บทที่ 76 ไปตลาดสด

ตลาดสดกวนหูเหรอ? ฟางเหย่รู้จักที่นี่ดีเชียวล่ะ

ปกติแล้วก่อนฟ้าสาง ลุงจางจะขับรถตู้คันเก่าคร่ำคร่ามุ่งหน้าไปที่นั่นเพื่อซื้อผัก ผลไม้ และเนื้อสัตว์สดๆ มาไว้ใช้ในสวนสัตว์ รถเมล์สาย 35 ที่วิ่งผ่านสวนสัตว์มีป้ายตลาดสดกวนหูเป็นป้ายที่ 5 ก่อนถึงป้ายสวนสัตว์ ซึ่งเป็นป้ายรองสุดท้ายพอดี ถือว่าใกล้กันมากทีเดียว

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจโทรหาเหมิงสือ

ไปแต่เนิ่นๆ น่าจะดีกว่า ระบบบอกว่าใน 24 ชั่วโมงจะยังไม่มีอันตรายถึงชีวิตก็จริง แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่าจะมีคนซื้อตัดหน้าไปหรือเปล่า ถ้ามันเปลี่ยนที่อยู่ขึ้นมาจะยิ่งตามหายากเข้าไปใหญ่

ตอนนั้นเหมิงสือกำลังถือดัมเบลหนัก 30 กก. ไว้ทั้งสองข้าง ดัมเบลที่หนักอึ้งในมือเขาดูราวกับไร้น้ำหนัก เขายกขึ้นยกลงโดยที่หน้าไม่แดง ใจไม่สั่น แม้แต่ลมหายใจยังไม่หอบเลยสักนิด น้ำหนักแค่นี้สำหรับเขาถือเป็นแค่การวอร์มอัพเท่านั้น

สวนสัตว์เปิดทำการตอน 8 โมงเช้า แต่เพราะตั้งอยู่ชานเมืองและแต่ก่อนไม่ค่อยมีสัตว์ เลยไม่มีนักท่องเที่ยวมาเช้าขนาดนั้น คนเลี้ยงสัตว์เลยนอนยาวได้ถึง 7 โมง หรือบางทีก็ 8 โมงค่อยตื่น

แต่ตอนนี้สวนสัตว์เริ่มกลับมาได้รับความนิยม คนที่รักสัตว์บางคนก็มาถึงตั้งแต่ 8 โมงเช้าแล้ว จึงจำเป็นต้องตื่นแต่เช้าเพื่อมาทำความสะอาดโซนสัตว์และเตรียมอาหารให้พร้อมก่อนแขกจะมาถึง

ถึงเหมิงสือจะย้ายมาอยู่ที่สวนสัตว์แล้ว แต่เขายังคงรักษานิสัยการออกกำลังกายไว้ เลยตื่นเช้ากว่าปกติเพื่อมาเล่นกล้ามเล็กน้อย

เขาวางดัมเบลลงข้างหนึ่งแล้วใช้มืออีกข้างรับสาย ในขณะที่มืออีกข้างยังคงยกดัมเบลอยู่ "ว่าไงครับ ผอ."

"ตื่นแล้วเหรอ ไม่ได้กวนเวลานอนใช่ไหม"

"เปล่าครับ ผมกำลังออกกำลังกายอยู่พอดี"

ฟางเหย่เข้าใจทันที ฟังจากเสียงที่นิ่งเรียบแบบนั้น คงกำลังทำกายบริหารตอนเช้าอยู่แน่ๆ "โอเค งั้นเดี๋ยวไปหาข้าวกินกัน แล้วตามผมไปตลาดสดหน่อย"

"อ๋อ ได้ครับ" เหมิงสือไม่ได้ถามว่าไปทำอะไร คงหนีไม่พ้นหน้าที่ผู้ช่วยแบกของ เขาจึงวางสายแล้วออกกำลังกายต่อ

หลังจากหลานหลี่มาสับเปลี่ยนเวรดูแลลูกเสือขาวแล้ว ฟางเหย่ก็ไปกินมื้อเช้ากับเหมิงสือที่โรงอาหาร จากนั้นก็ไปขอกุญแจรถตู้จากลุงจางแล้วมุ่งหน้าสู่ตลาดสด

"จริงสิ เหมิงสือ คุณขับรถเป็นไหม" ฟางเหย่หาวออกมาหลังจากขึ้นรถ "ผมอยากงีบสักหน่อยน่ะ"

"ผอ. ครับ เบาะหน้ามันเล็กไป ผมนั่งแล้วยืดตัวไม่ถนัด กลัวขับไปแล้วจะเป็นอันตรายน่ะครับ"

ฟางเหย่หันไปมองแล้วถึงกับพูดไม่ออกจริงด้วยแฮะ ขนาดที่ว่างด้านหลังรถตู้กว้างๆ เหมิงสือยังนั่งดูอึดอัด ตัวเขาสูงจนหัวแทบติดเพดาน

"ช่างเถอะๆ ผมขับเองก็ได้"

แค่สามป้ายรถเมล์ แป๊บเดียวก็ถึง!

