บทที่ 68: ส่งตัวไปยังจวนเจ้าเมือง

อันดับหนึ่งในครั้งนี้อยู่ที่เมืองตงหยาง ในฐานะเจ้าเมือง หวังเซินรู้สึกยินดีอย่างยิ่ง

ถึงแม้ว่าเฉินเยี่ยนจะสร้างปัญหาให้เขาอยู่บ้าง แต่ก็มีความสามารถอยู่ นี่ไม่ใช่ว่าส่งผลงานทางการเมืองมาให้เขาอีกแล้วรึ

อันดับหนึ่งของการสอบระดับมณฑลอายุเก้าขวบ เพียงพอที่จะทำให้เขาเดินเชิดหน้าต่อหน้าเพื่อนร่วมงานได้แล้ว

เด็กอัจฉริยะเช่นนี้ต่อให้จะก่อเรื่องเล็กๆ น้อยๆ บ้าง ก็ไม่เป็นไร เขาเพียงแค่ขยับตัวเล็กน้อย ก็จะสามารถ...

"เจ้าว่าใครถูกโจรป่าปล้น"

"ท่านเจ้าเมือง คือเฉินเยี่ยน อันดับที่สองของการสอบระดับเมืองของเราคนนั้นขอรับ"

หวังเซินแทบจะกระโดดขึ้นมาจากเก้าอี้ "เร็วเข้า เรียกเจ้าหน้าที่ในจวนเจ้าเมืองไปช่วยคนทันที!"

โจรป่าปล้น นั่นอาจจะทำร้ายถึงชีวิตคนได้

อันดับหนึ่งของการสอบระดับมณฑลของเมืองตงหยางของเขา เซิงหยวนอายุเก้าขวบ จะได้รับบาดเจ็บไม่ได้เด็ดขาด

ในเมื่อเกี่ยวข้องกับโจรป่า ลำพังเจ้าหน้าที่ย่อมไม่พอแน่ เกรงว่าต้องระดมกำลังทหารในเมือง

หวังเซินครุ่นคิดเล็กน้อยก็ได้ตัดสินใจแล้ว กำลังจะออกคำสั่ง ก็ได้ยินเจ้าหน้าที่กล่าว "ไม่ต้องช่วยแล้วขอรับ คนเขาส่งโจรป่ามาถึงหน้าประตูจวนเจ้าเมืองของเราแล้ว กำลังรอรับเงินรางวัลอยู่"

หวังเซินสงสัยว่าตนเองจะฟังผิดไป "ใครส่งโจรป่ามา"

"เฉินเยี่ยน เฉินเสินถงคนนั้น นำชาวบ้านกลุ่มหนึ่งส่งโจรป่าหกคนมาถึงหน้าประตูจวนเจ้าเมืองของเราแล้วขอรับ"

เจ้าหน้าที่ถึงตอนนี้ก็ยังตั้งตัวไม่ทัน

เขาทำงานเป็นเจ้าหน้าที่มากว่าสิบปี ได้ยินมาก็แต่เรื่องโจรป่าปล้นหมู่บ้าน ทำร้ายผู้คน หรือไม่ก็ปล้นสินค้าของพ่อค้าไปเท่าไหร่

โจรป่าเหล่านี้ล้วนโหดเหี้ยมทารุณ พอไม่พอใจก็ชักดาบฟันคนทำร้ายคน พอปล้นเสร็จก็หนีเข้าป่าลึก ทางการตามเท่าไรก็หาไม่เจอ

นี่เป็นครั้งแรกที่มีโจรป่าถูกชาวบ้านจับได้

เจ้าหน้าที่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามอีกว่า "ท่านผู้ใหญ่ ราชวงศ์เหลียงของเรามีกฎหมายกำหนดไว้จริงๆ หรือว่าโจรป่าหนึ่งคนมีค่าสองตำลึงเงิน"

หวังเซินจ้องมองเขาเขม็ง “เจ้าเป็นถึงเจ้าหน้าที่ ข้าราชการของราชสำนัก กลับไม่รู้เรื่องเช่นนี้รึ?”

