บทที่ 77 นายก็รู้เรื่องฮวงจุ้ยด้วย？

ฟางเหย่ตั้งสมาธิ กวาดสายตามองร้านรวงรอบๆ อย่างตั้งใจ ร้านส่วนใหญ่เป็นแบบประตูม้วนและไม่มีเคาน์เตอร์บัง ทำให้เขามองเห็นสินค้าข้างในได้ชัดเจนแจ่มแจ้ง

เดินต่อมาได้สิบเมตร เขาก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งราวสิบกว่าคนกำลังมุงดูกันอยู่ที่ร้านขายสัตว์น้ำแห่งหนึ่ง สัญชาตญาณบอกเขาในทันทีว่า สัตว์คุ้มครองที่ตามหาต้องอยู่ที่นี่แน่ๆ!

เขาแทรกตัวเข้าไปในกลุ่มคนแล้วชะโงกหน้ามอง บนพื้นมีเต่าตัวใหญ่สีดำสนิทนอนอยู่ตัวหนึ่ง ความยาวลำตัวกะคร่าวๆ น่าจะประมาณ 50 เซนติเมตร หัวของมันหดอยู่ในกระดอง ดวงตากะพริบปริบๆ

พอเห็นเต่าตัวนี้ ฟางเหย่ก็ถึงกับอึ้ง!

นี่มันเต่าดำไม่ใช่เหรอเนี่ย?

【

ชนิดพันธุ์: เต่าดำ

เพศ: ผู้

อายุ: 30 ปี

อารมณ์: หวาดกลัว/ตื่นตระหนก

】

เขาเปิดใช้ดวงตาสังเกตการณ์ดู ก็เป็นไปตามที่คาดไว้จริงๆ

ฟางเหย่เริ่มสนใจเต่าบกมาจากการที่ได้รู้จักเต่ายักษ์กาลาปาโกส ซึ่งเป็นเต่าที่ใหญ่ที่สุดในโลก มันได้ชื่อมาจากหมู่เกาะกาลาปาโกส ขนาดตัวของมันมหึมาจริงๆ ชนิดที่ว่าตัวที่ใหญ่ที่สุดเหมือนภูเขาเคลื่อนที่ได้เลย ต่อให้เป็นผู้ใหญ่ก็นั่งบนตัวมันได้สบาย

หมู่เกาะกาลาปาโกสประกอบด้วยเกาะเล็กเกาะน้อยหลายแห่ง เพราะสภาพแวดล้อมบนเกาะแต่ละแห่งต่างกันมาก ในช่วงเวลาอันยาวนาน เต่ายักษ์ที่นั่นจึงวิวัฒนาการแยกย่อยออกเป็นสายพันธุ์ย่อยๆ ตามแต่ละเกาะ

ที่น่าเศร้าที่สุดคือเต่ายักษ์เกาะพินตาที่ชื่อ "จอร์จผู้โดดเดี่ยว" ตอนที่มนุษย์ไปพบมัน สภาพแวดล้อมบนเกาะก็ถูกแพะป่ารุกรานจนพังพินาศไปหมดแล้ว เหลือรอดเพียงแค่จอร์จตัวเดียว คนใช้เวลาหลายสิบปีพยายามหาเต่าสายพันธุ์ย่อยที่มีพันธุกรรมใกล้เคียงมาผสมพันธุ์กับมัน แต่สุดท้ายก็ล้มเหลว จอร์จจากไปอย่างโดดเดี่ยว สายพันธุ์เต่าเกาะพินตาจึงหายไปจากโลกใบนี้ตลอดกาล

คนมักจะพูดถึงระดับความโดดเดี่ยวเอาฮา ทั้งเดินเที่ยวคนเดียว กินหมูกระทะคนเดียว ร้องคาราโอเกะคนเดียว ไปจนถึงระดับสูงสุดคือไปผ่าตัดคนเดียว แต่ความโดดเดี่ยวเหล่านั้น เมื่อเทียบกับจอร์จที่ทั้งสายพันธุ์เหลือแค่ตัวเองตัวเดียวแล้ว มันจะไปนับเป็นอะไรได้

ฟางเหย่ถอนหายใจให้ "จอร์จผู้โดดเดี่ยว" อย่างหดหู่ ก่อนจะนึกถึงเรื่องเต่าบกในประเทศบ้าง เขาประทับใจเต่าดำมากที่สุด เพราะกระดองมันดำสนิท ตามขาเต็มไปด้วยเกล็ดแข็งๆ หนาๆ เหมือนกับเต่าดำในตำนานเทพนิยายไม่มีผิด

พอได้มาเห็นตัวเป็นๆ ตอนนี้ก็นึกออกทันที

ในกลุ่มคนที่มุงดู มีคนหนึ่งย่อตัวลง ใช้ข้อนิ้วเคาะกระดองแข็งๆ ของมันเบาๆ แล้วหรี่ตาฟังอย่างตั้งใจ ท่าทางช่ำชองขนาดนี้ดูออกเลยว่าคงผ่านการเคาะแตงโมมาเยอะ

ไม่งั้นเขาจะแยกออกเหรอว่าอายุเต่าเท่าไหร่จากการเคาะกระดอง?

ผู้คนที่มุงดูต่างพากันอุทานอย่างทึ่ง!

"เต่าตัวเบ้อเริ่มเลย!"

"ถ้าเอาไปตุ๋นทำซุปนะ ทั้งบ้านกินได้ทั้งวันเลย"

"แหม เมื่อก่อนเต่าตัวใหญ่ขนาดนี้ยังเห็นบ่อยนะ แต่หลังๆ เริ่มหายากแล้ว"

"โม้หรือเปล่า!"

"โม้ชัดๆ สมัยก่อนเต่าไซส์นี้ก็ของหายากเหมือนกันแหละ แต่เต่านาขนาดสองฝ่ามือยังพอเห็นบ่อย ตอนไปตลาดมีคนใส่ตะกร้ามาขาย คนซื้อกลับไปตุ๋นซุปเยอะแยะ เดี๋ยวนี้หาเจอแต่เต่าญี่ปุ่น รสชาติสู้เต่าไทยไม่ได้เลย"

"เฮีย ได้มาจากไหนเนี่ย?"

"คนบ้านเดียวกันเก็บได้บนเขา!"

เถ้าแก่ร้านเป็นชายวัยสามสิบกลางๆ ผิวคล้ำ นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างๆ กวาดสายตามองสีหน้าประหลาดใจและชื่นชมของคนรอบข้างด้วยความภูมิใจ "หนักห้าสิบจิน ผมรับซื้อมาสามพันหยวน"

"เฮียได้ของถูกนะเนี่ย ของป่าสารอาหารดีกว่าพวกเพาะเลี้ยงเยอะ ขายสักเจ็ดพันหยวนสบายๆ"

เถ้าแก่ผิวคล้ำแค่นเสียง "เจ็ดพัน? ไม่ถึงหมื่นฉันไม่ขาย! คนรอซื้อมีเยอะแยะ"

มีคนพูดขึ้นอย่างเสียดาย "เอาเต่าตัวใหญ่ขนาดนี้ไปทำซุปน่าเสียดายแย่ เลี้ยงเล่นดีกว่า"

เถ้าแก่ผิวคล้ำไม่สนหรอกว่าจะเอาไปกินหรือไปเลี้ยง ขอแค่จ่ายเงินมาเป็นพอ "อยากได้เหรอ? หมื่นหยวนยกไปเลย"

ชายคนที่พูดเมื่อกี้รีบส่ายหัวดิก "ลืมไปเถอะ จ่ายหมื่นนึงซื้อเต่ากลับไปเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง เมียผมคงให้คุกเข่าบนกระดานซักผ้าแน่!"

"ฮ่าๆ!" ทุกคนพากันหัวเราะร่วน

มีชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่สวมสร้อยข้อมือลูกประคำดูท่าทางสนใจ เขาใช้มือลูบกระดองเต่าสองสามที "ดูดีๆ แล้วกระดองนี่ก็สวยเหมือนกันนะ ดำสนิทเลย ซื้อกลับไปใส่ตู้ปลาใหญ่ๆ เลี้ยงคู่กับปลาทอง ทำเป็นเต่ามงคลเสริมฮวงจุ้ยคุ้มครองบ้านให้อยู่เย็นเป็นสุขดีกว่า เถ้าแก่ ผมเอาตัวนี้แหละ"

ทุกคนมองชายคนนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า… คิดได้ไงเนี่ย! ถ้าจะจ่ายเงินหมื่นเพื่อเอามาเลี้ยงเล่นหรือทำซุปก็ดูจะสิ้นเปลืองไปหน่อย แต่ถ้าเอามาเป็นของเสริมฮวงจุ้ยเพื่อความเป็นสิริมงคล ให้ชีวิตราบรื่น ครอบครัวอยู่เย็นเป็นสุขแบบนี้ ฟังดูคุ้มค่าขึ้นมาทันที

"แค่กๆ!"

ฟางเหย่ที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ข้างหลังอดไม่ไหวจนต้องกระแอมออกมา "พี่ชายครับ ผมแนะนำว่าอย่าซื้อเลย ไม่งั้นจากที่จะอยู่เย็นเป็นสุข อาจกลายเป็นหายนะมาเยือนแทนนะครับ!"

