บทที่ 447 ล้วนเป็นผลประโยชน์

“แม่ง ฉันไม่มีทางทำเรื่องพรรค์นั้นหรอก!” หลงอ้วนโพล่งขึ้นอย่างหัวเสีย

“แล้วถ้าต้องทำเพื่อเอาชีวิตรอดล่ะ แกจะทำไหม? เพื่อปกป้องครอบครัวตัวเอง แกจะทำไหม? แล้วถ้าเพื่อปกป้องกู้ม่าน แกจะยอมทำไหมล่ะ?” ลู่เหย่ยิงคำถามรัวสามข้อติด ทำเอาหลงอ้วนถึงกับสะอึกไปต่อไม่ถูก ได้แต่อ้าปากค้างพูดไม่ออก

“ไม่มีใครอยากทำเรื่องชั่วช้าอย่างฆ่าคนชิงทรัพย์หรอก ถ้าไม่ถูกบีบให้จนมุมจริงๆ ก็คงเพราะเงินก้อนโตมันล่อตาล่อใจ” ลู่เหย่มองหลงอ้วนแล้วพูดต่อ “สรุปง่ายๆ เลย ทั้งหมดมันก็เรื่องของผลประโยชน์ทั้งนั้น เงินทองคือผลประโยชน์ แม้แต่ชีวิตคนก็เป็นผลประโยชน์เหมือนกัน”