็นธรรมชาติ บนหัวมีหงอนสีน้ำเงิน ลำคอสีฟ้าสง่างามเชิดขึ้น ปีกสีส้มอมแดงขนาดใหญ่กระพือเบาๆ แผ่นหลังราวกับปกคลุมไปด้วยเกล็ดสีเขียวทองเหลืองแวววาว ขนหางที่ยาวสลวยพริ้วไหวอยู่ด้านหลัง ราวกับหลุดออกมาจากภาพวาดจริงๆ

การใช้พื้นที่สีเขียวที่มีชีวิตชีวามาเป็นฉากหลังแทนกำแพงปูนแข็งๆ แบบเดิม ทำให้นกยูงตัวเดิมดูสวยขึ้นมาอีกหลายระดับเลย

มิจิ่นก้มดูรูปที่ถ่ายได้แล้วถึงกับอึ้งไปเลย "ถ้าเอาภาพแบบนี้ไปลง คนต้องคิดว่าเป็นนกยูงป่าแน่ๆ ไม่มีใครเชื่อหรอกว่าเป็นนกยูงในสวนสัตว์!"

อืม ดูเหมือนจะถ่ายแค่สัตว์อย่างเดียวไม่ได้แล้ว ต้องถ่ายติดนักท่องเที่ยวเข้าไปด้วยถึงจะได้บรรยากาศ

เธอจึงปรับระยะโฟกัสกล้องแล้วกดชัตเตอร์ถ่ายไปอีกภาพ

นกยูงยืนสง่าอยู่บนสนามหญ้า กินพื้นที่ส่วนใหญ่ของภาพ ดูหยิ่งทะนงและองอาจไม่เบา

อีกฝั่งเป็นเหล่านักท่องเที่ยวที่ยืนบ้างนั่งยองบ้าง ทุกคนบนใบหน้าเปื้อนไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ

ระหว่างทั้งสองฝั่งมีเพียงรั้วไม้เตี้ยๆ กั้นไว้ ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังอยู่ร่วมกันอย่างกลมกลืนและเคารพต่อธรรมชาติจริงๆ

นกยูงเชิดหัวขึ้น มองมนุษย์พวกนี้อย่างลำพองใจ ก่อนจะร้อง "โอ้ โอ้" เสียงดัง

มันกระดกตูดขึ้น แล้วกางขนหางยาวเหยียดตรง สั่นร่างกายอย่างรวดเร็ว

พัดหางอันมหึมาคลี่ออกพร้อมเสียง "ซ่า ซ่า" เผยให้เห็นดวงตาสีน้ำเงินแสนสวยทีละดวงๆ มันเปล่งประกายระยิบระยับยามต้องแสงแดด!

"ว้าว นกยูงรำแพน!"

"โอ้ โอ้ โอ้!"

"สวยมากกก!"

ผู้คนส่งเสียงร้องฮือฮากันอีกรอบ บางคนถึงกับปรบมือให้เลย!

"รู้ไหมว่าทำไมเจ้านกยูงถึงรำแพนหาง?"

"ก็เพื่อหาคู่ไง" เรื่องแค่นี้เฉียนเค่อเค่อรู้อยู่แล้ว

"ผิด!"

ถังเสี่ยวซินหันขวับมาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า "เพราะมันชอบสาวสวยต่างหากล่ะ!"

"หา?" เฉียนเค่อเค่ออ้าปากค้าง ไม่อยากจะเชื่อเลย

การปล่อยนกยูงไว้ที่สนามหญ้าไม่ได้แปลว่าปล่อยปละละเลยไปเฉยๆ เหออี้เฟยเองก็ยืนอยู่ข้างสนามหญ้า ในฐานะคนเลี้ยงสัตว์ เขาต้องคอยเฝ้าระวังพฤติกรรมไม่เหมาะสมของนักท่องเที่ยว และให้ความรู้เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม

เขาชื่นชมฟางเหย่มากจริงๆ ที่สามารถคิดหาวิธีจัดแสดงนกยูงได้ประหยัดและคุ้มค่าขนาดนี้ แถมยังยกระดับการจัดแสดงขึ้นไปได้อีกหลายเท่าตัว

"ไปฟังมาจากไหนเนี่ยว่านกยูงชอบสาวสวย…"

เหออี้เฟยได้ยินเด็กน้อยพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก็เลยนึกอยากจะให้ความรู้เรื่องที่นกยูงรำแพนหางสักหน่อย

"ปกติแล้วนกยูงจะผสมพันธุ์ในช่วงฤดูใบไม้ผลิ ก็เลยรำแพนหางกันบ่อยๆ ในช่วงนี้ค่ะ แต่ว่านกยูงที่สวนสัตว์หลินไห่เราไม่เหมือนที่อื่นนะ เห็นสาวสวยหน่อยเป็นไม่ได้ ต้องรีบโชว์ออฟใส่ตลอด! พี่ฟางเหย่บอกหนูมาเองเลย!"

