บทที่ 397 รางวัลพระราชทาน

เมื่อก้าวพ้นประตูใหญ่จวนตระกูลสวี เฉินเยี่ยนก็ถอนหายใจยาวออกมาเฮือกหนึ่งอย่างโล่งอก

เฉินเหล่าหู่เห็นเขามีสีหน้าเบิกบาน สดใส แตกต่างจากความกลัดกลุ้มในหลายวันที่ผ่านมาอย่างสิ้นเชิง จึงเอ่ยถาม: “นายท่านเยี่ยนดีใจหรือ?”

เฉินเยี่ยนหันไป ยิ้มพลางกล่าวกับเฉินเหล่าหู่: “พี่เหล่าหู่ การต่อสู้กับคน ช่างมีความสุขไม่รู้จบจริงๆ”

เดิมทียังมีความลังเลอยู่บ้าง แต่วันนี้เมื่อได้พบสวีหงเจี้ยน เฉินเยี่ยนก็สลัดความคิดเพ้อฝันทั้งหมดทิ้งไป แล้วมุ่งมั่นแน่วแน่ในหนทางข้างหน้า

ในแง่หนึ่ง เขาควรขอบคุณสวีหงเจี้ยนที่ช่วยผลักดันเขา