บทที่ 162: ได้เห็นกับตา สู้ฟังคำเล่าลือไม่ได้

การโต้เถียงในท้องพระโรงยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น พู่กันของเฉินเยี่ยนราวกับไม่อาจละจากแผ่นกระดาษได้ เขาเกลียดชังที่ตนเองไม่สามารถมีสามหัวหกแขนได้

ขณะที่ขุนนางฝ่ายตรวจสอบและฝ่ายของเจียวเหมินกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด ในท้องพระโรงก็พลันมีเสียงสะอื้นไห้ดังขึ้น “ต้าเหลียงของข้าก่อตั้งราชวงศ์มาหกสิบกว่าปี ฮ่องเต้พระองค์ก่อนทรงมีพระปรีชาสามารถทั้งด้านบุ๋นและบู๊ แต่กลับไม่คาดคิดว่าบัดนี้ในราชสำนักจะเต็มไปด้วยขุนนางกังฉิน เพื่อผลประโยชน์ส่วนตนไม่คำนึงถึงกฎระเบียบของราชสำนัก ไม่สนใจชีวิตผู้คน ทำให้ราษฎรหลายพันคนต้องเสียชีวิต หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ประเทศชาติก็จะมิใช่ประเทศชาติ องค์เหนือหัวก็จะมิใช่องค์เหนือหัว! ข้าเถียนฟางวันนี้ขอถวายชีวิตเพื่อคัดค้าน ขอร้องให้ฝ่าบาททรงลงโทษรองเสนาบดีเจียวจื้อสิงและหยวนซูซวินทั้งสองคนอย่างหนัก!”

ทันใดนั้นก็มีเสียง “ปัง” ดังขึ้น ท้องพระโรงที่เคยจอแจก็พลันเงียบสงัดลง แต่กลับได้ยินเสียงแหลมสูงของวังหรูไห่ตะโกนลั่น “รีบตามหมอหลวงมาเร็ว!”

เฉินเยี่ยนรีบจดบันทึกคำว่า “เถียนฟางถวายชีวิตคัดค้านในท้องพระโรง” สองสามคำ ทันใดนั้นก็เป็นห่วงฝ่ายขุนนางบริสุทธิ์และฮ่องเต้หย่งอันจนเหงื่อตก

หากเถียนฟางไม่ตายก็แล้วไป แต่เมื่อใดที่ตายจริงๆ ขึ้นมา ฮ่องเต้หย่งอันก็จะต้องถูกจารึกชื่อเสียไว้ในประวัติศาสตร์