เวลานี้คือ 6 โมงครึ่ง ตลาดสดคึกคักมากแล้ว รถสามล้อส่งผักขับเบียดกันไปมาในช่องทางเดินที่ไม่กว้างนัก คุณลุงคุณป้าพากันเข็นรถและถือตะกร้าเดินกันขวักไขว่ แย่งกันเลือกซื้อผัก เสียงต่อรองราคา เสียงมีดหั่นเนื้อ เสียงไก่เสียงเป็ดร้องระงมไปหมด กลิ่นคาวสัตว์ลอยอบอวลไปทั่วอากาศ

คนที่เคยไปจ่ายตลาดจะรู้ดีว่าช่วงเช้านี่แหละที่คนเยอะที่สุด เพราะทั้งเนื้อทั้งผักสดใหม่และมีให้เลือกเยอะ ถ้ามาสายกว่านี้ของดีๆ ก็จะโดนเลือกไปหมดแล้ว เหลือแต่ของเกรดรอง

ตลาดสดกวนหูแบ่งออกเป็นสามโซนหลัก คือโซนผักผลไม้ โซนเนื้อสัตว์ และโซนอาหารทะเล

โซนทางเข้าเป็นโซนผักผลไม้ เห็นหน่อไม้สดๆ เพิ่งขุดมาวางขาย โคนหน่อไม้ถูกตัดด้วยมีดคมกริบ ดินที่ติดมายังไม่ได้ล้างออก มะเขือเทศสีแดงสดถูกวางเรียงเป็นสามเหลี่ยม ใครไปแตะนิดเดียวก็มีหล่นกลิ้งลงมา ฟางเหย่ตาไวรีบคว้าไว้แล้วดันกลับเข้าไปข้างใน

เหมิงสือพูดขึ้นอย่างรู้หน้าที่ "ผอ. ครับ ผมรออยู่ข้างนอกนะครับ ผอ. ซื้อเสร็จแล้วเรียกผมไปช่วยถือได้เลย"

"โอเค!" ฟางเหย่ทำท่าตกลง

สัตว์ที่ต้องช่วยเหลือน่าจะอยู่ในโซนอาหารทะเลหรือโซนเนื้อสัตว์มากกว่า ไม่น่าจะอยู่โซนผักผลไม้ เขาเลยมุ่งตรงไปที่โซนอาหารทะเลทันที

พอเข้าโซนอาหารทะเล ก็เห็นเจ้าของร้านหนุ่มสวมรองเท้าบูทยางหยิบปลาคาร์ปตัวใหญ่ออกมาฟาดกับพื้นดังปัง! จนปลาตัวนั้นมึนงง ก่อนจะวางบนตาชั่ง พอเห็นปลาไม่ขยับแล้วก็โชว์มีดเซียนเฉือนพุงควักไส้ขอดเกล็ดอย่างคล่องแคล่ว แล้วยื่นให้คุณตาข้างๆ

ฟางเหย่ดูแล้วแอบน้ำลายสอ นึกขึ้นได้ว่าไม่ได้กินปลามาสักพักแล้ว จะซื้อติดมือกลับไปให้ลุงจางทำปลาทอดราดซอสสักหน่อยดีไหมนะ แต่ถ้าจะซื้อปลาเขาชอบพวกปลาทะเลมากกว่า ก้างมันน้อยดี

กลืนน้ำลายอึกใหญ่แล้วส่ายหน้า โธ่เอ๊ย นายไม่ได้มาจ่ายตลาด นายมาหาสัตว์คุ้มครองนะ! ทำงานสำคัญก่อน

ไม่จำเป็นต้องเดินดูทีละแผงหรอก ระบบจะเตือนเมื่อเข้าใกล้สัตว์ในรัศมี 20 เมตร เขาเลยเดินตามฝูงชนเข้าไปในตลาด

