บทที่ 450 กลับซงเฟิ่ง

“หากข้าไม่มีความมั่นใจ ไฉนเลยจะดึงพี่หย่งฉางเข้ามาร่วมวง?”

เฉินเยี่ยนเปลี่ยนท่าทีที่ร้อนรนก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง ยามนี้กลับมีท่าทีสงบนิ่ง “สวีหงเจี้ยนในยามนั้นมีอิทธิพลเพียงใด ยามนี้เขาอยู่ที่ไหน?”

รอยยิ้มของเมิ่งหย่งฉางค่อยๆ หุบลง ค่อยๆ คิ้วขมวดเป็นเลขแปด: “สงครามการค้าเมื่อเปิดฉากขึ้น สิ่งที่วัดกันคือกำลังทรัพย์ เงินเพียงน้อยนิดของพวกเราคิดจะไปแย่งชิงตลาดกับพวกเขา ไม่ต่างอะไรกับคนโง่เพ้อฝัน”

พูดจบ เมิ่งหย่งฉางก็ลอบมองเฉินเยี่ยนแวบหนึ่ง เมื่อเห็นว่าเขาไม่โกรธ ถึงได้กล่าวต่อ: “พี่ชายจะขอพูดจากใจจริงกับเจ้าสักประโยค อาเยี่ยน การเปิดทะเลนี้ยังคงต้องพึ่งพาการสนับสนุนจากตระกูลใหญ่เหล่านั้น เจ้าลองไปหาพวกเขาสักหนึ่งหรือสองตระกูล ยอมอ่อนข้อให้ มอบผลประโยชน์ให้บ้าง ไม่มีใครจะปฏิเสธเงินหรอก รอให้ทะเลนี้เปิดได้แล้ว ก็ถึงคราวที่พวกเขาจะต้องเป็นฝ่ายมาแสดงไมตรีต่อเจ้าเอง”

ไยต้องลำบากตนเองด้วย