บทที่ 60: คัมภีร์เมิ่งจื่อฉบับการ์ตูนออกสู่สายตาสาธารณชน

คืนนั้น ทั้งหมู่บ้านเฉินเจียวันก็คึกคักกันขึ้นมา

ต้นเหตุคือเฉินเต๋อโซ่วอยากจะไปไหว้บรรพบุรุษที่ศาลบรรพบุรุษ อยากจะนำข่าวดีนี้ไปบอกคุณปู่เฉินที่อยู่ใต้ดิน ศาลบรรพบุรุษของตระกูลเฉินตอนกลางคืนจะต้องล็อคไว้ กุญแจอยู่ที่ผู้นำตระกูล เฉินเต๋อโซ่วจึงไปเคาะประตูบ้านของผู้นำตระกูลตอนกลางคืน

พอผู้นำตระกูลเฉินได้ยินก็งงไปเลย

"ใครสอบผ่านถงเซิง"

เฉินเต๋อโซ่ว "ลูกชายข้า เป็นลูกชายของข้าเฉินเต๋อโซ่ว เฉินเยี่ยนสอบผ่านถงเซิง!"

เพราะตื่นเต้นเกินไป เสียงจึงดังมาก ทำให้บ้านใกล้เรือนเคียงหลายหลังตกใจจนเปิดประตูออกมาดูสถานการณ์

บ้านใกล้ๆ มีบ้านหนึ่งเลี้ยงสุนัขไว้ ก็เลยเห่าตามไปด้วย

สุนัขตัวอื่นๆ ในหมู่บ้านได้ยิน ก็พากันเห่าตามกันไป

หมู่บ้านในยามว่างจากงานนานั้นเงียบสงบอย่างยิ่ง ทุกคนต่างก็เสียดายน้ำมันไม่ยอมจุดตะเกียง พอฟ้ามืดหลังกินข้าวเสร็จทุกบ้านก็จะเข้านอน

แต่คืนนี้กลับเพราะคำพูดเดียวของเฉินเต๋อโซ่วทำให้คึกคักขึ้นมา

หมู่บ้านเฉินเจียวันมีถงเซิงออกมาแล้ว!

"ยอดเยี่ยมไปเลย ดาวเหวินชวี่ซิงจุติลงมาเกิดแล้ว!"

ผู้อาวุโสในตระกูลและผู้นำตระกูลเดินทางมาที่บ้านของเฉินเต๋อโซ่วกลางดึก ถงเซิงคนใหม่เฉินเยี่ยนนั่งอยู่บนม้านั่งยาวกับพวกเขา แม้แต่เฉินเต๋อโซ่วก็ยังต้องยืนอยู่ข้างๆ คนอื่นๆ ในหมู่บ้านล้อมบ้านตระกูลเฉินไว้จนแน่นขนัด

ผู้นำตระกูลและผู้อาวุโสในตระกูลมองเฉินเยี่ยน นั่นคือมองดูก้อนทองคำ

บ้านตระกูลเฉินมีบุตรผู้สูงศักดิ์ออกมา ก็คือทั้งตระกูลของพวกเขามีบุตรผู้สูงศักดิ์ออกมา

ดังคำกล่าวที่ว่า คนเดียวได้ดี ทั้งไก่ทั้งหมาขึ้นสวรรค์...

โอ้ ไม่ใช่

คือคนในตระกูลคอยช่วยเหลือซึ่งกันและกัน

เรื่องดีๆ เช่นนี้ จำเป็นต้องจัดงานเลี้ยง ให้ทั้งหมู่บ้านได้ดีใจกันเสียหน่อย ทั้งยังต้องเชิญลูกสาวตระกูลเฉินที่แต่งงานออกไปแล้วกลับมาเป็นแขก บอกพวกนางว่า บ้านแม่มีคนได้ดีแล้ว

หลายปีมานี้ ตระกูลเฉินแต่งลูกสาวออกไปไม่น้อย หมู่บ้านใกล้เคียงต่างๆ ล้วนมี การกระทำครั้งใหญ่ของตระกูลเฉินเช่นนี้ หมู่บ้านใกล้เคียงทั้งหมดก็รู้แล้วว่าหมู่บ้านเฉินเจียวันมีถงเซิงออกมา

