บทที่ 60 ท่าทางหัวไม่ค่อยดีแฮะ

เฉียนเข่อเข่อเอามือประคองแก้มพลางอุทานออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ "ว้าย!"

ถังเสี่ยวซินรู้สึกหัวใจเต้นโครมคราม ใบหน้าขึ้นสีระเรื่อ "สายตา… สายตาแบบนั้น โดนตกเข้าเต็มเปาเลย…"

สีหน้าของหลี่จื่อดูค่อนข้างเคร่งขรึม ส่วนสีหน้าของหงโต้วดูตัดพ้อและน้อยใจนิดๆ

จริงๆ แล้วไม่ใช่เพราะอารมณ์ของพวกมันเป็นแบบนั้นหรอก แต่เป็นเพราะรูปร่างของ "คิ้ว" สีขาวเหนือตานั่นต่างหากที่ทำให้ดูต่างกันออกไป

คิ้วขาวของหลี่จื่อหนาทึบและลู่เข้าหากัน ดูเหมือนคนวัยกลางคนที่กำลังใช้ความคิด ส่วนคิ้วขาวของหงโต้วโค้งมนและแยกออกไปทางด้านข้าง ประกอบกับปากเล็กๆ ที่จู๋ออกมา ทำให้ดูเหมือนสาวน้อยที่กำลังงอนอยู่ในห้องหอไม่มีผิด

แพนด้าแดงทั้งสองตัวไม่ได้ทำอะไรเลย แค่ซ่อนตัวอยู่ในถ้ำหินแล้วมองออกไปข้างนอกอย่างเหม่อลอย ก็สามารถตกแฟนคลับได้เป็นกระบุงแล้ว

เหล่านักท่องเที่ยวต่างโดนความน่ารักของเจ้าแพนด้าแดงทำให้ใจละลาย ต่างพากันส่งเสียงอุทานชื่นชมเบาๆ

"ไม่ไหวแล้ว น่ารักเกินไปแล้ว!"

"ว้าว ฉันถ่ายรูปมาได้รูปหนึ่ง เอาไปทำมีมแอบมองได้เลยนะเนี่ย!"

"ดาเมจความน่ารักแรงเกินต้าน"

"อยากจับจังเลย"

"อ๊ากกก ดูสิ มันหันหัวมาแล้ว มันมองมาทางนี้แล้ว!"

"จริงด้วย หูมันขยับนิดนึงด้วยล่ะ"

ผ่านไปสักพัก หลี่จื่อดูเหมือนจะรู้สึกว่าไม่มีอันตรายอะไร จึงย่อตัวลงเล็กน้อยแล้วกระโดดออกจากถ้ำหินอย่างกล้าหาญ

อุ้งเท้าทั้งสี่แตะพื้นพร้อมกันเป๊ะ ร่างกลมปุ๊กนุ่มนิ่มนั้นปรากฏแก่สายตานักท่องเที่ยวในทันที

จากนั้นมันก็หันซ้ายหันขวา ก้าวขาป้อมๆ สีดำเดินตุ๊บตั๊บไปบนพื้น

แพนด้าแดงไม่ได้เดินย่องแบบแมว แต่มันยกอุ้งเท้าหน้าอวบๆ ขึ้นราบๆ แล้ววางลงราบๆ ท่วงท่าการเดินดูซื่อๆ น่ารักน่าเอ็นดูสุดๆ

หลี่จื่อเดินไปก็คอยหันมองรอบข้างไปด้วย ก่อนจะเงยหน้ามองไปทางฝั่งตรงข้าม

บนแท่นพักตรงนั้นมีไผ่ลูกศรสดๆ ปักอยู่!

นี่คือส่วนของการเสริมสร้างสภาพแวดล้อมด้วยอาหาร

กระบวนการหาอาหารตามธรรมชาติของสัตว์นั้น รวมถึงการใช้การตัดสินจากกลิ่น เสียง และการมองเห็นเพื่อรับรู้ถึงการมีอยู่ของอาหาร การติดตามร่องรอยเพื่อค้นหาอาหาร รวมถึงการได้รับอาหารผ่านพฤติกรรมการล่า การขุดคุ้ย หรือการสำรวจ จากนั้นจึงใช้ความสามารถเฉพาะตัวของสายพันธุ์ในการจัดการกับอาหาร เช่น การใช้กรงเล็บและฟันที่แหลมคมฉีกทึ้งเหยื่อ หรือการทุบเปลือกถั่ว…

ในกระบวนการนี้ สัตว์จะได้ใช้ประสาทสัมผัสทั้งหมดที่มี และเป็นโอกาสให้พวกมันได้ฝึกฝนรวมถึงเสริมสร้างความสามารถในการเอาตัวรอดไปในตัว

ถึงแม้จะอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ถูกดูแล สัตว์ก็ยังยินดีที่จะใช้ความพยายามของตัวเองในการหาอาหาร มากกว่าการรอรับอาหารที่ถูกป้อนให้ตรงๆ

มิเช่นนั้น พฤติกรรมการหาอาหารที่ถูกพรากไปและแรงจูงใจภายในที่ไม่ได้รับการปลดปล่อย หากปล่อยไว้นานวันเข้า สัตว์อาจแสดงพฤติกรรมที่คาดเดาไม่ได้ออกมา หรือที่เรียกว่าพฤติกรรมย้ำคิดย้ำทำได้

มีนักท่องเที่ยวมองตามสายตาของหลี่จื่อไป "เอ๊ะ ดูนั่นสิ มีไผ่ด้วย!"