"ว่าแต่… คงไม่ใช่ปลาหรอกนะ? ตอนนี้สวนสัตว์ยังไม่มีอควาเรียม จะให้เลี้ยงปลาคงลำบาก" ฟางเหย่พึมพำในใจ

ถ้าไม่มีสภาพแวดล้อมที่เหมาะสม แค่เอาใส่ตู้ปลาไว้เฉยๆ มันก็ดูไม่ค่อยสมศักดิ์ศรี นี่สวนสัตว์นะ ไม่ใช่ร้านขายดอกไม้ปลาสวยงาม

เดินวนรอบหนึ่งแล้วก็ยังไม่มีเสียงเตือน แต่ดันไปเห็นกุ้งเครย์ฟิชที่แผงหนึ่ง มันดูแข็งแรงมาก ก้ามแกว่งไปมาไม่หยุด จนเขาอดใจไม่ไหวต้องซื้อมาห้าชั่ง เย็นนี้ทำกุ้งผัดหม่าล่าแกล้มเบียร์สักหน่อยจะเป็นไรไป สวรรค์ชัดๆ!

ซื้อเสร็จก็เดินออกไปยื่นกุ้งให้เหมิงสือ แล้วเดินกลับไปหาต่อในโซนเนื้อสัตว์

กลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์ที่สุดของตลาดสดก็คือโซนเนื้อสัตว์ ไส้หมูขดเป็นวงวางเรียงในถาดเหล็กส่งกลิ่นหอมแรงจนฟางเหย่ต้องขมวดคิ้วเดินผ่านแบบปิดจมูก

ถึงเขาจะชอบกินไส้หมู โดยเฉพาะไส้หมูผัดพริก แต่กลิ่นของไส้หมูสดๆ นี่มันชวนให้รู้สึกแย่จริงๆ

"ก้าบ ก้าบ ก้าบ!" เสียงเป็ดไก่ในกรงร้องระงม แถมมีนกพิราบส่งเสียง "กุ๊ก กุ๊ก" พร้อมกระพือปีกอยู่ใกล้ๆ

เดินผ่านโซนสัตว์ปีกไป ฟางเหย่เริ่มงง ที่เหลือมองไปมีแต่หมู วัว แกะ ที่ชำแหละแล้ว ไม่มีตัวเป็นๆ เลย สัตว์คุ้มครองหายไปไหนนะ?

สายตาเหลือบไปเห็นประตูหลังตลาด ฟางเหย่เดินไปทางนั้นโดยอัตโนมัติ

เดินทะลุประตูหลังออกไปเป็นตรอกแคบๆ ที่เต็มไปด้วยร้านค้า บรรยากาศเปลี่ยนไปเลย ที่นี่ขายของเหมือนในตลาดใหญ่ แต่คนเดินน้อยกว่า ส่วนใหญ่เป็นพวกเจ้าของร้านอาหารมาเหมาซื้อ หมูแกะนี่ซื้อกันยกตัว อาหารทะเลผักผลไม้นี่ซื้อยกลัง ส่วนใหญ่เขาสั่งจองไว้ล่วงหน้าแล้ว เลยไม่มีเสียงต่อรองราคาโวยวายเหมือนข้างนอก มาถึงก็เช็คของแล้วขนขึ้นรถเลย

สวนสัตว์เองก็มีดีลระยะยาวกับร้านค้าในย่านนี้เพื่อสั่งอาหารสัตว์อยู่เหมือนกัน

"เถ้าแก่ สนใจซื้อหมูไหมครับ? ดูหมูบ้านผมสิ อ้วนพีเนื้อแน่น ตรวจโรคเรียบร้อย!" พ่อค้าหมูที่เปลือยท่อนบนตัวมันเยิ้มดูออกว่าฟางเหย่เป็นหน้าใหม่ เลยรีบเข้ามาต้อนรับ

ฟางเหย่โบกมือปฏิเสธ กลิ่นที่นี่ไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่ ถ้าไม่จำเป็นเขาก็ไม่อยากพูดอะไร

【ติ๊ง! พบสัตว์คุ้มครองในรัศมี 20 เมตรแล้ว!】

เดินเข้ามาในตรอกได้ไม่กี่ก้าว เสียงเตือนจากระบบก็ดังขึ้น ฟางเหย่คึกคักขึ้นมาทันที ฝีเท้าก้าวเร็วขึ้นอีกสองเท่า เดินหาตั้งนาน ในที่สุดก็เจอตัวแล้ว!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง