บทที่ 449 เมิ่งหย่งฉาง 2

“หากไม่เปลี่ยนแปลงอีก คงถูกตาแก่เล่นงานจนพิการแน่”

เมิ่งหย่งฉางส่ายหน้ายิ้มอย่างขมขื่น

เมื่อมองดูเมิ่งหย่งฉางในยามนี้ ในสมองของเฉินเยี่ยนก็พลันปรากฏคำคำหนึ่งจากชาติก่อนที่เหมาะจะบรรยายเขา: เข้าสู่ด้านมืด (เฮยฮว่า)

เฉินเยี่ยนปลอบโยน: “มีแม่เลี้ยงก็เหมือนมีพ่อเลี้ยง เจ้าแม้จะไม่มีแม่ พ่อก็ไม่ได้เรื่อง แต่พวกเขาทั้งครอบครัวก็ทำอะไรเจ้าไม่ได้ นี่กลับยิ่งพิสูจน์ให้เห็นว่าเจ้ามีความสามารถล้ำเลิศ”

เมิ่งหย่งฉางซาบซึ้งจนน้ำตาแทบไหล: “เจ้าช่างปลอบใจคนเก่งจริงๆ”