"มันคงอยากกินไผ่นั่นแหละ!"

ทว่ากว่าจะกินไผ่นั่นได้ ก็ต้องหาวิธีปีนขึ้นไปบนแท่นพักนั่นก่อน

มีท่อนไม้กลมวางเอียงเชื่อมกับแท่นพัก ซึ่งช่วงครึ่งล่างถูกพุ่มไม้สีเขียวขจีบดบังเอาไว้

หลี่จื่อเดินดุ่มๆ เหมือนกำลังไต่สะพานไม้กระดานเดี่ยว แม้ตัวจะกลมปุ๊กแต่ฝีเท้ากลับมั่นคง และเดินขึ้นไปได้อย่างราบรื่น

แต่ระยะห่างก็ยังไกลเกินกว่าจะเอื้อมถึงยอดใบอ่อนของไผ่ลูกศรอยู่ดี

หลี่จื่อเกร็งขาหลังยืดตัวตั้งตรง ใช้กรงเล็บหน้าดึงต้นไผ่ลูกศรเข้ามาหาตัวแล้วกดทับไว้ จากนั้นก็งับใบไผ่อ่อนแล้วดึง ลิ้นเล็กๆ ม้วนใบไผ่เข้าปากอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะเคี้ยว "อั่มๆ" อย่างเอร็ดอร่อย

"ฉลาดจังเลย!"

"งื้อออ น่ารักมากกก อยากอุ้มกลับบ้านสักตัวจัง!"

"เอ๊ะ! แพนด้าแดงอีกตัวออกมาแล้ว!"

ความกล้าของหงโต้วดูจะน้อยกว่าหลี่จื่ออยู่สักหน่อย กว่าจะยอมก้าวออกมาจากถ้ำหินได้ก็เล่นเอาเสียเวลาไปนานทีเดียว

มันหันมองซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวัง ก่อนจะค่อยๆ ย่องออกมา

อื้ม… ทางซ้ายข้างหน้ามีต้นไม้ ทางขวามีก้อนหินสักก้อน…

อืม ดูเหมือนจะไม่มีอันตรายอะไรนะ!

พอเริ่มผ่อนคลาย หงโต้วก็เดินเตาะแตะอย่างร่าเริง อุ้งเท้าเล็กๆ นั่นเหมือนติดสปริง ก้นกลมๆ ก็เด้งดึ๋งไปมา ดูยืดหยุ่นน่าเอ็นดูเหลือเกิน

หางฟูๆ สีน้ำตาลเข้มที่แกว่งไกวไปตามจังหวะการเดิน ยิ่งเพิ่มความน่ารักเข้าไปอีกเป็นกอง

แต่แล้วจังหวะที่มันหันไปเห็นก้อนหินข้างตัวเข้า มันก็ตกใจสุดขีด โก่งหลังกระโดดเหยงขึ้นมาทันที!

มันยืนสองขาแยกออกชูมือขึ้นตรงตั้งฉาก ทว่ายังทรงตัวไม่อยู่เพราะความตกใจ ถอยหลังเซไปสองก้าวก็รีบกลับมายืนตั้งหลักใหม่ พยายามกางแขนออกจ้องเขม็งไปที่ก้อนหินตรงหน้า ท่าทางดูดุร้ายปนน่ารักและตื่นตระหนกสุดขีด!

แก… แก… แก… แกเป็นก้อนหินประสาอะไรเนี่ย มาอยู่ข้างๆ ฉันตั้งแต่เมื่อไหร่!

มันชูมือน้อยๆ แกว่งไปแกว่งมาข่มขู่อยู่ตั้งนาน แต่ก้อนหินก็ยังนิ่งสนิท ไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด

ในดวงตาคู่เล็กของหงโต้วเต็มไปด้วยความงุนงง มันโน้มตัวลงไปแล้วใช้มือน้อยๆ ตบก้อนหินหนึ่งที

แปะ!

ทำไมแกยังไม่ไปอีก! ตีเลยนะเนี่ย!

ก้อนหิน: …

มิจิ่นที่บันทึกเหตุการณ์ทั้งหมดไว้ได้ ป้องปากหัวเราะ "ฮ่าๆ" ออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ แพนด้าแดงตัวนี้นี่ตลกจริงๆ เลย!