"หือ?" พอได้ยินคำพูดที่ฟังดูอัปมงคลแบบนั้น คนรอบข้างก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที ต่างเว้นระยะห่างให้เขากับพี่ชายสร้อยลูกประคำ เพื่อให้พวกเขา 'เปิดฉาก' กันได้สะดวก

พี่ชายสร้อยลูกประคำขมวดคิ้วฉับ เหมือนกับเวลาไปไหว้พระขอพรจากเทพเหวินชวี่ก่อนสอบ แล้วจู่ๆ ก็มีคนแปลกหน้าโผล่มาทักว่า 'อย่าไหว้เลย ไหว้ไปก็ไม่ติดหรอก ยังไงก็สอบตก' คือไม่ว่าจะสอบติดหรือไม่ติด แต่มันน่าหงุดหงิดใจไม่ใช่หรือไง

ถึงในใจจะไม่พอใจ แต่เขาก็ยังรักษามาดไว้ ประสานมือกล่าว "น้องชายคนนี้ก็ดูเรื่องฮวงจุ้ยเป็นด้วยเหรอ?"

เถ้าแก่ผิวคล้ำที่ถูกขัดจังหวะการขายก็สีหน้าไม่ดีนัก พูดเสียงแข็ง "วัยรุ่น ถ้าไม่รู้เรื่องก็อย่าพูดมั่วๆ"

"ผมไม่รู้เรื่องฮวงจุ้ยจริงๆ นั่นแหละ" ฟางเหย่กวนประสาทกลับ เห็นหน้าเถ้าแก่เริ่มดำมืดลงเรื่อยๆ เลยรีบพูดดักก่อนจะโดนต่อย "แต่พอรู้เรื่องสัตว์อยู่บ้าง"

จากนั้นฟางเหย่ก็อธิบายต่อด้วยน้ำเสียงคล่องแคล่ว "เมื่อกี้ได้ยินคนเรียกมันว่าตะพาบ ผมเลยอดไม่ได้ที่จะต้องขัดจังหวะหน่อยครับ จริงอยู่ที่เต่ากับตะพาบหน้าตาคล้ายกัน และจัดอยู่ในอันดับเต่าเหมือนกัน แต่สายพันธุ์มันต่างกันนะ วิธีแยกง่ายๆ เลยคือ เต่าส่วนใหญ่หดขาและหัวเข้าไปในกระดองได้มิด แต่ตะพาบหดได้แค่หัวครับ แล้วกระดองตะพาบยังเรียบไม่มีลวดลายด้วย ไม่เหมือนกระดองเต่าที่มีลวดลายชัดเจน"

"โอ้โห พ่อหนุ่มคนนี้ดูมือโปรจังแฮะ"

บางคนชื่นชม แต่บางคนกลับทำหน้าไม่สนใจ "ก็เรียกกันตามปกติ ใครเขาจะมานั่งจับผิดกัน เรียกผิดเรียกถูกก็ไม่เห็นเป็นไรเลย"

ฟางเหย่หัวเราะเบาๆ "ตะพาบเป็นสัตว์น้ำ ส่วนเต่ามีทั้งเต่าบกและเต่าน้ำ ซึ่งเจ้าตัวนี้เป็นเต่าบกครับ การเอาเต่าบกไปเลี้ยงในตู้ปลาเนี่ย… ต้องขอบอกเลยนะพี่ชาย พี่นี่มันสุดยอดจริงๆ"

คนรอบข้างได้ยินก็พากันหลุดขำพรืด!

พี่ชายคนนั้นอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะทำหน้าหวาดหวั่น เขารีบจับมือฟางเหย่เขย่าไม่หยุด "ขอบคุณมากนะน้อง! ไม่งั้นพี่คงซื้อเจ้าเต่ายักษ์นี่ไปเสริมฮวงจุ้ยตามความเชื่อแล้ว ถ้าซื้อไปเลี้ยงแล้วมันตายขึ้นมา พี่คงซวยแน่ งั้นเดี๋ยวพี่เอาไปเลี้ยงที่สวนหลังบ้านแทนแล้วกันนะ!"

ฟางเหย่ส่ายหน้าอีกครั้ง "ที่ผมบอกว่าจะมีหายนะน่ะ ไม่ได้หมายถึงเรื่องฮวงจุ้ยครับพี่… แต่เต่าตัวนี้คือเต่าดำ ซึ่งเป็นสัตว์คุ้มครองระดับสองของประเทศนะ ถ้าพี่ซื้อไปละก็ รับรองว่าพี่ตำรวจได้ตามมาเคาะประตูถึงหน้าบ้านแน่นอน"

คราวนี้เจ้าของร้านผิวคล้ำเริ่มนั่งไม่ติด เขาลุกพรวดจากเก้าอี้แล้วตะโกนเสียงดัง "นี่น้อง! อย่ามาพูดจาพล่อยๆ นะ ของฉันเนี่ยเพาะพันธุ์มาเองกับมือ ไม่ใช่สัตว์ป่าสักหน่อย!"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง