บทที่ 66: การปล้นสะดม

ท่านอาจารย์หยางประสานหมัด กล่าวกับคนหลายคน "พวกเราเป็นบัณฑิตที่มาสอบ ขอทุกท่านโปรดไว้ชีวิต"

กฎหมายของราชวงศ์เหลียงกำหนดว่า หากโจรป่าและอื่นๆ ปล้นทรัพย์สินของบัณฑิตผู้เข้าสอบ หรือทำร้ายคน โทษจะเพิ่มขึ้นหนึ่งเท่า ราชสำนักจะปราบปรามอย่างเข้มงวด

ในราชวงศ์เหลียงการเดินทางไกลหนึ่งครั้งอันตรายอย่างยิ่ง หากแม้แต่ความปลอดภัยของบัณฑิตผู้เข้าสอบก็ยังไม่สามารถรับประกันได้ ใครจะยังเดินทางไปเมืองหลวงเพื่อสอบ

ก็เพราะมีกฎหมายข้อนี้อยู่ โจรป่าโจรทะเลเหล่านั้นพอได้ยินว่าเป็นบัณฑิตผู้เข้าสอบ ส่วนใหญ่ก็จะปล่อยไป

แต่ชายฉกรรจ์ผู้นั้นกลับไม่เกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย ยังกล่าว "ในเมื่อพวกเจ้าเป็นบัณฑิตผู้เข้าสอบ ทำไมไม่เดินทางบนถนนหลวง กลับต้องมาเดินทางบนทางเล็กๆ ในชนบทเช่นนี้"

ท่านอาจารย์หยางกล่าว "การสอบระดับมณฑลสอบเสร็จแล้ว ก็เลยเดินทางบนทางเล็ก"

ชายฉกรรจ์หัวเราะเยาะ "ที่แท้ก็แค่การสอบระดับมณฑล นั่นจะไปนับว่าเป็นบัณฑิตผู้เข้าสอบอะไรได้ รู้ความก็จงนำของมีค่าบนตัวออกมาให้หมด อย่าให้ดาบของข้าต้องไปถามพวกเจ้าด้วยตนเอง"

อีกห้าคนที่อยู่ข้างหลังเขาก็โบกดาบในมืออย่างไม่ประสงค์ดี ราวกับว่าหากพูดไม่เข้าหูก็จะพุ่งเข้ามาทันที

ท่านอาจารย์หยางมองดูดาบในมือของพวกเขา ไม่ได้ดิ้นรนอะไรมากนักก็กล่าว "นำเงินบนตัวออกมาให้หมดเถอะ"

ตอนนี้บนเกวียนวัวนอกจากเขาและชายฉกรรจ์ที่ขับเกวียนวัวแล้ว ก็เหลือเพียงเฉินเยี่ยนและโจวจี้ไป๋สองคนเด็กๆ

พวกเขาอย่างไรก็ไม่สามารถต่อต้านชายฉกรรจ์มากมายขนาดนั้นได้

เพื่อป้องกันไม่ให้เด็กทั้งสองคนได้รับบาดเจ็บ ท่านอาจารย์หยางแทบจะตัดสินใจทันที

โจวจี้ไป๋ไม่เคยเจอเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน ในเมื่ออาจารย์สั่งเช่นนี้ เขาก็เชื่อฟังนำถุงเงินบนตัวออกมา

เฉินเยี่ยนที่อยู่ข้างๆ ถาม "เจ้ายังมีเงินเหลือเท่าไหร่"

โจวจี้ไป๋กล่าว "ยังมีสามสิบสองตำลึง"

ครั้งนี้เข้าร่วมการสอบระดับมณฑล แม่ของเขาให้เงินมาถึงหนึ่งร้อยตำลึง

หลายวันนี้ค่ากินอยู่ค่าที่พัก บวกกับของที่ซื้อให้คนที่บ้านแล้ว เงินที่เหลือก็อยู่ที่นี่ทั้งหมด

เฉินเยี่ยนยื่นมือ "ให้ข้า"

โจวจี้ไป๋ไม่ได้คิดอะไรมาก ส่งถุงเงินให้เฉินเยี่ยน

มือซ้ายของเฉินเยี่ยนคือถุงเงินที่ทำจากผ้าขี้ริ้วสีเทาของตนเอง มือขวาคือถุงผ้าลายดอกไม้สีน้ำเงินของโจวจี้ไป๋

ในแววตาของคนที่ขวางทางอยู่มีความโลภเพิ่มขึ้นมา ราวกับพร้อมที่จะพุ่งเข้ามาปล้นได้ทุกเมื่อ

แต่ชายที่เป็นหัวหน้ากลับสงบนิ่งอย่างยิ่ง เพียงแค่กวาดตามองที่มือทั้งสองข้างของเฉินเยี่ยน ก็หันไปหาเฉินเยี่ยน "ส่งมา"

แล้วชี้ดาบไปที่ท่านอาจารย์หยางและคนขับเกวียนวัว "พวกเจ้าสองคนก็รีบควักเงินออกมา"

ท่านอาจารย์หยางก็นำออกมาแล้ว แต่คนขับรถกลับไม่ยอมขยับ กลับมีสีหน้าอ้อนวอน "ท่านโปรดเมตตาด้วยเถิด ข้ามีคนแก่ข้างบนมีเด็กข้างล่าง ก็แค่ขับเกวียนวัวหาเงินลำบากนิดหน่อย บนตัวไม่ได้พกเงินมา..."

สีหน้าของคนทั้งหกที่ขวางทางอยู่ก็พลันมืดครึ้มลง หัวหน้าที่นำมากล่าวทันที "ไม่มีเงินรึ งั้นก็ให้พวกเรามาค้นดูด้วยตนเอง!"

พอสิ้นเสียงพูด ดาบเล่มหนึ่งก็ฟันลงบนเกวียนวัว ฟันคานเกวียนวัวจนขาด เศษไม้กระเด็นไปบาดหน้าของคนขับรถ เลือดไหลลงมาตามแก้มจนถึงคาง ย้อมเสื้อผ้าจนแดง

คนขับรถตกใจจนโง่งมไป ทั้งคนไม่กล้าขยับอีกต่อไป

คนทั้งหกคนนั้นไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น แต่กลับล้อมเกวียนวัวของเฉินเยี่ยนและคนอื่นๆ ไว้ บนใบหน้ากลับมีความยินดีอยู่บ้าง

ทางเส้นนี้ถึงแม้จะเป็นทางเล็ก แต่คนที่ผ่านไปมาก็ไม่ได้น้อยเลย

เกวียนวัวคันหนึ่งที่บรรทุกคนเต็มคันขับผ่านไป คนบนรถมองมาทางนี้อย่างสงสัย ชายฉกรรจ์ร่างใหญ่ดาบขวางอยู่ ตวาดเสียงดังอย่างเกรี้ยวกราด "มองอีกจะควักลูกตาพวกเจ้าออกมา!"

เกวียนวัวคันนั้นก็รีบจากไปอย่างรวดเร็ว

ชายหนุ่มที่ผอมราวกับไม้ไผ่คนหนึ่งเอ่ยปาก "พี่ใหญ่ เจ้าเด็กนี่ไม่กลัวพวกเรา จะให้ข้าหักแขนมันทั้งสองข้างก่อน ให้มันได้ลิ้มรสชาติเสียหน่อยดีหรือไม่"

สายตาที่ชายผอมเหมือนไม้ไผ่มองมาที่เฉินเยี่ยนเต็มไปด้วยรอยยิ้มเหี้ยมที่ไม่ปิดบังเลยแม้แต่น้อย

โจวจี้ไป๋ตกใจมาก รีบผลักเฉินเยี่ยน "รีบให้พวกเขาไปเถอะ"

ท่านอาจารย์หยางก็ไม่กล้าเสี่ยง

เขาก็ถูกคนกลุ่มหนึ่งขวางทางอยู่กลางทาง หั่นนิ้วของเขาไป ตั้งแต่นั้นมาอนาคตของเขาก็พังพินาศไป

เรื่องเดียวกันจะเกิดขึ้นกับนักเรียนสองคนไม่ได้เด็ดขาด

ท่านอาจารย์หยางคิดจะขอความเมตตา แต่กลับถูกเฉินเยี่ยนห้ามไว้

"ท่านอาจารย์ พวกเขาตั้งใจจะมาทำลายข้า พูดมากไปก็ไร้ประโยชน์"

เฉินเยี่ยนโยนเงินในมือไปมา ถุงเงินของเขาน่าจะมีอยู่ประมาณห้าสิบตำลึง

ค่าใช้จ่ายมหาศาลของการสอบระดับเมืองครั้งที่แล้วทิ้งเงาไว้ให้เฉินเยี่ยน ถึงขนาดที่ครั้งนี้เขาตั้งใจนำสมบัติก้นถุงทั้งหมดมาด้วย เพื่อป้องกันไม่ให้ตนเองสอบไปครึ่งทางแล้วไม่มีเงิน

แน่นอนว่าวันนี้ก็ต้องได้ใช้ประโยชน์แล้ว

ท่านอาจารย์หยางร้อนใจ "อาเซิ่งมีคำกล่าวไว้ว่า สุภาพบุรุษไม่ยืนอยู่ใต้กำแพงที่ใกล้จะพัง เงินให้พวกเขาไป ต่อไปก็ยังหาใหม่ได้ อย่าได้ดื้อรั้น"

ด้วยความสามารถของเฉินเยี่ยน ในอนาคตจะต้องเข้าสู่ราชสำนักแน่นอน

อนาคตที่ดีงามจะมาพังทลายในวันนี้ไม่ได้เด็ดขาด

ท่านอาจารย์หยางจะไปหยิบเงินในมือของเฉินเยี่ยน แต่กลับถูกเฉินเยี่ยนหลบไป เขาร้อนใจดั่งไฟในใจ "อย่าได้เหลวไหล!"

ใบหน้าของคนขับรถคนนั้นแสบร้อนไปหมด ในตอนนี้เห็นเฉินเยี่ยนกำเงินไม่ยอมปล่อย ก็ร้อนใจจนตะคอกอย่างเกรี้ยวกราด "เจ้ามีเงินก็ไม่ให้ จะฆ่าพวกเราให้ตายรึไง"

โจวจี้ไป๋ได้ยินดังนั้นก็ค่อนข้างไม่พอใจ หันไปโต้เถียงกับคนขับรถทันที "อาเยี่ยนทำเช่นนี้ย่อมต้องมีการคำนึงถึงของเขา หรือว่าเจ้าจะฉลาดกว่าอันดับหนึ่งของการสอบระดับมณฑล"

เขาถึงแม้จะคิดไม่ออกว่าทำไมเฉินเยี่ยนถึงไม่ให้เงิน แต่เขาก็รู้ว่าเฉินเยี่ยนฉลาดกว่าเขา เขาเพียงแค่ฟังเฉินเยี่ยนก็พอแล้ว

เมื่อเห็นพวกเขาเหมือนจะทะเลาะกัน โจรป่าหลายคนนั้นกลับไม่รีบร้อนแล้ว ถือดาบใหญ่ดูละคร ในแววตาเต็มไปด้วยความสนุกสนาน

ในใจของเฉินเยี่ยนแค่นหัวเราะอย่างเย็นชา

โจรป่าไม่ปล้นเงิน กลับมายืนดูละครอยู่ที่นี่ ไม่กลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันรึ

เกรงว่าคงจะจงใจให้คนที่ผ่านไปมาเห็น เพื่อที่จะยืนยันว่าเป็นโจรป่าที่ปล้นเฉินเยี่ยนและคนอื่นๆ เพื่อที่จะซ่อนเร้นผู้บงการเบื้องหลัง

อันที่จริงแล้วพวกเขาไม่เดินทางบนถนนหลวงไม่ใช่เพราะการสอบระดับมณฑลสิ้นสุดลงแล้วเดินไม่ได้ แต่เป็นเพราะในกฎหมายของราชวงศ์เหลียงระบุไว้อย่างชัดเจนว่าเป็นบัณฑิตที่เดินทางไปเมืองหลวงเพื่อสอบ หากมีใครกล้าปล้น ก็คือโทษประหาร

การสอบขั้นต้นสามัญไม่ได้รับการคุ้มครองตามกฎหมาย

ตอนที่ท่านอาจารย์หยางเอ่ยปากพูดถึงกฎหมายข้อนี้ โจรป่าเหล่านั้นก็ไม่ได้มีความตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย

หัวหน้าที่นำมายิ่งสงบนิ่งพูดว่าการสอบระดับมณฑลไม่ใช่การเดินทางไปสอบ ถึงขนาดยังสงบนิ่งเหมือนปกติมาข่มขู่พวกเขา

จะเห็นได้ว่าโจรป่านี้เชี่ยวชาญกฎหมายข้อนี้อย่างยิ่ง

ในราชวงศ์เหลียง ผู้ที่เข้าใจกฎหมายส่วนใหญ่เป็นบัณฑิต

ตั้งแต่การสอบระดับภูมิภาคเป็นต้นไป ก็จะต้องสอบตัดสินคดี จะต้องอ่านกฎหมายของราชวงศ์เหลียงอย่างขึ้นใจ

ผู้ที่สามารถไปเป็นโจรป่าได้ ส่วนใหญ่เป็นคนที่ใกล้จะอดตายแล้ว

คนเช่นนี้จะไปอ่านหนังสือได้อย่างไร

ถึงแม้จะเป็นบัณฑิตที่บ้านล่มจลายจริงๆ ก็สามารถอาศัยการคัดลอกตำรา, การเขียนคำร้องแทนคนอื่น หรือกระทั่งการเขียนจดหมายแทนคนอื่นมาหาเลี้ยงชีพได้ ไม่จำเป็นต้องเอาหัวไปผูกไว้กับเอว

โจรป่าใช้ชีวิตเลียเลือดบนคมดาบ สนุกสนานไปวันๆ ถึงจะเป็นเรื่องปกติของพวกเขา อย่างมากก็รู้แค่ว่าคนไหนปล้นไม่ได้ ใครจะว่างๆ ไปอ่านกฎหมาย

ต่อให้จะยอมอ่าน แล้วจะมีใครสอน

เว้นแต่พวกเขาจะจับบัณฑิตที่เชี่ยวชาญกฎหมายมาคนหนึ่ง ในถิ่นของพวกเขาสอนพวกเขาอ่านหนังสือรู้ตัวอักษร

ความเป็นไปได้เช่นนี้ไม่ใช่ว่าจะไม่มี แต่เฉินเยี่ยนไม่เชื่อว่าคนกลุ่มนี้จะเป็นสถานการณ์เช่นนี้

โจรป่าที่ไหนไม่ลงมือปล้นโดยตรง กลับมายืนเป็นกำแพงมนุษย์อยู่ที่นี่

ยิ่งไปกว่านั้น บนทางเส้นนี้คนอื่นก็ไม่ปล้น ปล้นแต่เกวียนวัวของพวกเขาคันนี้

จะบอกว่าไม่ใช่มาเพื่อล้างแค้น เขาก็ไม่เชื่อ

สายตาของเฉินเยี่ยนจับจ้องไปที่คนที่นำมา เอ่ยปากถาม "ข้าให้เงินเจ้าแล้ว เจ้าจะปล่อยให้พวกเราไปอย่างครบถ้วนรึ"

ได้ยินดังนั้น โจรป่าก็หัวเราะลั่น

หัวหน้าโจรคนนั้นยิ่งหัวเราะอย่างเหี้ยมโหด "คนอื่นไปได้ เจ้าต้องทิ้งของไว้หน่อย"

เหลือบมองไปที่มือของท่านอาจารย์หยางที่มีเพียงฝ่ามือแวบหนึ่ง หัวหน้าโจรก็ยิ้ม "ก็เหมือนกับอาจารย์ของเจ้า ทิ้งไว้สี่นิ้ว"

ท่านอาจารย์หยางทั่วทั้งร่างราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง

คนขับรถคนนั้นกลับถอนหายใจอย่างโล่งอก ในแววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

โจวจี้ไป๋ร้อนรนจนเข้าไปใกล้เฉินเยี่ยน กระซิบถาม "ทำอย่างไรดี"

เฉินเยี่ยนยิ้มตอบกลับหัวหน้าโจรคนนั้น กล่าวช้าๆ "นิ้วมือของข้าต้องใช้จับพู่กัน จะทิ้งไว้ให้ท่านไม่ได้"