บทที่ 64: อันดับหนึ่ง

ตอนที่กรอกรายชื่อลงในประกาศผลสอบ สีหน้าของเหอรั่วสุ่ยก็ดูน่าเกลียดอย่างยิ่งมาโดยตลอด

ข้าราชการข้างล่างแต่ละคนไม่กล้าหายใจแรง กลัวว่าจะไปกระทบอารมณ์ที่ไม่ดีของผู้บังคับบัญชา

ตอนที่เห็นอันดับหนึ่ง ข้าราชการข้างล่างในที่สุดก็กระซิบเตือน "ท่านผู้ใหญ่ เฉินเยี่ยนกับตระกูลเกาแห่งอำเภอผิงซิงไม่ถูกกัน หากเลือกเขาเป็นอันดับหนึ่ง เกรงว่าตระกูลเกาจะไม่พอใจ"

สีหน้าของเหอรั่วสุ่ยยิ่งแย่ลงไปอีกหลายส่วน

ดูสิ ยังเก่งเรื่องก่อเรื่องอีกแม้แต่ตระกูลเกาก็ยังล่วงเกิน

แต่ว่า...

"ข้าหลวงผู้นี้คัดเลือกผู้มีความสามารถตามกฎเกณฑ์ เลือกก็คือผู้ที่มีความสามารถที่แท้จริง จะไปคำนึงถึงว่าคนอื่นจะพอใจหรือไม่พอใจได้อย่างไร"

อย่าว่าแต่เกาเจียนคนนั้นของตระกูลเกากลับบ้านเกิดไปไว้ทุกข์แล้ว ต่อให้ตอนนี้ยังคงเป็นขุนนางขั้นสามผู้ยิ่งใหญ่ เขาเหอรั่วสุ่ยก็ต้องทำหน้าที่ขุนนางของตนเองให้ดีที่สุด

วันประกาศผลสอบ หน้ากำแพงขาวของสนามสอบก้งย่วนก็ถูกเหล่าบัณฑิตล้อมไว้จนแน่นขนัดอีกครั้ง

พอเบียดเข้าไปใต้ประกาศผลสอบก็รีบมองหาว่าตนเองอยู่บนประกาศผลหรือไม่ ในตอนนี้ย่อมมีทั้งบ้านที่ยินดีและบ้านที่โศกเศร้า

"เฉินเยี่ยนคือใครสามารถสอบได้เป็นอันดับหนึ่ง"

ในบรรดาผู้ที่เข้าร่วมการสอบระดับมณฑลครั้งนี้ มีหลายคนที่ตั้งแต่วัยเยาว์ก็มีชื่อเสียงเลื่องลือไปไกลแล้ว ตัวอย่างเช่นชุยเจิ้งอี้แห่งอำเภอหยางสือ, อวี๋เหมี่ยวแห่งอำเภอกู่หนาน ก่อนสอบเหล่าบัณฑิตต่างก็พากันถกเถียงกันว่าอันดับหนึ่งครั้งนี้จะตกเป็นของใคร ไม่เคยคิดเลยว่าจะตกไปอยู่บนหัวของบัณฑิตผู้ไร้นามคนหนึ่ง

มีคนตอบ "คนผู้นี้เป็นคนอำเภอผิงซิง อันดับที่สองของการสอบระดับเมืองตงหยาง"

"บรรยากาศทางวรรณกรรมของเมืองตงหยางเสมอมาซบเซา เมื่อไหร่ถึงสามารถมีอันดับหนึ่งออกมาได้"

"บัณฑิตเจิ้นเจียงมีเป็นหมื่นเป็นแสน อาศัยอะไรให้เฉินเยี่ยนคนนี้ได้เป็นอันดับหนึ่ง"

"ได้ยินว่ากระดาษคำตอบของชุยเจิ้งอี้และคนอื่นๆ ถูกน้ำฝนเปียกชื้น ถูกคัดออกไปแต่เนิ่นๆ แล้ว เด็กคนนี้ก็แค่เก็บอันดับหนึ่งมาได้"

ตอนที่มีคนพูดคำนี้ น้ำเสียงค่อนข้างดูถูกเหยียดหยาม

คนที่ไม่甘ใจหลายคนก็ยิ่งโกรธแค้นไม่พอใจ

อันดับหนึ่งควรจะอาศัยความสามารถที่แท้จริง บทความต้องกดขี่บัณฑิตทั้งปวงถึงจะสามารถทำให้คนยอมรับได้ หากเก็บตกมาจริงๆ อันดับหนึ่งนี้ก็จะลดคุณค่าลงอย่างมาก ย่อมต้องทำให้บัณฑิตที่หยิ่งทะนงในตนเองไม่พอใจ ที่ใต้ประกาศผลสอบก็ตั้งคำถามอย่างเปิดเผย

บัณฑิตของเมืองตงหยางเกิดความคับแค้นใจขึ้นมา ก็เอ่ยปากโต้กลับทันที "ก่อนหน้านี้ในเมืองตงหยางของข้ามีผู้สอบผ่านระดับภูมิภาคถึงสี่คน จะเรียกว่าบรรยากาศทางวรรณกรรมซบเซาได้อย่างไร กล้าถามหน่อยว่าภูมิลำเนาของท่านมีผู้สอบผ่านระดับภูมิภาคกี่คน"

"เฉินเยี่ยนอาศัยบทความที่ดีทีละบทความ ถึงได้คว้าอันดับที่สองของการสอบระดับเมืองมาได้ พวกท่านได้อันดับที่เท่าไหร่"

บัณฑิตเมืองตงหยางร่วมใจกันเป็นหนึ่งเดียว

ปีก่อนๆ อันดับหนึ่งของการสอบระดับมณฑลส่วนใหญ่เป็นของมณฑลอื่นคว้าไป ครั้งนี้ในที่สุดก็ถึงตาเมืองตงหยางได้เชิดหน้าชูตาแล้ว คนเหล่านั้นก็มาดูถูกบัณฑิตทั้งเมืองตงหยาง พวกเขาจะทนได้อย่างไร ย่อมต้องโต้กลับอย่างเสียดสีแน่นอน

มณฑลอื่นก็เลยนำบัณฑิตผู้มีความสามารถของตนเองออกมาเพื่อกดขี่เฉินเยี่ยน บัณฑิตเมืองตงหยางย่อมไม่ยอมแน่ก็โต้เถียงกันอยู่ใต้ประกาศผลสอบ

เจ้าหน้าที่ใต้ประกาศผลสอบเห็นสถานการณ์ยิ่งวุ่นวายขึ้น ก็รีบเอ่ยปากห้ามปราม แต่บัณฑิตเหล่านั้นกลับทำเป็นหูทวนลม

เจ้าหน้าที่รีบไปรายงานเบื้องบน

หลังจากยุ่งมาหลายวัน ในที่สุดเหอรั่วสุ่ยก็ได้ดื่มชาพักผ่อนอย่างเงียบๆ ก็ได้ยินว่าผู้เข้าสอบใต้ประกาศผลสอบก่อเรื่องขึ้นมาแล้ว

"ใต้ประกาศผลสอบคนเยอะมาก หากเกิดการเหยียบกันขึ้นมา ผลที่ตามมาจะคาดเดาไม่ได้เลยนะขอรับท่านผู้ใหญ่!"

ข้าราชการข้างล่างมีสีหน้าตื่นตระหนก

เหอรั่วสุ่ยไม่กล้าที่จะล่าช้า วางถ้วยชาลงรีบร้อนไปยังนอกสนามสอบก้งย่วน

ร่างที่ผอมบางพอไปยืนอยู่ข้างนอก เห็นเหล่าบัณฑิตทะเลาะกันเช่นนี้ ใบหน้าก็พลันมืดครึ้มลงทันที ตวาดเสียงเย็น "ใครกล้าก่อเรื่องอีก ข้าหลวงผู้นี้จะลงโทษอย่างหนักไม่ละเว้น!"

หากเป็นเจ้าเมืองและข้าราชการอื่นๆ ที่พูดคำนี้ บัณฑิตทั้งหลายอาจจะยังมีใจที่จะโต้แย้ง แต่คนที่พูดคือมหาปรมาจารย์ มหาปรมาจารย์ผู้ดูแลการศึกษา มีอำนาจปลดตำแหน่ง บัณฑิตทั้งหลายเห็นแล้วก็สั่นสะท้านไปทั่ว ไหนเลยจะกล้าโต้แย้ง หน้าประตูสนามสอบก้งย่วนก็เงียบลงทันที

เหอรั่วสุ่ยไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น แต่กลับถามความจริงจากข้าราชการในที่เกิดเหตุ ทราบว่าเป็นเพราะบัณฑิตหลายคนไม่พอใจที่เฉินเยี่ยนเป็นอันดับหนึ่งถึงได้ก่อเรื่องขึ้นมา

ใบหน้าของเหอรั่วสุ่ยยิ่งเคร่งขรึมขึ้นไปอีกหลายส่วน "เฉินเยี่ยนเป็นอันดับหนึ่งที่ข้าหลวงผู้นี้เลือกเอง พวกเจ้ากำลังสงสัยข้าหลวงผู้นี้รึ"

เรื่องการสอบขุนนางเสมอมาเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนอย่างยิ่ง หากเกี่ยวข้องกับการเล่นพรรคเล่นพวก, การทุจริต ฯลฯ ข้าราชการที่เกี่ยวข้องจะต้องถูกตัดหัว

เขากล้าที่จะถามเช่นนี้ต่อหน้าธารกำนัล ก็อาศัยความบริสุทธิ์ใจของตนเอง

เหล่าบัณฑิตต่างก็ก้มหน้าลงไม่พูดจา

กลับมีคนหนึ่งยืนออกมาต่อหน้าธารกำนัล "นักเรียนย่อมเชื่อมั่นในมหาปรมาจารย์ เพียงแต่ไม่ทราบบทความของนักเรียนด้อยกว่าอันดับหนึ่งเฉินเยี่ยนตรงไหน"

เหอรั่วสุ่ยหันไปมอง ก็เห็นชายหนุ่มในชุดบัณฑิตสีเขียวกำลังยืนเชิดหน้าอยู่ในฝูงชน สายตาแหลมคม

"เจ้าคือใคร"

ชายหนุ่มผู้นั้นประสานหมัดคารวะ กล่าวเสียงดังฟังชัด "นักเรียนหลี่จิ่งหมิงแห่งอำเภออันเจา"

เหอรั่วสุ่ยรู้จักคนผู้นี้ ครั้งนี้การสอบระดับมณฑลได้อันดับที่สอง มีชื่อเสียงเทียบเท่ากับอวี๋เหมี่ยวและคนอื่นๆ

เหอรั่วสุ่ยกล่าว "ในสายตาของข้าหลวงผู้นี้ บทความของเจ้าถึงแม้จะเขียนได้ดี แต่กลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายของช่างฝีมือมากเกินไป ขาดความรู้สึกที่แท้จริง ข้าหลวงผู้นี้พูดเช่นนี้ เจ้าจะต้องไม่ยอมรับ ถ้าอย่างนั้นก็เปรียบเทียบกับบทความของอันดับหนึ่งด้วยตนเอง"

มหาปรมาจารย์มีบัญชา เจ้าหน้าที่ก็นำบทความสิบอันดับแรกของการสอบระดับมณฑลครั้งนี้มาติดไว้ที่กำแพงขาวของสนามสอบก้งย่วน

ที่ติดอยู่ในอันดับแรก ก็คือบทความของเฉินเยี่ยน บทความของหลี่จิ่งหมิงตามมาติดๆ

พอถึงตอนที่เจ้าหน้าที่จากไป เหล่าบัณฑิตก็พากันเข้าไปมุงดู พวกเขาไม่ได้ไปชื่นชมบทความของอันดับหนึ่ง แต่กลับต้องการจะจับผิดบทความของอันดับหนึ่งคนนี้อย่างละเอียด

หลังจากดูจบ ทุกคนก็เงียบไป

หลี่จิ่งหมิงยิ่งอ่านโดยไม่ผิดแม้แต่ตัวอักษรเดียว เนิ่นนานหลังจากนั้น ถึงได้ถอนหายใจออกมาประโยคหนึ่ง "ข้าสู้เขาไม่ได้"

เพื่อนร่วมชั้นของหลี่จิ่งหมิงได้ยินคำพูดนี้ ล้วนตกตะลึง

ในอำเภออันเจา ความสามารถของหลี่จิ่งหมิงนับเป็นหนึ่งในสอง

เขาพอเข้าร่วมการสอบระดับอำเภอ ก็ได้เป็นอันดับหนึ่ง บทความที่ทำถูกท่านเจ้าเมืองชมเชยไม่ขาดปาก

พอถึงการสอบระดับเมือง ยิ่งเพราะบทความโดดเด่นเกินไป ท่านเจ้าเมืองถึงกับจะรับเขาเป็นศิษย์

หากไม่ใช่ว่าหลี่จิ่งหมิงปฏิเสธต่อหน้าธารกำนัล ตอนนี้เขาก็เป็นศิษย์ของท่านเจ้าเมืองแล้ว

เพราะเรื่องนี้ล่วงเกินท่านเจ้าเมือง บัณฑิตทั้งหลายก็เลยคิดว่าเขาหยิ่งยโสเกินไป

และก็เพราะเรื่องท่านเจ้าเมือง บัณฑิตในอำเภอเดียวกันต่างก็ตีตัวออกห่างเขา การสอบระดับมณฑลครั้งนี้ไม่มีใครสร้างกระแสให้เขา ชื่อเสียงจึงด้อยกว่าอวี๋เหมี่ยวและคนอื่นๆ อยู่ขั้นหนึ่ง

วันนี้เขายอมรับว่าสู้เฉินเยี่ยนไม่ได้!

เพียงพอที่จะเห็นได้ว่าเขาคิดว่าความสามารถของเฉินเยี่ยนอยู่เหนือกว่าเขามากนัก

คนอื่นๆ พอมองดูบทความของเฉินเยี่ยนอีกครั้ง ก็มีความจริงจังเพิ่มขึ้นมาหลายส่วน

"เฉินเยี่ยนคนนี้ยังไม่ถึงสิบขวบ ก็สอบผ่านเป็นอันดับหนึ่งของการสอบระดับมณฑลแล้ว เหยียบย่ำบัณฑิตผู้มีความสามารถของแต่ละมณฑลไว้ใต้เท้า รอให้เขาโตเท่าอวี๋เหมี่ยวและคนอื่นๆ ความสามารถเกรงว่าจะเหนือกว่าอวี๋เหมี่ยวและบัณฑิตผู้มีความสามารถอื่นๆ มากนัก"

ประโยคหนึ่งที่วิพากษ์วิจารณ์ในฝูงชนทำให้หลี่จิ่งหมิงตกใจไปทั้งตัว หันไปมองที่ประกาศผลสอบโดยไม่รู้ตัว

มีอายุเพียงเก้าขวบเต็ม!

หลี่จิ่งหมิงตกใจมาก แล้วรีบหันกลับไปดูบทความก่อนหน้านี้ ในใจก็เกิดคลื่นลมโหมกระหน่ำแล้ว

บัณฑิตคนอื่นๆ ได้ยินดังนั้น ก็ตกใจมาก ชั่วขณะหนึ่งก็วิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่

อันดับหนึ่งของการสอบระดับมณฑลอายุเก้าขวบ ช่างไม่เคยได้ยินมาก่อน!

ช่างสมควรจะได้รับคำชมว่าเด็กอัจฉริยะจริงๆ

ทุกคนก็เลยอยากจะดูโฉมหน้าที่แท้จริงของอันดับหนึ่ง ทุกคนหาไปหามาก็ไม่เจอ

สนามสอบก้งย่วนที่เดิมทีเงียบลงแล้ว ในตอนนี้ก็กลับมาจอแจวุ่นวายอีกครั้ง

เหอรั่วสุ่ยที่นั่งอยู่บนศาลได้ยินการรายงานของเจ้าหน้าที่ ก็แค่นเสียงเย็นชาออกมา

ใต้ประกาศผลสอบก็เพื่อเฉินเยี่ยนคนนั้นวุ่นวายกันเป็นพัลวันแล้ว เขากลับแม้แต่ประกาศผลสอบก็ไม่มาดู

คิดว่าตนเองมีความสามารถแล้วจะทำอะไรตามอำเภอใจได้รึ

เหอรั่วสุ่ยกล่าวอย่างเกรี้ยวกราด "ไปเชิญอันดับหนึ่งเฉินคนนั้นมา!"

เจ้าหน้าที่สองคนก็เลยตามที่อยู่ที่เฉินเยี่ยนกรอกไว้ไปหา "เชิญ" เฉินเยี่ยนมาอยู่เบื้องหน้าเหอรั่วสุ่ย

ตอนที่เหอรั่วสุ่ยมองดูเด็กน้อยที่ใบหน้ายังอ่อนเยาว์อยู่เบื้องหน้า ชั่วขณะหนึ่งก็รู้สึกสับสนเล็กน้อย "เจ้าคือเฉินเยี่ยนแห่งอำเภอผิงซิงรึ"

เฉินเยี่ยนคารวะอย่างเคารพ "เรียนท่านอาจารย์ นักเรียนใช่แล้ว"