อ๋อ… ผอ. เป็นคนบอกนี่เอง ดูท่าทางเขาจะสังเกตอะไรละเอียดกว่าที่คิดแฮะ

เหออี้เฟยมองนกยูงตัวนั้นด้วยสายตาแปลกๆ ทันที ไม่นึกเลยนะว่าแกจะเป็นนกยูงเจ้าชู้แบบนี้!

เจ้านกยูงยิ่งได้ยินเสียงฮือฮาและเสียงปรบมือก็ยิ่งคึกจัด มันเริ่มก้าวเท้าเต้นระบำ โยกย้ายส่ายตัวไปมา ขนหางสีเขียวมรกตที่แผ่เป็นวงกว้างประหนึ่งฉากกั้นพริ้วไหวไปตามจังหวะ ราวกับกิ่งหลิวที่เอนไหวไปตามสายลม

มิจิ่นตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ เธอรัวชัตเตอร์ใส่ท่าทางยั่วยวนของมันไม่ยั้ง

พอนกยูงโชว์จบ มันก็หุบหางแล้วเดินจากไปอย่างพึงพอใจ

เหล่านักท่องเที่ยวยังคงดูไม่จุใจ ต่างพากันพูดคุยไปพลางเดินต่อไปข้างหน้า

"ดูนกยูงรำแพนมาก็หลายครั้ง แต่ครั้งนี้เพิ่งเคยเห็นของจริงชัดๆ ก็คราวนี้แหละ!"

"ใช่ สวยมากจริงๆ แค่ได้เห็นภาพนี้ วันนี้ก็ถือว่าคุ้มค่าตั๋วแล้ว"

"โอ๊ย ดูปีกนั่นสิ คอนั่น แล้วก็หางนั่นอีก ระยิบระยับไปหมด สวยสุดๆ นี่มันเทพธิดาแห่งมวลนกชัดๆ"

"โถ่พี่… ตัวที่รำแพนหางน่ะ ตัวผู้ทั้งนั้นครับ"

"รู้แล้วน่า ก็แค่เปรียบเปรย… เปรียบเปรยเข้าใจไหม"

"ฉันเคยดูนกยูงที่สวนสัตว์อื่นนะ แต่ไม่สวยขนาดนี้เลย สงสัยเป็นเพราะสภาพแวดล้อมที่นี่ดี สัตว์เลยดูมีชีวิตชีวา"

"นั่นสิ ขนาดคนมาอยู่ที่นี่ยังรู้สึกสบายเลย"

พวกเขาก็ค่อยๆ เดินกันไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเบื้องหน้าปรากฏเป็นป่าไผ่ขึ้นมา

นักท่องเที่ยวต่างผ่อนฝีเท้าให้ช้าลง พลางมองแสงอาทิตย์ที่ลอดผ่านต้นไผ่สีเขียวชอุ่มตกกระทบลงบนทางเดิน ได้ยินเสียงน้ำไหลเอื่อยๆ ข้างหู สัมผัสได้ถึงไอเย็นจากลำธารเล็กๆ ขณะดื่มด่ำกับทิวทัศน์สวยงาม จิตใจของพวกเขาราวกับได้รับการชำระล้างจนสะอาดหมดจด!

"ที่นี่ปลูกไผ่ด้วยเหรอ?" เฉียนเข่อเข่อชะโงกหน้ามองไปรอบๆ พลางกระซิบถาม

ถังเสี่ยวซินตอบอย่างภูมิใจ "อื้อ! ก็เพราะแพนด้าแดงกินไผ่น่ะสิ ข้างในนั่นคือโซนแพนด้าแดงไง"

สายลมพัดโชยมา ใบไผ่เสียดสีกันจนเกิดเสียงซ่าๆ

มิจิ่นรัวชัตเตอร์ถ่ายป่าไผ่และลำธารใสสะอาดนั่นอีกรอบ เธอพบว่าตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าสวนสัตว์มา กล้องของเธอก็แทบไม่ได้หยุดพักเลย!

เธอเดินข้ามสะพานไม้ไผ่ที่ออกแบบมาอย่างงดงามด้วยความทึ่ง ในใจอดคิดไม่ได้ว่า 'ถึงขนาดลงทุนปลูกป่าไผ่ผืนใหญ่ขนาดนี้ แล้วยังขุดลำธารจำลองขึ้นมาอีก… แค่เพื่อสร้างสภาพแวดล้อมให้แพนด้าแดงเนี่ยนะ? ทุ่มทุนสร้างขนาดนี้ ใช้เงินไปเท่าไหร่กันเนี่ย!'

พื้นเพครอบครัวของมิจิ่นถือว่าไม่เลวเลย เธอเคยไปเที่ยวสวนสัตว์มาแล้วมากมายทั้งในและต่างประเทศ แต่มีน้อยแห่งนักที่จะทำให้เธอรู้สึกตื่นตาตื่นใจได้ถึงขนาดนี้!

เดินตามทางเดินเล็กๆ ไปอีกหน่อย ก็เห็นอาคารหลังย่อมที่กรุผนังภายนอกด้วยไม้ไผ่ ตรงทางเข้ามีป้ายเขียนว่า "บ้านแพนด้าแดง" พร้อมรูปวาดเจ้าตัวน้อยกำลังแลบลิ้นน่ารักๆ ติดประดับอยู่

พอก้าวเข้าไปข้างใน สิ่งแรกที่เห็นเต็มตาคือโซนจัดแสดงแพนด้าแดงหลังผนังกระจกใส

ถังเสี่ยวซินและเฉียนเข่อเข่อจูงมือกันรีบวิ่งไปที่หน้ากระจกทันที!

ทั้งต้นแปะก๊วย ไม้พุ่ม แท่นปีนป่าย ก้อนหิน…

สภาพแวดล้อมสมบูรณ์แบบจริงๆ!

"แพนด้าแดงอยู่ไหนนะ?"

ถังเสี่ยวซินเกือบจะเอาหน้าแนบไปกับกระจก สายตากวาดมองค้นหาไปทั่วพุ่มใบไม้อันหนาทึบอย่างตั้งใจ

เฉียนเข่อเข่อสะกิดถังเสี่ยวซินยิกๆ แล้วกระซิบข้างหูอย่างตื่นเต้น "แกดูตรงโพรงนั่นสิ!"

"อ๊ะ!"

ถังเสี่ยวซินเห็นแล้วเหมือนกัน!

ปากโพรงหันมาทางฝั่งนี้ ในเงามืดมีแต้มสีขาวสะดุดตาโผล่ออกมา พอเพ่งมองดีๆ ก็คือแก้มของเจ้าแพนด้าแดงนั่นเอง!

ช่องว่างของโพรงพอดีกับหัวของมันเป๊ะ แถมยังมีดอกไม้สีเหลืองเล็กๆ บานอยู่ใต้โพรงหิน ช่วยนำสายตาให้คนหันไปมองโดยไม่รู้ตัว ด้านข้างยังมีช่องว่างเล็กๆ อีกจุดที่แสงส่องผ่านเข้าไป ทำให้มองเห็นรายละเอียดภายในโพรงได้ชัดเจนพอดี

หลี่จื่อกำลังจ้องมองออกมาจากช่องว่างนั้น คิ้วสีขาวของมันขมวดมุ่น ดูท่าทางเคร่งขรึมไม่เบา

ดูเหมือนมันกำลังสงสัยอยู่ว่า ทำไมวันนี้ถึงมีพวกสัตว์สองเท้าที่ไม่เคยเห็นหน้าค่าตาโผล่มาเยอะแยะขนาดนี้? จะเป็นอันตรายไหมนะ?

ดวงตากลมโตสีดำขลับแวววาว จมูกสีดำสนิททรงกลม แล้วก็หนวดสีขาวเส้นเรียวยาวของมันเห็นได้ชัดแจ๋วเลย!

ตอนที่หลี่จื่อหันหัวมา หงโต้วก็ค่อยๆ โผล่หน้าออกมาด้วยเหมือนกัน

เจ้าแพนด้าแดงทั้งสองตัวหลบอยู่ในโพรง เอาใบหน้าชิดกันพลางจ้องมองออกไปข้างนอกตาไม่กะพริบ โดยหารู้ไม่ว่าท่าทางอันแสนน่าเอ็นดูของพวกมัน ถูกมนุษย์ที่อยู่ด้านนอกเห็นเข้าเต็มๆ แล้ว!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง