บทที่ 63: การสอบระดับมณฑล 2

เฉินเยี่ยนต่อให้จะขุ่นเคืองแค่ไหน กลอนทดสอบนี้ก็ยังคงต้องทำ

ในเมื่อเป็นกลอนทดสอบ ก็ย่อมต้องสรรเสริญราชสำนัก

จะยกยอนโยบายที่เมตตาปรานีก็ได้ จะยกย่ององค์จักรพรรดิก็ได้

แต่เฉินเยี่ยนไม่ได้ตั้งใจจะเขียนจากสองทิศทางนี้

การสอบระดับมณฑลครั้งนี้ บทความของเขาไม่ถูกใจผู้คุมสอบ ถ้าอย่างนั้นก็ใช้กลอนทดสอบเลียแข้งเลียขามหาปรมาจารย์เสียหน่อย

เห็นแก่ที่เขาเลียแข้งเลียขาได้ดี โควต้าเซิงหยวนนี้มหาปรมาจารย์ก็ควรจะทิ้งให้เขาสักที่หนึ่งกระมัง

เฉินเยี่ยนนวดขมับที่ปวดตุบๆ อยู่ครู่หนึ่ง ร่างไว้ในหัวอยู่ครู่หนึ่ง พอลงมือเขียนอีกครั้ง ก็เขียนถึงคุณูปการด้านการอบรมสั่งสอนของราชสำนัก

พอเขียนเสร็จ ก็อ่านทวนอีกหนึ่งรอบ รู้สึกว่าไม่มีปัญหาอะไรแล้ว ก็คัดลอกทีละอย่างเรียบร้อย

เพราะมืออ่อนแรง ตัวอักษรจึงดูอ่อนปวกเปียกอยู่บ้าง

เฉินเยี่ยนไม่พอใจกับเรื่องนี้อย่างยิ่ง แต่กระดาษคำตอบก็ใช้ไปแล้ว ไม่มีทางแก้ไขแล้ว

เพียงแต่ในช่วงที่เขาคัดลอก ก็มีคนส่งกระดาษคำตอบไปไม่น้อยแล้ว

เฉินเยี่ยนก็ไม่รีบร้อน ส่งกระดาษคำตอบแล้วก็เดินโซซัดโซเซออกจากสนามสอบก้งย่วน

ท่านอาจารย์หยางมองเห็นแต่ไกลว่าเฉินเยี่ยนไม่ปกติ รีบร้อนเข้ามาประคองเขา พอแตะโดนมือของเขา ท่านอาจารย์หยางก็ถูกลวกไปทีหนึ่ง

เขาตกใจมาก รีบประคองเฉินเยี่ยนไปนอนบนเกวียนวัว

ครั้งนี้กลับไม่ใช่แค่เฉินเยี่ยนที่ล้มป่วย ผู้เข้าสอบที่ออกมาจากประตูมังกรหลายคนก็ใบหน้าซีดเผือด ขาราวกับเหยียบปุยฝ้าย

ท่านอาจารย์หยางร้อนใจดั่งไฟในใจรอคอย พอรับโจวจี้ไป๋แล้วก็รีบวิ่งไปยังโรงหมอไม่หยุดพัก

สีหน้าของโจวจี้ไป๋ก็ไม่ปกติเช่นกัน แต่ไม่ได้เป็นไข้ สติสัมปชัญญะก็ยังดีกว่า จึงสามารถช่วยดูแลเฉินเยี่ยนได้

พอเกวียนวัวมาถึงโรงหมอ ถึงได้เพิ่งพบว่าหมอถูกตระกูลใหญ่ต่างๆ เชิญตัวไปหมดแล้ว แม้แต่ยาประเภทขับไล่ความหนาวเย็นระบายความร้อนก็ถูกแย่งซื้อจนหมดแล้ว

ท่านอาจารย์หยางทำได้เพียงนำคนกลับไปที่ลานบ้านชาวนาก่อน ทำน้ำขิงหนึ่งชามให้เฉินเยี่ยนดื่มด้วยตนเอง เดี๋ยวๆ ก็ต้องมาจับหน้าผากของเฉินเยี่ยนทีหนึ่ง

บางทีอาจจะเป็นเพราะน้ำขิงได้ผล พอถึงรุ่งเช้าวันที่สอง ในที่สุดไข้ของเฉินเยี่ยนก็ลดลง

เฉินเยี่ยนถึงแม้จะง่วงนอน แต่เพราะไข้สูงก็นอนไม่ค่อยหลับ

ระหว่างที่งัวเงียเลือนลาง ก็ราวกับได้ยินอาจารย์พึมพำว่า "สมองที่ฉลาดหลักแหลมนี้จะเผาจนพังไม่ได้เด็ดขาด"

เฉินเยี่ยนคิดว่า รอเขาหายดีแล้วจะทำให้อาจารย์ต้องผมร่วงอีกหลายเส้น

วันรุ่งขึ้นฟ้ายังไม่สว่าง เฉินเยี่ยนก็ตื่นนอนเหมือนปกติแล้ว

ถึงแม้ร่างกายจะยังคงไม่สบายอยู่บ้าง เขาก็ยังคงท่องตำราเหมือนปกติ

โจวจี้ไป๋ที่ได้ยินเสียงก็ผลักประตูเข้ามา พอเห็นเฉินเยี่ยนกำลังท่องตำราก็กล่าว "พรุ่งนี้ก็คือการสอบซ้ำแล้ว เจ้าไม่พักผ่อนให้ดี การสอบซ้ำก็คงจะอันตรายแล้ว"

เฉินเยี่ยนวางหนังสือลง ก็ถามโจวจี้ไป๋ "เมื่อวานเจ้าตอบได้เป็นอย่างไรบ้าง"

โจวจี้ไป๋ก้มหน้าถอนหายใจ "กระดาษคำตอบถูกน้ำฝนเปียกชื้น ครั้งนี้เกรงว่าจะไม่ผ่านแล้ว"

ตลอดเส้นทางการสอบนี้ โจวจี้ไป๋ล้วนราบรื่นมาโดยตลอด ไม่เคยคิดว่าการสอบระดับมณฑลจะเกิดข้อผิดพลาดใหญ่หลวงเช่นนี้

อันที่จริงแล้วเขาพยายามอย่างยิ่งที่จะปกป้องกระดาษคำตอบแล้ว แต่น่าเสียดายที่ลมพัดพาน้ำฝนจนทำให้เขาและกระดาษคำตอบเปียกชุ่มไปโดยสิ้นเชิง

เมื่อรู้ว่าเฉินเยี่ยนหลีกเลี่ยงไม่ให้กระดาษคำตอบเปียกชื้นได้อย่างไร โจวจี้ไป๋ก็ตะลึงงันไป

ครู่หนึ่งถึงได้ถอนหายใจ "ไม่แปลกใจเลยที่เจ้าป่วย ที่แท้ก็ใช้หลังบังฝน บทความของเจ้าทำได้เป็นอย่างไรบ้าง"

เฉินเยี่ยนคิดอยู่ครู่หนึ่ง กล่าวว่า "ข้ามีความมั่นใจแปดส่วน"

เขาพอใจกับบทความของตนเองอย่างยิ่ง แต่ก็ต้องถ่อมตนบ้าง ความมั่นใจแปดส่วนก็ถือว่าพูดสูงมากแล้ว

เฉินเยี่ยน终究ยังคงไม่วางใจ คัดลอกบทความของตนเองออกมา นำไปให้ท่านอาจารย์หยางดู

ท่านอาจารย์หยางลูบเคราเบาๆ พยักหน้าอย่างค่อนข้างชื่นชม "ครั้งนี้การสอบระดับมณฑลเจ้าจะต้องผ่านแน่นอน"

หากไม่ผ่าน นั่นก็คือผู้คุมสอบไม่เป็นธรรมแล้ว

เฉินเยี่ยนถึงได้วางใจลง พักผ่อนอย่างเต็มที่หนึ่งวัน

การสอบซ้ำกลับราบรื่นอย่างยิ่ง พอเดินออกจากสนามสอบก้งย่วน เขาก็รู้สึกตัวเบาสบายทั่วทั้งร่างแล้ว

หลังจากสอบระดับมณฑลเสร็จสิ้นสิบกว่าวัน ถึงจะประกาศผลสอบ

เดิมทีท่านอาจารย์หยางคิดจะพาเฉินเยี่ยนและโจวจี้ไป๋ไปเที่ยวเล่นในเมืองหลวงของมณฑล แต่กลับถูกเฉินเยี่ยนปฏิเสธอย่างแข็งขัน แล้วก็เริ่มเขียนบทความของเขาอีกครั้ง

ท่านอาจารย์หยางก็เลยถูกขังอยู่ในลานบ้านชาวนา มองดูคันไม้ไผ่ที่เพิ่งจะตัดมาแล้วถอนหายใจ

เขาได้ซื้อเข็มปักผ้าจากหญิงสาวในหมู่บ้านมาแล้วอันหนึ่ง หักให้งอทำเป็นตะขอเบ็ด เตรียมจะไปตกปลาที่แม่น้ำใกล้ๆ ตอนนี้ก็ไปไม่ได้แล้ว

...

ในสนามสอบก้งย่วน เจ้าหน้าที่ปิดบังชื่อนำกระดาษคำตอบไปส่งให้ผู้ช่วยผู้คุมสอบตรวจแก้

ครั้งนี้ฝนตกหนัก กระดาษคำตอบหลายฉบับถูกน้ำเปียกชื้น กระดาษคำตอบเช่นนี้ผู้ช่วยผู้คุมสอบจะทิ้งลงไปใต้โต๊ะโดยตรง นี่คือการคัดออก

เพียงแค่ไม่กี่ชั่วยาม ข้างเท้าของผู้ช่วยผู้คุมสอบก็กองเต็มไปด้วยกระดาษคำตอบที่สกปรกแล้ว

ส่วนกระดาษคำตอบที่หน้ากระดาษสะอาดเรียบร้อยเหล่านั้น ผู้ช่วยผู้คุมสอบจะอ่านหนึ่งรอบ แล้วนำกระดาษคำตอบที่ดีส่งไปเบื้องหน้าผู้คุมสอบ

เหอรั่วสุ่ยดูบทความติดต่อกันสิบกว่าฉบับ คิ้วยิ่งขมวดแน่นขึ้นเรื่อยๆ

บทความเหล่านี้กองสุมถ้อยคำ แต่เจตนารมณ์กลับเละเทะไปหมด ดูแล้วก็รู้ว่าทำเพื่อเอาใจความชอบของเขา

หาได้รู้ไม่ ว่าเพราะเขาช่ำชองในการใช้ถ้อยคำอันไพเราะ จึงยิ่งไม่อาจทนเห็นผู้คนเหล่านี้ทำลายคำงามเหล่านั้น

เหอรั่วสุ่ยหลังจากดูบทความที่เละเทะฉบับหนึ่งจบแล้ว ก็คัดออกโดยไม่ลังเล

ฝีมือการประพันธ์ของบัณฑิตเมืองตงหยางด้อยกว่าบัณฑิตเจียงหนานไม่ใช่แค่เล็กน้อย บรรยากาศทางวรรณกรรมของที่นี่ช่างด้อยกว่ามากนัก

เขาดูข้อสอบหลายสิบฉบับก็ไม่มีฉบับไหนที่เข้าตาเขาเลย

ผู้เข้าสอบที่มีความรู้ความสามารถเช่นนี้ส่งไปสอบระดับภูมิภาคไม่ใช่ว่าจะทำให้เขาเหอรั่วสุ่ยต้องเสียชื่อเสียงรึ

พอคิดเช่นนี้ เขาดูข้อสอบก็ยิ่งเข้มงวดมากขึ้น

又ดูบทความอีกหลายสิบฉบับแล้ว ในที่สุดเบื้องหน้าเขาก็สว่างวาบขึ้น

ในบรรดาบทความที่ใช้ถ้อยคำหรูหรา บทความที่เรียบง่ายบทความหนึ่งก็ดูโดดเด่นเป็นพิเศษ

เหอรั่วสุ่ยเห็นแล้วก็ดีใจ อ่านอย่างละเอียดอีกสองรอบมีความรู้สึกสดชื่นขึ้นมา

ผู้เข้าสอบคนนี้ไม่เพียงแต่เขียนบทความได้ดี ยังมีเกียรติภูมิอย่างยิ่ง

ไม่เอาใจเขาเลยแม้แต่น้อย ช่างมีกระดูกสันหลังของบัณฑิตจริงๆ

เหอรั่วสุ่ยให้คนนำกระดาษคำตอบอื่นๆ ของผู้เข้าสอบคนนี้มาทั้งหมด ยิ่งดูดวงตาก็ยิ่งสว่างขึ้นตบโต๊ะหนึ่งที อุทาน "หาได้ยาก!"

มณฑลเจิ้นเจียงยังมีผู้เข้าสอบที่มีเกียรติภูมิเช่นนี้อยู่ เพียงแค่ดูจากบทความแล้ว หากมีเวลาอีกหน่อย วงการวรรณกรรมของราชวงศ์เหลียงจะต้องมีที่ยืนของเขาอย่างแน่นอน!

ความยินดีนี้ตอนที่เห็นกลอนทดสอบก็สลายไปในอากาศ

เหอรั่วสุ่ยตั้งใจไปหาเจ้าหน้าที่ปิดบังชื่อมาถามดู ไม่มีอะไรผิดพลาด กลอนทดสอบนี้กับบทความหลายบทความนั้นเป็นฝีมือของคนคนเดียวกัน

เหอรั่วสุ่ยอดไม่ได้ที่จะแค่นหัวเราะอย่างเย็นชา

บัณฑิตผู้มี "กระดูกสันหลัง" ที่ดีคนหนึ่ง

"กระดูกสันหลัง" ของบัณฑิตที่ดีคนหนึ่ง

เขาเกือบจะถูกหลอกแล้ว

คนผู้นี้เป็นเพียงผู้ที่ฉวยโอกาสเอาเปรียบยังกล้าที่จะเยินยอเขาในกลอนทดสอบอย่างโจ่งแจ้ง

กลอนนี้หากแพร่ออกไป เขาเหอรั่วสุ่ยจะถูกคนวิพากษ์วิจารณ์อย่างไร เลือกบัณฑิตที่ยกยอเขาเป็นอันดับหนึ่งรึ

ชื่อเสียงที่บริสุทธิ์มาทั้งชีวิตของเขาเกรงว่าจะต้องพังพินาศไปเพราะคนผู้นี้แล้ว

เหอรั่วสุ่ยจึงนำบทความของคนผู้นี้ไปวางไว้ข้างๆ ทันที

วันนี้บทความของคนผู้นี้แม้แต่สิบอันดับแรกก็เข้าไม่ได้

เขาเหอรั่วสุ่ยจะสอนบัณฑิตเหล่านี้ว่า คนที่ใช้เล่ห์เหลี่ยมเล็กๆ น้อยๆ นั้นไปได้ไม่ไกล!

เขาไม่เชื่อว่า ในบรรดาบัณฑิตหลายพันคนจะไม่มีคนที่เก่งกว่าบทความหลายบทความนี้

พอถึงตอนที่เหอรั่วสุ่ยดูกระดาษคำตอบของบัณฑิตทั้งหมดจบแล้ว นั่งเงียบอยู่ครู่ใหญ่

ในใจต่อสู้กันอยู่เนิ่นนาน ในที่สุดก็ยังคงเย็นชาหาบทความของคนที่ยกยอเขาออกมา

บทความนี้สมควรจะได้เป็นอันดับหนึ่งของการสอบระดับมณฑล

พอดูที่กลอนทดสอบอีกครั้ง ในใจของเหอรั่วสุ่ยก็รู้สึกขัดเคืองอีกครั้ง อยากจะวางลง แต่ก็เสียดายบทความของคนผู้นี้

ช่างน่าชังยิ่งนัก!

เหอรั่วสุ่ยแทบจะกัดฟันแน่น เลือกบทความของคนผู้นี้เป็นอันดับหนึ่ง

หากบทความของคนผู้นี้ไม่สามารถได้อันดับหนึ่งได้ เขาจะต่างอะไรกับข้าราชการที่เปิดประตูสะดวกให้ลูกหลานตระกูลใหญ่เหล่านั้น

บัณฑิตที่ไร้กระดูกสันหลังเช่นนี้เป็นอันดับหนึ่ง ช่างเป็นความอัปยศของวงการบัณฑิตเสียจริง!