ทั้งหมู่บ้านเฉินเจียวันยุ่งกันเป็นพัลวัน เฉินเยี่ยนกลับเป็นคนที่ว่างที่สุด

ตั้งแต่วันนั้นในคืนนั้นที่เฉินเยี่ยนบอกว่าจะเข้าร่วมการสอบระดับมณฑลในเดือนหก ผู้นำตระกูลก็สั่งห้ามไม่ให้คนในตระกูลไปรบกวนการเรียนของเฉินเยี่ยนทันที

แม้แต่เฉินเต๋อฝูก็ยังถูกผู้นำตระกูลเตือนด้วยตนเอง

เฉินเยี่ยนว่างลง พอดีก็วาด "คัมภีร์เมิ่งจื่อ" ต่อ

หมู่บ้านเฉินเจียวันจัดงานเลี้ยงน้ำไหลหนึ่งวันเต็มๆ ทั้งยังเชิญคณะงิ้วมาแสดงหนึ่งวันเต็มๆ คนจากหมู่บ้านใกล้เคียงต่างๆ มากินดื่มเสร็จ ดูงิ้วหนึ่งรอบแล้วค่อยกลับบ้าน

ถึงแม้จะเป็นคนจากหมู่บ้านอื่นที่ได้เปรียบ แต่คนจากหมู่บ้านอื่นกลับอิจฉาคนหมู่บ้านเฉินเจียวันอย่างยิ่ง

พอความคึกคักนี้จบลง "คัมภีร์เมิ่งจื่อ" ของเฉินเยี่ยนก็วาดเสร็จแล้ว พอเฉินเยี่ยนนำการ์ตูนที่เหลือไปส่งให้เมิ่งหย่งฉาง เมิ่งหย่งฉางก็กอดภาพวาดแทบจะร้องไห้ออกมา

"หากไม่ใช่ว่ารู้ว่าเจ้าต้องสอบระดับเมือง ข้าจะต้องไปปูเสื่อนอนที่บ้านเจ้าเพื่อทวงต้นฉบับแน่นอน!"

เรื่องที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิตคงไม่มีอะไรเกินการเห็นเงินอยู่บนพื้นแต่กลับเก็บขึ้นมาไม่ได้

ช่วงนี้เมิ่งหย่งฉางถูกความเจ็บปวดเช่นนี้ห่อหุ้มอยู่ตลอดเวลา

ตั้งแต่ "คัมภีร์หลุนอวี่" ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า ในตลาดก็มีการ์ตูนคัมภีร์สี่เล่มห้าบรรพอื่นๆ ออกมาไม่น้อย ทั้งยังขายดีไม่เลวเลย แต่การเรียบเรียงเรื่องราวและภาพวาดเหล่านั้นกลับด้อยกว่าของเฉินเยี่ยนมากนัก

บ้านที่ใส่ใจบางบ้านมักจะมาถามว่าร้านโม่จู๋เซวียนจะออกการ์ตูนใหม่เมื่อไหร่ แม้แต่เถ้าแก่ของร้านหนังสือสาขาอื่นของตระกูลเมิ่งก็วิ่งมาที่นี่ครั้งแล้วครั้งเล่า ถึงขนาดล้อมเมิ่งหย่งฉางไว้แล้วร้องทุกข์

หัวใจของเมิ่งหย่งฉางราวกับมีแมวมาข่วน เกือบจะนำ "คัมภีร์เมิ่งจื่อ" ครึ่งเล่มที่เฉินเยี่ยนวาดไว้ก่อนหน้านี้ไปพิมพ์ล่วงหน้าแล้ว

ต่อมาก็เพื่อที่จะได้รับผลประโยชน์ที่ยิ่งใหญ่กว่าถึงได้อดทนไว้

เฉินเยี่ยนตอบอย่างตรงไปตรงมา "ต่อให้ท่านไป ข้าก็จะไม่วาด การเรียนหนังสือสำคัญกว่า"

เมิ่งหย่งฉางถึงแม้จะเศร้าโศกเสียใจและจนปัญญา แต่กลับไม่รู้สึกว่าเฉินเยี่ยนมีอะไรผิด

การวาดภาพ, การเขียนนิยาย ฯลฯ ล้วนเป็นหนทางเล็กๆ น้อยๆ เพียงแค่สามารถประทังชีวิตได้ ขึ้นไม่ได้บนเวทีใหญ่

มีเพียงการเข้าสู่เส้นทางขุนนางถึงจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

