บทที่ 446 เรื่องฆ่าปิดปาก ใครๆ ก็ทำได้

ท่านฉ่านมองลู่เหย่ ทันใดนั้น รอยยิ้มที่เคยเปื้อนอยู่เต็มหน้าก็อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย แววตาคมกริบสองสายพุ่งวาบออกมาจากหลังแว่นตากรอบครึ่ง จากชายชราท่าทางใจดีเหมือนใกล้ลงโลง พลันเปลี่ยนเป็นสายตาดุดัน เกรี้ยวกราด และเหี้ยมเกรียมขึ้นมาทันควัน

ชั่วขณะนั้น ชายชราที่ดูเหมือนอายุราวเจ็ดสิบปีกลับดูราวกับหนุ่มขึ้นไปนับสิบปี ทำเอาลู่เหย่ใจหายวาบ ความตึงเครียดอันอธิบายไม่ถูกแล่นเข้าจู่โจมในพริบตา

“เรื่องบางเรื่องก็ไม่จำเป็นต้องพูดให้โจ่งแจ้งเกินไปนักหรอก” ท่านฉ่านเอ่ยพลางลุกขึ้นยืน กวาดสายตาเหี้ยมเกรียมมองลู่เหย่กับหลงอ้วน “เป็นคนอย่าละโมบให้มาก ของบางอย่างไม่ใช่สิ่งที่พวกแกควรจะได้ เปลี่ยนเป็นเงินสดดูจะเข้าท่ากว่า ถือไว้ในมือนานๆ มันจะลวกมือเอาเปล่าๆ”