บทที่ 266 ข้าจะต้องสังหารเจ้า

“ท่านผู้ใหญ่เฉิน สมควรจะปล่อยคนแล้ว”

หวงฉีจื้อเอ่ยปากเตือน

เฉินเยี่ยนคลี่มือขวาของตนเองออก จ้องมองรอยด้านที่หนาบนปลายนิ้ว แล้วเงยหน้าขึ้น มองหวงฉีจื้ออย่างสงบนิ่ง “ตอนที่ข้าพเจ้ายังเป็นบัณฑิตซิวไฉ ขุนนางอาวุโสผู้หนึ่งนามว่าเกาเจียนที่ลาออกจากราชการก็เคยพูดวาจาเดียวกับท่านผู้เฒ่าหวง ตอนนั้นที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาคือท่านเสนาบดีใหญ่คนปัจจุบัน”

สีหน้าของเขาทำให้หวงฉีจื้อเกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ดีขึ้นมา “ท่านผู้ใหญ่เฉิน...”

วาจายังไม่ทันจะพูดจบ เฉินเยี่ยนก็ยกมือขวาขึ้นห้ามไม่ให้เขาพูดต่อ “ข้าพเจ้ายังเยาว์วัย เมื่อเผชิญหน้ากับท่านเสนาบดีใหญ่ที่มีอำนาจบาตรใหญ่ก็หวาดกลัวอย่างยิ่ง ตอนนั้นจึงเกิดความคิดที่จะถอยหนี แต่พอข้าพเจ้าเผชิญหน้ากับท่านเสนาบดีใหญ่สวีจริงๆ แล้ว ก็ไม่กลัวอีกต่อไป”