เฉินเยี่ยนอายุน้อยๆ ก็สอบผ่านถงเซิงแล้ว จะเห็นได้ว่าพรสวรรค์ในการเรียนหนังสือสูงอย่างยิ่ง อนาคตไกลไร้ขีดจำกัด

อย่างเขาเมิ่งหย่งฉาง ปีนี้อายุสิบสองปีแล้ว ยังไม่เคยลงสนามสอบระดับอำเภอเลย

ครั้งนี้เมิ่งหย่งฉางให้ถึงหนึ่งร้อยสี่สิบตำลึง

เฉินเยี่ยนประหลาดใจอยู่บ้าง

เล่มบนหนึ่งร้อยตำลึง ให้มาก็ไม่น้อยแล้ว เล่มล่างถึงแม้จะมากกว่าเล่มบนอยู่บ้าง หนึ่งร้อยสี่สิบตำลึงก็ยังคงมากอยู่ดี

หลายปีมานี้ ทั้งสองคนเข้ากันได้ดีอย่างยิ่ง เฉินเยี่ยนก็เลยไม่เกรงใจถาม "ท่านให้ค่าต้นฉบับข้ามากขนาดนี้ หากหนังสือขายได้ไม่มากพอ เกรงว่าจะต้องขาดทุน"

ในตลาดก็มี "คัมภีร์เมิ่งจื่อ" อยู่ไม่น้อยแล้ว ต่างจากตอนที่ออก "คัมภีร์หลุนอวี่" แล้ว

เมิ่งหย่งฉางกล่าว "เจ้าตอนนี้เป็นถงเซิงแล้ว มูลค่าย่อมต้องสูงขึ้น ข้าเรียนหนังสือไม่เท่าเจ้า แต่หากว่ากันด้วยเรื่องธุรกิจ สิบคนอย่างเจ้าก็ยังสู้ข้าไม่ได้ จิ่วเยวียนยังรีบวาดเล่มต่อไปเถอะ เด็กเล็กที่เริ่มเรียนหนังสือหลายพันคนในราชวงศ์เหลียงกำลังรอเจ้าอยู่"

จิ่วเยวียนเป็นนามปากกาของเฉินเยี่ยน มาจาก "จวงจื่อ·บทเลี่ยอวี่โค่ว" ที่ว่า "ไข่มุกพันตำลึงทอง ย่อมต้องอยู่ในห้วงลึกเก้าชั้น ใต้คางของมังกรดำ"

ดังที่เมิ่งหย่งฉางกล่าว สติปัญญาทั้งหมดของเขาล้วนไปอยู่ที่เรื่องธุรกิจ

หลังจากได้ภาพวาดแล้ว ก็ให้ช่างฝีมือแกะแม่พิมพ์ทั้งคืน แม้แต่ช่างฝีมือของร้านหนังสือในอำเภอใกล้เคียงหลายแห่งก็ถูกลากมาพิมพ์ทั้งวันทั้งคืน พิมพ์ไปถึงสองพันเล่มเต็มๆ ถึงได้หยุด แล้วให้คนไปติดประกาศนอกร้านหนังสือต่างๆ ของตระกูลเมิ่งว่า “ใช้เวลาสามปี ในที่สุดจิ่วเยวียนผู้เขียนการ์ตูน ‘คัมภีร์หลุนอวี่’ ก็ทำการ์ตูน ‘คัมภีร์เมิ่งจื่อ’ เสร็จสิ้นแล้ว ร้านโม่จู๋เซวียนได้แกะแม่พิมพ์เสร็จเรียบร้อยแล้ว”

นี่ยังไม่พอ ยังใช้ผ้าขาวพิมพ์เนื้อหาส่วนหนึ่ง แล้วนำไปแขวนไว้นอกร้าน ให้คนดูได้ตามอำเภอใจ

บ้านอื่นมี "คัมภีร์เมิ่งจื่อ" ที่วาดไว้ ก็ให้นำมาเทียบกับของร้านโม่จู๋เซวียนดู

คนในราชวงศ์เหลียงยังไม่เคยเห็นใครนำเนื้อหาในหนังสือมาติดไว้ข้างนอก ย่อมต้องหยุดดู

