บทที่ 67: เงินทองย่อมดึงดูดใจคน

ใบหน้าของหัวหน้าโจรพลันมืดครึ้มลง "นั่นคงจะแล้วแต่เจ้าไม่ได้แล้ว"

กวาดตามองคนที่ผ่านไปมาโดยรอบ ก็มีอยู่ไม่น้อยแล้ว จึงส่งสายตาให้โจรคนอื่นๆ โจรคนนั้นก็เข้าใจ ดึงเข็มขัดกางเกงขึ้น แล้วเดินตรงมาทางเกวียนวัว

ในตอนนี้ก็มีคนอีกกลุ่มหนึ่งเดินมา คนเหล่านั้นสวมเสื้อกล้ามแขนกุด บนบ่าแบกคานหาบและเชือกป่าน ทุกคนล้วนผิวคล้ำ บนร่างกายเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ เห็นได้ชัดว่าเป็นคนทำงานใช้แรงงาน

เฉินเยี่ยนนับคร่าวๆ แล้ว น่าจะมีอยู่สิบกว่าคน

เขารีบเปิดถุงเงินทั้งสองใบออก เทเงินลงบนเกวียนวัว

นอกจากเงินแท่งใหญ่ห้าสิบตำลึงแล้ว ยังมีเงินแท่งเล็กสิบตำลึงอีกสองอัน ที่เหลือก็เป็นเศษเงินอีกบ้าง

เฉินเยี่ยนตะโกนลั่น "ใครสามารถจับโจรป่าหกคนนี้ได้ เงินหนึ่งร้อยตำลึงนี้ทั้งหมดเป็นของเขา!"

ชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นที่สวมเสื้อกล้ามก็หยุดฝีเท้าลง สายตาทุกคู่สอดส่องผ่านช่องว่างมาจับจ้องอยู่ที่เงิน

ใต้แสงแดด เงินแท่งเหล่านั้นส่องประกายสีเงินแวววาว

โดยเฉพาะเงินแท่งอ้วนๆ ก้อนนั้น ราวกับสามารถส่องเข้าไปในใจคนได้

ลมหายใจของคนสิบกว่าคนนั้นพลันหยุดชะงักไปทันที จากนั้นสายตาก็ลุกโชนขึ้นมา

เมื่อรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลง หน้าผากของหัวหน้าโจรก็มีเหงื่อเย็นซึมออกมาหนึ่งชั้น กำดาบในมือแน่น ดาบเล่มนั้นใต้แสงแดดยังคงส่องประกายสีขาวเย็นเยียบ "ใครกล้าลงมือ"

คนสิบกว่าคนสบตากัน ต่างก็เห็นความเด็ดเดี่ยวในแววตาของอีกฝ่าย

พวกเขาเป็นคนหมู่บ้านเดียวกันที่นัดกันมาแบกกระสอบที่ท่าเรือ ค่าแรงวันหนึ่งคือสามสิบอีแปะ ทำงานหนักสายตัวแทบขาดเดือนหนึ่งก็ได้ไม่ถึงหนึ่งตำลึงเงิน

เงินหนึ่งร้อยตำลึงต่อให้จะแบ่งกันสิบคน คนหนึ่งก็ยังได้สิบตำลึง ค่าแรงเกือบหนึ่งปีของพวกเขา

สิบตำลึงเงิน พอที่จะให้ที่บ้านสร้างเรือนอิฐเผาหลังใหญ่ได้แล้ว

โจรป่าเหล่านั้นถึงแม้จะมีดาบ แต่พวกเขามีคนมากกว่า ในมือก็มีคานหาบ ก็ไม่ใช่ว่าจะลองดูไม่ได้

"เอาไหม"

"เอา!"

ชายฉกรรจ์สิบกว่าคนวางคานหาบลง เชือกป่านพันรอบคานหาบเป็นวงๆ ดวงตากลับจ้องเขม็งไปที่เหล่าโจรป่า

โจรป่าพวกนี้ไม่ใช่ของดี มักจะแอบเข้าไปในหมู่บ้านปล้นธัญพืช ทุกครั้งที่ไปก็จะฆ่าคนสองสามคนเพื่อสร้างบารมี

ในหมู่บ้านของพวกเขาก็มีคนถูกโจรป่าฆ่าตาย

โจรป่าแต่เดิมก็สมควรตาย

หัวหน้าโจรหันกลับมามองเฉินเยี่ยน ในแววตาเต็มไปด้วยความโกรธ

สถานการณ์ที่ดีแต่เดิม ก็ถูกเจ้าเด็กนี่ทำลายไปแล้ว

จะใช้เงินล่อให้คนผ่านทางมาจับพวกเขา ช่างเป็นแผนการที่โหดเหี้ยมยิ่งนัก!

สีหน้าของหัวหน้าโจรยิ่งดุร้ายมากขึ้น

เดิมทีเพียงแค่อยากจะทิ้งนิ้วมือของเจ้าเด็กนี่ไว้ห้านิ้ว ตอนนี้ห้านิ้วไม่พอแล้ว อย่างน้อยต้องทิ้งไว้หนึ่งแขน

หัวหน้าโจรยกมือขึ้น ชูดาบขึ้นสูง แล้วฟันลงมาที่ไหล่ขวาของเฉินเยี่ยน

คนขับรถคนนั้นตกใจจนใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด อุทานออกมาคำหนึ่ง กระโดดลงจากเกวียนวัวแล้ววิ่งหนีไป

ท่านอาจารย์หยางตกใจอย่างยิ่ง กระโจนเข้าทับเฉินเยี่ยนลงกับพื้นแล้วกดทับไว้แน่น ใช่มือข้างที่ยังดีอยู่ปกป้องศีรษะของโจวจี้ไป๋ไว้

เฉินเยี่ยนไม่คาดคิดว่าอาจารย์จะทำเช่นนี้ ท้ายทอยกระแทกกับเกวียนวัวอย่างแรง มีอาการมึนงงไปชั่วขณะหนึ่ง

พอได้สติ เขาก็ตะโกนลั่น "หากพวกเราตายไป ก็คือท่านรองเจ้ากรมเกาเกาเจียนเป็นคนฆ่า!"

เสียงของเด็กน้อยมีพลังทะลุทะลวงอย่างยิ่ง ส่งผ่านวงล้อมของโจรป่าออกไป คนครึ่งถนนได้ยินกันอย่างชัดเจน

ม่านตาของหัวหน้าโจรหดเล็กลงทันที ในใจตื่นตระหนก ดาบก็หยุดอยู่สูงจากแผ่นหลังของท่านอาจารย์หยางสองนิ้ว

เพียงแค่ชะงักไปเท่านี้ แผ่นหลังก็ถูกคนเตะอย่างแรงหนึ่งที เขาทั้งคนโซซัดโซเซไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ขาชนกับเกวียนวัว ทั้งคนก็ล้มคว่ำลงบนเกวียนวัว

พอจะลุกขึ้นมาอีกครั้ง คานหาบอันหนึ่งก็ฟาดลงบนมือของเขาอย่างแรง หลังมือชา ดาบก็หลุดออกจากมือ

เขาจะไปหยิบอีกครั้ง แผ่นหลังก็ถูกฟาดด้วยคานหาบอย่างแรงอีกหนึ่งที ทั้งคนก็คว่ำอยู่บนเกวียนวัวลุกไม่ขึ้นแล้ว

ดาบก็ถูกคนนำมาจ่ออยู่ที่คอของเขา

หัวหน้าโจรตกใจมาก อยากจะดิ้นรน แต่บนคอก็มีรอยเลือดเพิ่มขึ้นมาทันที

เขาทำได้เพียงปล่อยให้ตนเองถูกคนใช้เชือกป่านมัดอย่างแน่นหนาสองสามที

พอเงยหน้าขึ้นไปดู ก็เห็นคนอีกห้าคนที่เหลือถอยไปอยู่ด้วยกันแล้ว กำลังเผชิญหน้ากับชายฉกรรจ์สิบคนที่ถือคานหาบอยู่

หัวหน้าโจรโกรธจนตะคอกลั่น "รออะไรกันอยู่ พวกเจ้ามีดาบในมือ ยังจะกลัวพวกเขาอีกรึ ขึ้นไปสิ!"

โจรป่าเหล่านั้นอยากจะด่าแม่

ที่ไร้ประโยชน์ที่สุดก็คือพี่ใหญ่ ถูกคนจับไปได้อย่างง่ายดาย ยังมีหน้ามาด่าพวกเขาอีก

เพิ่งจะตะโกนจบใบหน้าก็ถูกตบอย่างแรงหนึ่งที ชายฉกรรจ์หน้าสี่เหลี่ยมคนหนึ่งกล่าวเสียงอู้อี้ "ถูกมัดแล้วยังจะปากดีอีก"

หัวหน้าโจรถูกตีจนตาลายเห็นดาวสีทอง ก็ได้ยินคนที่ตนเองนำมากล่าว "ปล่อยนายใหญ่ของพวกเราไป มิฉะนั้นอย่าหาว่าดาบใหญ่ของพวกเราไม่ปรานี!"

หัวหน้าโจรแอบด่าลูกน้องว่าไร้สมอง

คนพวกนี้ในเมื่อกล้าลงมือ ก็ไม่กลัวดาบใหญ่ของพวกเขาแล้ว!

ความวุ่นวายที่นี่ดึงดูดให้คนเดินผ่านไปมาหยุดมุงดูมากมาย พอได้ยินคำพูดของพวกเขา ต่างก็ชี้ไปชี้มา "โจรป่ากลุ่มนี้ช่างอหังการจริงๆ!"

เฉินเยี่ยนพยายามดิ้นรนอย่างสุดแรง ในที่สุดก็ยื่นศีรษะออกมาจากใต้ท้องของอาจารย์ได้ แล้วตะโกนเสียงดัง "กฎหมายของราชวงศ์เหลียงกำหนดว่า ผู้ใดจับโจรป่าได้หนึ่งคน รางวัลเงินสองตำลึง โจรป่าหกคนก็คือสิบสองตำลึงเงิน"

คนที่มุงดูอยู่ได้ยินดังนั้นก็ร้อนใจขึ้นมา

หากเป็นเวลาปกติ พวกเขาหนึ่งสองคนย่อมไม่กล้าที่จะเผชิญหน้ากับโจรป่า

นี่ไม่ใช่ว่าคนเยอะหรอกรึ ขอเพียงแค่สามารถลอบโจมตีได้สำเร็จ เงินสองตำลึงก็จะตกเป็นของตนเอง

แต่โบราณกาลเงินทองย่อมดึงดูดใจคน ก่อนหน้านี้ยังเป็นเพียงแค่ดูละครอยู่ ทุกคนในตอนนี้มองไปยังโจรป่าหลายคนนั้นราวกับกำลังมองดูเงิน

ท่านอาจารย์หยางเพิ่งจะคิดจะให้เฉินเยี่ยนอย่าได้ไปยั่วยุโจรป่าอีก ก็เห็นโจรป่าคนหนึ่งถูกคนขัดขาล้มลงกับพื้น

โจรป่าคนนั้นยังอยากจะลุกขึ้นมา มือที่ถือดาบก็ถูกคนเหยียบไว้แล้ว

โจรป่าอีกสี่คนที่เหลือตกใจอย่างยิ่ง รีบหันหลังชนกันเป็นวงกลม โบกดาบไม่ให้คนเข้ามาใกล้

ไม่รู้ว่าใครโยนก้อนหินใส่หัวโจรป่าคนหนึ่ง ทำให้โจรป่าคนนั้นหัวแตกเลือดไหล

วิธีที่ได้ผลเช่นนี้ คนอื่นๆ ก็เรียนรู้ทันที ต่างก็ไปเก็บก้อนหินมาขว้างใส่หัวคนหลายคนนั้น

ท่านอาจารย์หยางมองดูจนตะลึงงันไป

โจรป่าหกคนก็ถูกมัดไว้เช่นนี้

ก็แค่สิบสองตำลึงเงินกลับทำให้ฝูงชนที่มุงดูอยู่ลงมือ

พอนึกถึงแรงงานสิบคนแรก เพื่อเงินหนึ่งร้อยตำลึงถึงกับไม่หวงแม้แต่ชีวิต จริงดังที่ว่า “นกตายเพื่ออาหาร”

พอมองดูเฉินเยี่ยนอีกครั้ง ท่านอาจารย์หยางก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตกตะลึงเล็กน้อย

หากว่ากันด้วยการควบคุมจิตใจคนแล้ว นักเรียนคนนี้ของเขาเหนือกว่าเขามากนัก

ตอนนั้นดาบกำลังจะฟันลงมา เฉินเยี่ยนก็รีบลากท่านรองเจ้ากรมเกาลงน้ำทันที

หากเกี่ยวข้องกับเกาเจียน จะต้องทำให้โจรป่าเหล่านั้นต้องขว้างหนูแต่กลัวโอ่งแตก

ขอเพียงแค่ลังเลเล็กน้อย คนที่หมายปองเงินเหล่านั้นก็จะฉวยโอกาสลงมือ วิกฤตของพวกเขาก็จะคลี่คลายไปได้ชั่วคราว

หากไม่เกี่ยวข้องกับเกาเจียน เพื่อที่จะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเอง เกาเจียนย่อมต้องใช้อำนาจของตนเองสืบสวนเรื่องนี้อย่างละเอียด ถึงตอนนั้นโจรป่าเหล่านี้คนหนึ่งก็หนีไม่พ้น

ทั้งเมืองตงหยางก็มีเกาเจียนเป็นขุนนางขั้นสามผู้ยิ่งใหญ่เพียงคนเดียว ย่อมเป็นที่รู้จักกันดีทุกคน

คนที่มีอำนาจล้นฟ้าเช่นนี้ โจรป่าก็ไม่กล้าที่จะลากเข้ามาเกี่ยวข้องง่ายๆ ย่อมต้องลังเลเช่นกัน

ไม่ว่าอย่างไร การตะโกนครั้งนี้ก็ช่วยชีวิตศิษย์อาจารย์สามคนของพวกเขาไว้ได้

หัวใจของท่านอาจารย์หยางถึงแม้จะยังคง "ปังๆ" เต้นรัว แต่คนก็ผ่อนคลายลงแล้ว ทั้งยังรู้สึกยินดีอย่างยิ่ง

ผมของเขาไม่ได้ร่วงไปโดยเปล่าประโยชน์ อาเยี่ยนต่อไปจะต้องสามารถยืนหยัดอยู่ในวงการขุนนางได้อย่างแน่นอน