บทที่ 454 ล้าหลัง 4

หลิวโส่วเหรินไม่พอใจอย่างมากที่หูอี้กลับกลอกกับเขาในคณะรัฐมนตรี: “พวกที่ถูกเรียกว่าพ่อค้าหน้าเลือดเหล่านั้น แท้จริงก็คือชาวบ้านผู้ยากไร้ของต้าเหลียงเรา”

“กฎหมายสิทธิบัตรนี้ระบุชัดเจนว่า ขอเพียงจ่ายเงินให้เจ้าของสิทธิบัตร ได้รับอนุญาตจากเจ้าของสิทธิบัตร ก็สามารถใช้สิทธิบัตรนั้นได้ มิได้ตัดหนทางทำมาหากินของพวกเขาโดยสิ้นเชิง”

หูอี้เกลี้ยกล่อมอย่างอดทน: “ท่านเก๋อเหล่าหลิวมีจิตใจเมตตาต่อราษฎร พวกข้าพเจ้ารู้ดี แต่ความวุ่นวายเหล่านี้ถึงเวลาที่ต้องจัดการอย่างจริงจังแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น หากต้องการรักษาสิทธิบัตรไว้ ทุกปีต้องจ่ายเงินให้ราชสำนัก เพียงคนเดียวอาจไม่มาก แต่เมื่อมีสิทธิบัตรจำนวนมาก ก็จะเป็นรายได้ที่ไม่น้อยเลยทีเดียว”

เมื่อเห็นทั้งสองคนโต้เถียงกันไปมา เจียวจื้อสิงก็พอใจอย่างยิ่ง เกลียดจนอยากจะให้ทั้งสองทะเลาะกันรุนแรงกว่านี้ ให้ถึงขั้นตบโต๊ะได้ยิ่งดี

น่าเสียดายที่หลิวโส่วเหรินและหูอี้แม้จะมีโทสะ แต่ก็ยังคงรู้จักยับยั้งชั่งใจ