พอได้ดูก็หยุดไม่ได้

โดยเฉพาะนักเรียนของสำนักศึกษาหลายคน ปกติดู "คัมภีร์เมิ่งจื่อ" ก็รู้สึกเพียงว่าน่าเบื่อไร้รสชาติ อาจารย์ถึงแม้จะอธิบายความหมายแล้ว หันหลังไปก็ลืมแล้ว แต่พอเห็นการ์ตูน "คัมภีร์เมิ่งจื่อ" ถึงได้เพิ่งพบว่าที่แท้ความหมายของหนังสือเล่มนี้จำง่ายถึงเพียงนี้ เรื่องราวทีละเรื่องในนั้นไม่ด้อยไปกว่านิยายดังๆ เหล่านั้นเลย

คนที่สามารถเข้าเรียนในสำนักศึกษาได้ ส่วนใหญ่ก็มีฐานะอยู่บ้าง

เงินซื้อหนังสือในมือก็ยังพอมีอยู่ ทันใดนั้นก็มีนักเรียนของสำนักศึกษาหลายคนพุ่งเข้ามาซื้อหนังสือ

พอถึงตอนที่ผู้ใหญ่ของบ้านเด็กเล็กที่ต้องเริ่มเรียนหนังสือจริงๆ มาซื้อ หนังสือก็ขายหมดแล้ว

ช่างฝีมือของร้านโม่จู๋เซวียนถูกบีบจนแม้แต่บ้านก็ไม่ได้กลับ ถึงกับนอนอยู่ที่ร้านหนังสือเลย

ร้านหนังสือบ้านอื่นตาร้อนในกิจการของร้านโม่จู๋เซวียนก็ตามออกมาทำของเลียนแบบ

เมิ่งหย่งฉางไม่เกรงใจเลยแม้แต่น้อย ใช้อิทธิพลของตระกูลเมิ่งกดขี่ลงไป

พร้อมกับการขายดีเป็นเทน้ำเทท่าของ "คัมภีร์เมิ่งจื่อ" นาม "จิ่วเยวียน" ก็แพร่สะพัดตามไปด้วย

มี "คัมภีร์หลุนอวี่" ก่อน แล้วมี "คัมภีร์เมิ่งจื่อ"คืออาจารย์ที่ดีสำหรับการปูพื้นฐานของเด็กเล็ก

แน่นอนว่า ตอนที่ชื่อนี้แพร่สะพัดออกไป เฉินเยี่ยนสามคนก็เดินทางมาถึงเมืองตงหยางอีกครั้ง

การสอบระดับมณฑลยังคงสอบที่สนามสอบก้งย่วนของเมืองตงหยาง ประกาศติดไว้ในกลางเดือนหก ปลายเดือนแปดเปิดสอบ เฉินเยี่ยนและโจวจี้ไป๋สมัครสอบแล้ว ก็ถูกท่านอาจารย์หยางฝึกพิเศษ

หลังจากสอบระดับเมืองเสร็จแล้ว ตอนที่เฉินเยี่ยนและโจวจี้ไป๋พักผ่อนอยู่ที่บ้าน ท่านอาจารย์หยางก็กำลังเตรียมตัวสำหรับการสอบระดับมณฑลของคนทั้งสองอยู่แล้ว

เพราะโจวหรงเดินทางไปศึกษาเล่าเรียนข้างนอกยังไม่กลับบ้าน คุณนายโจวจึงไม่สะดวกที่จะจัดงานเลี้ยงให้โจวจี้ไป๋

เพียงแค่รับครอบครัวของเฉินเต๋อโซ่วมาทานข้าวด้วยกันหนึ่งมื้อ

หลังจากนั้น ท่านอาจารย์หยางก็นำคนทั้งสองไปยังเมืองตงหยาง

ครั้งนี้เขาไม่ได้พักอยู่ที่โรงเตี๊ยม แต่กลับเช่าลานบ้านชาวนาที่เงียบสงบแห่งหนึ่งในชานเมืองที่ห่างไกล

เรื่องที่เกือบจะถูกวางแผนในการสอบระดับเมืองทำให้เขายังคงใจสั่นอยู่ ยอมที่จะพักอยู่ไกลหน่อยก็เพื่อที่จะหลีกเลี่ยงปัญหา

การสอบระดับมณฑลมีขุนนางผู้ตรวจการศึกษาที่ราชสำนักแต่งตั้งมาเป็นผู้คุมสอบ และผู้ที่ดูแลการศึกษาของมณฑลเจิ้นเจียงก็คือเหอรั่วสุ่ย มหาปรมาจารย์ผู้มีบารมีอย่างยิ่งในหมู่บัณฑิต