บทที่ 296 เล่ห์กล

ภาพ 《เรือนพำนักในอู้ดอกท้อ》 ของถังป๋อหู่ หากไม่คิดจะขายก็แล้วไป แต่ถ้าจะขาย คนแรกที่ต้องบอกย่อมหนีไม่พ้นหลินเทียนหมิงอย่างแน่นอน เพราะเขาตามหาภาพวาดของถังป๋อหู่มาตลอด อยากสะสมผลงานของสี่ปรมาจารย์แห่งราชวงศ์หมิงให้ครบเซ็ต และตอนนี้ก็ขาดแค่ถังป๋อหู่คนเดียวเท่านั้น

แม้ลู่เหย่จะรู้ดีว่าภาพนี้คงคุยเรื่องราคากับหลินเทียนหมิงค่อนข้างยาก เพราะส่วนต่างราคาภาพวาดของถังป๋อหู่กว้างมาก ตั้งแต่ระดับหลายสิบล้านร้อยล้านลงไปจนถึงหลักไม่กี่แสนก็มีให้เห็น แถมหลินเทียนหมิงยังเป็นพวกนักสะสมมือใหม่ที่ไม่ค่อยสันทัดเรื่องราคาตลาดของเก่าสักเท่าไร ดังนั้นจะเปิดราคาเท่าไรดีก็ยังคิดไม่ตกจริงๆ

แต่ถึงอย่างนั้น ลู่เหย่ก็ยังถ่ายรูปส่งไปให้หลินเทียนหมิงอยู่ดี เพราะเขาเคยรับปากหลินเทียนหมิงไว้ว่า ถ้ามีของดีเข้ามาจะนึกถึงเป็นคนแรก