เจ้าหน้าที่คนนั้นรีบหดคอ ไม่กล้าพูดอะไรอีกต่อไป

ตั้งแต่เขารับตำแหน่งข้าราชการชั้นผู้น้อยต่อจากบิดามาจนถึงตอนนี้ ก็ไม่เคยเห็นใครจับโจรป่ามาแลกเงินรางวัลมาก่อนเลย เขาจะไปรู้ได้อย่างไร

เขาเป็นเพียงข้าราชการชั้นผู้น้อย มิใช่ขุนนาง ที่บ้านส่งเขาไปเรียนหนังสือก็เพื่อให้รู้หนังสือไว้บ้าง เวลาเข้าทำงานในที่ว่าการจะได้เขียนรายงานเป็นเท่านั้น จะเอาเงินที่ไหนไปเรียนกฎหมายกันเล่า

หวังเซินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเข้าใจความเชื่อมโยงทั้งหมด จึงเอ่ยขึ้นทันทีว่า “กฎหมายของราชวงศ์เหลียงมีข้อกำหนดนี้อยู่จริงๆ”

เฉินเยี่ยนผู้นี้สมกับที่เป็นอันดับหนึ่งของการสอบระดับมณฑล แม้แต่กฎหมายที่แทบไม่ค่อยมีใครนำมาใช้อย่างนี้ยังรู้ได้

นานๆ ทีเฉินเยี่ยนจะมาหา หวังเซินจึงตัดสินใจออกมาพบด้วยตนเอง

แม้จะได้ฟังรายงานจากเจ้าหน้าที่ไปแล้ว แต่เมื่อหวังเซินเห็นฝูงชนที่มืดฟ้ามัวดินอยู่หน้าประตูที่ว่าการเมือง และเห็นโจรป่าหกคนที่ถูกมัดอยู่กับพื้น เปลือกตาของเขาก็ยังคงกระตุกอย่างห้ามไม่อยู่

โจรป่าที่แต่เดิมโหดเหี้ยมทารุณ ตอนนี้กลับดูน่าสงสารไปถนัดตา

ส่วนชาวบ้านเหล่านั้น เดิมทีต่างมาอย่างเต็มไปด้วยความหวัง แต่พอเห็นท่านเจ้าเมืองตัวจริงเข้า แต่ละคนก็ใจเต้นแรง ไม่กล้าพูดอะไรเลย

ปกติพวกเขามักเป็นฝ่ายต้องจ่ายเงินให้ที่ว่าการเมืองเสมอ แต่คราวนี้กลับมาทวงเงินคืน ใครจะรู้ได้ว่าท่านเจ้าเมืองจะยินดีหรือโกรธกันแน่

กฎหมายนั้นก็ไม่รู้ว่าเป็นจริงหรือเท็จ เมื่อก่อนก็ไม่เคยได้ยินมาก่อน

ชั่วขณะหนึ่ง คนที่เดิมทีตื่นเต้นกระตือรือร้นต่างก็เงียบลง หลายคนในใจเสียใจที่ลงมือกับโจรป่า ยิ่งเสียใจที่มาที่จวนเจ้าเมืองเพื่อรับเงินรางวัล

เฉินเยี่ยนคิดว่า นี่คือบารมีขุนนางของท่านเจ้าเมือง

ในเมื่อคนอื่นไม่กล้าเอ่ยปาก ถ้าอย่างนั้นก็ทำได้เพียงให้เขาออกหน้าแล้ว

เฉินเยี่ยนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว คารวะหวังเซินอย่างผู้น้อย กล่าวเสียงดังฟังชัด "นักเรียนคารวะท่านเจ้าเมือง!"

หวังเซินมองไปยังเฉินเยี่ยน ชั่วขณะหนึ่งก็รู้สึกซับซ้อนอย่างบอกไม่ถูก

เดือนสี่ อนาคตของเด็กคนนี้ทั้งหมดอยู่ในความคิดเดียวของเขา ไม่ถึงครึ่งปี ก็กลายเป็นซิ่วไฉที่สามารถเข้าเฝ้าเขาโดยไม่ต้องคุกเข่าได้แล้ว

ทุกครั้งที่เห็นรูปร่างเล็กๆ ของเฉินเยähän หวังเซินก็จะเหม่อลอย

ช่างยังเด็กเกินไปจริงๆ

ยังเด็กกว่าหลานชายของเขาเสียอีก

"ไม่ต้องมากพิธี ข้ายังไม่ได้แสดงความยินดีกับเจ้าที่ได้เป็นอันดับหนึ่งของการสอบระดับมณฑลเลย"

หวังเซินมีสีหน้ายิ้มแย้ม ราวกับเป็นผู้ใหญ่ที่ใจดี

เพียงแต่เมื่อคำว่า “อันดับหนึ่งของการสอบระดับมณฑล” ถูกเอ่ยออกมา ทุกคนที่อยู่หน้าประตูที่ว่าการเมืองต่างก็เบิกตากว้างขึ้นทันที

อันดับหนึ่งของการสอบระดับมณฑล!

อันดับหนึ่งของการสอบระดับมณฑล!

เด็กน้อยตรงหน้านี้กลายเป็นท่านซิ่วไฉไปแล้วรึ?

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่เด็กน้อยซึ่งยืนอยู่เพียงลำพังต่อหน้าท่านเจ้าเมือง เห็นเพียงว่าแม้อายุยังน้อย แต่กลับมีท่าทีสง่างามดั่งต้นสน ถึงแม้จะยืนอยู่ต่อหน้าผู้มีอำนาจสูงสุดของเมือง ก็หาได้แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย

เฉินเยี่ยนยังคงเอ่ยด้วยความเคารพ “ต้องขอบคุณการชี้แนะของท่านอาจารย์ จึงมีนักเรียนในวันนี้ นักเรียนเดิมทีควรจะเดินทางไปขอบคุณด้วยตนเอง แต่น่าเสียดายที่ระหว่างทางถูกโจรผู้ร้ายดักปล้น โชคดีที่เหล่าวีรบุรุษช่วยเหลือไว้ได้ทัน จับพวกคนร้ายได้สำเร็จ นักเรียนจึงรอดชีวิตมาได้ ภายใต้การปกครองของท่านอาจารย์ เมืองตงหยางรุ่งเรืองในทุกด้าน นักเรียนไม่กล้าที่จะล่าช้า ปล่อยให้คนร้ายหลบหนีไป จึงรีบเร่งมาที่จวนเจ้าเมืองพร้อมเหล่าวีรบุรุษ หวังว่าท่านอาจารย์จะไม่ถือโทษโกรธเคือง”

คำพูดชุดหนึ่งทำให้ในใจของหวังเซินสบายใจ

ดูสินักเรียนคนนี้ อายุยังน้อย แต่กลับมีมารยาทครบถ้วน ทั้งยังจะเดินทางมาเยี่ยมเขา ทั้งยังชมเชยผลงานของเขา จะเห็นได้ว่าเคารพเขาอย่างยิ่ง

ก็ไม่เสียแรงที่ตนเองเพื่อเขาเกือบจะล่วงเกินตงเกา

พอมองดูโจรป่าเหล่านั้นอีกครั้ง ในแววตาก็เต็มไปด้วยความเยือกเย็น

การจะมีเด็กอัจฉริยะเกิดขึ้นมาสักคนช่างยากเย็นเพียงใด แต่โจรป่าเหล่านี้กลับกล้าลงมือกับเขา ช่างกล้าหาญเสียจริง

วันนี้หากเฉินเยี่ยนถูกพวกโจรป่าทำร้ายขึ้นมาจริงๆ ต่อไปเพื่อนร่วมงานคงได้หัวเราะเยาะว่า แม้แต่เด็กอัจฉริยะยังปกป้องไม่ได้ แล้วเขาจะมีหน้าไปพบใครได้อย่างไร

หวังเซินกล่าวเสียงเข้มว่า “โจรป่าก่อกรรมทำเข็ญมากมาย ถึงขั้นกล้าปล้นแม้แต่ท่านซิ่วไฉ ข้าหลวงผู้นี้จะไม่ปล่อยไว้แน่! มานี่ จับพวกมันไปขังไว้ในคุกหลวง รอวันไต่สวนอย่างเข้มงวด!”

ท่ามกลางสายตาหวาดกลัวของเหล่าโจรป่า เจ้าหน้าที่ก็นำตัวทั้งหกคนที่ยังดิ้นรนอยู่ไป

เฉินเยี่ยนมองดูพวกเขาจากไปอย่างเงียบๆ แล้วประสานหมัดคารวะหวังเซินอีกครั้ง “ท่านเจ้าเมือง เหล่าวีรบุรุษเหล่านี้เสี่ยงอันตรายจากคมดาบจับโจรผู้ร้ายได้ เพื่อความสงบสุขของเมืองตงหยาง พวกเขาได้ออกแรงไม่น้อยเลย”

นี่คือการทวงเงินรางวัลให้ชาวบ้านแล้ว

หวังเซินให้คนนำเงินไปให้ทุกคน ให้พวกเขาไปแบ่งกันเอง

พอได้เงินมาจริงๆ ทุกคนก็ทั้งตกใจทั้งดีใจ

สามารถใช้โจรผู้ร้ายแลกเงินได้จริงๆ!

จวนเจ้าเมืองพูดแล้วทำจริงสมคำล่ำลือ

ทุกคนต่างรีบคำนับหวังเซินซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกระทั่งหวังเซินนำกลุ่มคนของเฉินเยี่ยนเข้าไปในที่ว่าการเมือง ถึงได้จากไปด้วยความอาลัยอาวรณ์

บัณฑิตตัวน้อยคนนั้นกลับกลายเป็นท่านซิ่วไฉ!

ช่างยอดเยี่ยมเสียจริง

ท่านซิ่วไฉผู้นั้นยังเรียกพวกเขาว่า “วีรบุรุษ” ทุกคำ ไม่ได้ดูถูกพวกเขาเลยแม้แต่น้อย

ถึงแม้ว่า "ซิ่วไฉยากจนจวี่เหรินมั่งมี" แต่พอสอบผ่านซิ่วไฉแล้ว ก็ไม่ต้องถูกเกณฑ์แรงงาน ทั้งยังเข้าเฝ้าขุนนางไม่ต้องคุกเข่า ก็แตกต่างจากชาวบ้านตัวเล็กๆ อย่างพวกเขาแล้ว ไม่เรียกพวกเขาว่า "ไพร่ถ่อย" ก็ดีแล้ว จะไปเหมือนท่านซิ่วไฉคนนี้ที่ทวงเงินรางวัลให้พวกเขาได้อย่างไร

"ท่านซิ่วไฉผู้นี้ต่อไปจะต้องเป็นขุนนางที่ดีแน่นอน!"

เฉินเยี่ยนที่เข้าไปในจวนเจ้าเมืองย่อมไม่รู้ถึงการประเมินของชาวบ้านข้างนอกที่มีต่อเขา

ในตอนนี้เขาได้ดื่มชาของจวนเจ้าเมืองแล้ว

ชาของจวนเจ้าเมืองหอมกรุ่นชื่นใจ เหลือรสหวานไว้ในลำคอ

หวังจือฟู่สอบถามเรื่องการสอบระดับมณฑลบ้าง เมื่อทราบว่าเฉินเยี่ยนจะเข้าเรียนในวิทยาลัยหลวงประจำเมืองก่อนสองสามปี แล้วค่อยเข้าร่วมการสอบระดับภูมิภาค ก็กล่าวชมเชยอย่างยิ่ง "เจ้าอายุยังน้อย ควรจะขัดเกลาให้ดีสักหน่อย"

จากนั้นก็หันไปพูดกับโจวจี้ไป๋ว่า “เจ้ายังไม่ถึงสิบขวบก็สามารถสอบผ่านถงเซิงได้ ก็นับว่าหาได้ยากแล้ว อย่าได้เพราะสอบไม่ผ่านครั้งเดียวก็ท้อแท้ ข้าจะเขียนจดหมายให้ เจ้ากับเฉินเยี่ยนไปศึกษาที่วิทยาลัยหลวงประจำเมือง ขยันอ่านหนังสืออีกสองปี แล้วค่อยกลับมาสอบระดับมณฑลอีกครั้ง”

โจวจี้ไป๋กำลังตั้งใจจดจำการสนทนาระหว่างเฉินเยี่ยนกับหวังจือฟู่ จู่ๆ ก็ถูกหวังจือฟู่เรียกชื่อ เขาตกใจเล็กน้อย พอรู้ว่าเป็นเรื่องให้เข้าเรียนที่วิทยาลัยหลวงประจำเมือง ก็ยิ่งดีใจ ลุกขึ้นคารวะเจ้าเมืองด้วยความซาบซึ้งสุดหัวใจ

หวังจือฟู่ยังพูดคุยกับท่านอาจารย์หยางต่ออีกสองสามประโยค ถึงได้รู้ว่าอาจารย์เฒ่าที่หน้าตาไม่โดดเด่นคนนี้กลับมีความรู้กว้างขวาง ทั้งยังเชี่ยวชาญในวรรณศิลป์เป็นอย่างยิ่ง

ในใจรู้สึกสงสัย พอเห็นมือของท่านอาจารย์หยาง ก็เข้าใจทันที และอดเสียดายไม่ได้

หากไม่ใช่เพราะร่างกายพิการแล้วละก็ ความรู้ความสามารถที่ท่านอาจารย์หยางมีอยู่ คงจะสามารถนำพาความรุ่งเรืองมาสู่บ้านเมืองได้มากมาย น่าเสียดายที่ตอนนี้ทำได้เพียงสอนหนังสือเท่านั้น

แต่สามารถสอนนักเรียนสองคนอย่างเฉินเยี่ยนและโจวจี้ไป๋ได้ ก็นับว่าไม่มีอะไรให้เสียใจแล้ว

ขณะที่ครุ่นคิด ข้างหูก็มีเสียงของเฉินเยี่ยนดังขึ้น "ท่านอาจารย์ห่วงใยราษฎร เหตุใดจึงจ้องมองเพียงปัญหาน้ำท่วม แต่ไม่สนใจปัญหาโจรผู้ร้าย"