นักท่องเที่ยวคนอื่นๆ ต่างก็ขำกันจนตัวงอ

"เอิ๊ก… โอ๊ย ขำจะตายแล้ว"

"ทำไมรู้สึกเหมือนสมองมันตื้อๆ ยังไงชอบกล"

"ฉันว่ามันคงอัปค่าสถานะไปลงที่ความน่ารักหมดแล้วล่ะ สติปัญญาเลยไม่ค่อยเหลือ"

"ซื่อบื้อแบบนี้น่ารักจริงๆ เลยว่าไหม!" เฉียนเข่อเข่อรู้สึกใจฟู ตาเป็นประกายรูปหัวใจ

ถังเสี่ยวซินที่กำลังดูอย่างเพลิดเพลินก็นึกสงสัยขึ้นมา "เข่อเข่อ เธอว่าทำไมแพนด้าแดงถึงชอบทำท่าชูมือเหมือนยอมแพ้ล่ะ?"

เฉียนเข่อเข่อหันไปมองป้ายจัดแสดงข้างๆ โดยสัญชาตญาณ บนนั้นมีภาพประกอบแพนด้าแดงกำลังชูมืออยู่พอดี เธอจึงรีบพูดขึ้น "เสี่ยวซิน ดูสิ เหมือนจะมีเขียนไว้ตรงนี้ด้วย"

"อะไรนะๆ?"

เด็กหญิงตัวน้อยสองคนอ่านข้อความบนป้ายพร้อมกัน "รู้หรือไม่? ท่าชูมือของแพนด้าแดงมีความหมายว่าอย่างไร? ท่าชูมือของแพนด้าแดงดูน่ารักมาก เหมือนกับการยกมือยอมแพ้ แต่จริงๆ แล้วมันคือท่าทางเมื่อพวกมันรู้สึกถึงภัยคุกคาม โดยการยืนขึ้นแล้วชูมือขึ้นเพื่อทำให้ร่างกายดูใหญ่โตและน่าเกรงขามยิ่งขึ้น เป็นการขู่ศัตรู…"

"อ๋อ! เป็นแบบนี้นี่เอง!" ทั้งสองพูดขึ้นพร้อมกัน รู้สึกเหมือนได้รับความรู้ใหม่ทันที

พอมองกลับไปที่เจ้าแพนด้าแดงในโซนจัดแสดงอีกครั้ง ก็รู้สึกว่ามันน่ารักและน่าเอ็นดูยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

มิจิ่นหามุมจากทางด้านหลังเพื่อกดชัตเตอร์มาได้รูปหนึ่ง ในรูปนั้นเด็กหญิงตัวน้อยทั้งสองกำลังยิ้มอย่างบริสุทธิ์สดใส พลางชี้ไม้ชี้มือไปที่แพนด้าแดงจอมมึนแสนน่ารักให้เพื่อนดู

ความน่ารักของทั้งสองสิ่งเมื่อมารวมกัน ยิ่งดึงดูดใจเป็นทวีคูณ เหมาะแก่การเป็นรูปประกอบบทความสุดๆ เธอสังหรณ์ใจว่าบทความรอบนี้ต้องปังแน่นอน!

ทางด้านหงโต้ว หลังจากตบก้อนหินไปหนึ่งที แต่หินเจ้ากรรมกลับไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ มันก็เริ่มรู้สึกตะหงิดๆ ว่ามีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง

ช่างเถอะ คิดไม่ออกก็ไม่ต้องคิดแล้ว

มันวางเท้าหน้าลงกับพื้น เดินอ้อมก้อนหินนั้นไป แล้วจู่ๆ ก็เห็นหลี่จื่อกำลังเคี้ยวไผ่อยู่บนแท่นปีนป่าย

หน่อยแน่! มีของอร่อยแล้วไม่เรียกกันเลยนะ!

หงโต้วลืมเรื่องเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้น รีบวิ่งจี๋เข้าไปหาทันที

ตอนนั้นเอง ฟางเหย่ก็เดินเข้ามาในโซนจัดแสดง

โซนแพนด้าแดงเป็นผลงานการออกแบบที่เขาภูมิใจนำเสนอที่สุด วันนี้เป็นวันเปิดทำการวันแรก เขาจึงต้องมาดูสักหน่อยว่าเหล่าแพนด้าแดงมีความสุขดีไหมในโซนจัดแสดง นักท่องเที่ยวได้ชมท่าทางน่ารักๆ ของพวกมันหรือเปล่า แล้วแต่ละคนมีปฏิกิริยาอย่างไรกันบ้าง

นี่เป็นสิ่งที่เขาชอบที่สุดตอนเล่นเกม 《สตาร์สวนสัตว์》

"พี่ฟางเหย่!"

ถังเสี่ยวซินรู้สึกเหมือนมีคนมอง พอหันไปดูก็เห็นเขาพอดี จึงร้องเรียกด้วยความดีใจ

"นั่นไม่ใช่… เอิ่ม…" ฟางเหย่จำเด็กน้อยได้ แต่จำชื่อไม่ได้แล้ว

เขาทำเสียงอ้อมแอ้มในลำคอแล้วยิ้มถาม "วันนี้พาเพื่อนมาเที่ยวเหรอครับ?"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง