บทที่ 207 การวางยาพิษ

ทันทีที่เสียงปี่ซัวน่าและฆ้องดังขึ้น ประกอบกับเสียงร้องไห้คร่ำครวญอันดังสนั่นของผู้ประสบภัยที่เชี่ยวชาญด้านการร้องไห้ในงานศพมากขึ้นทุกที ก็เป็นภาพของเสียงโหยหวนของภูตผีโดยแท้

ท่านนายอำเภออำเภอหยวนฉางกำลังจะกินอาหารค่ำ เสียงที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันข้างนอกแทบจะส่งเขาไปสู่สุขคติ

เมื่อได้ทราบว่าเป็นท่านเฉินถงจือที่นำผู้ประสบภัยมาขอทาน ท่านนายอำเภอผู้นี้ก็หน้าเขียวไปเลย

คหบดีใหญ่สองสามรายในท้องถิ่นเพิ่งจะถูก... เอ่อ ไม่สิ เพิ่งจะ บริจาค เงินและธัญพืชไป เขาย่อมรู้เรื่องนี้ดีอยู่แล้ว แต่ต่อให้ฝันก็ไม่เคยคิดมาก่อนว่า เหล่าพ่อค้าวาณิชมากมายในเมืองซงเฟิ่งจะยังไม่อิ่มหนำกับการเลี้ยงดูท่านเฉินถงจือผู้นี้ ถึงกับลงมือแม้แต่กับเขาด้วย

เมืองซงเฟิ่งติดทะเล มีลานเกลือ ที่นี่จึงมีพ่อค้าเกลือมาก