บทที่ 70: คืนสู่บ้านเกิด

โชคดีที่ครั้งนี้พนันชนะ

แต่เรื่องนี้ก็เตือนเขาว่า ต่อไปเวลาออกไปข้างนอกต้องเตรียมตัวให้พร้อมทุกด้าน

ตอนที่ทั้งสามคนมาถึงอำเภอผิงซิงฟ้าก็มืดแล้ว ออกจากประตูเมืองไม่ได้ พวกเขาก็เลยหาโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งในอำเภอพักค้างคืน

พอถึงรุ่งเช้าวันรุ่งขึ้นตอนสายๆ ทั้งสามคนก็นั่งเกวียนวัวที่รับส่งผู้โดยสารไปกลับแยกย้ายกันกลับบ้าน

เฉินเยี่ยนเพิ่งจะถึงปากทางเข้าหมู่บ้านเฉินเจียวัน ชายชราที่นั่งอยู่หน้าประตูก็ร้องอุทานออกมา "ท่านซิ่วไฉกลับมาแล้ว!"

เสียงนี้ดังออกไป คนในหมู่บ้านหลายคนก็วิ่งออกมาดูท่านซิ่วไฉ

ยังมีเด็กๆ วิ่งไปทั่วหมู่บ้านตะโกนโห่ร้อง "ท่านซิ่วไฉกลับมาแล้ว ทุกคนรีบมาดูเร็ว!"

ทั้งหมู่บ้านเฉินเจียวันก็พลุ่งพล่านขึ้นมา แม้แต่ผู้นำตระกูลก็ยังเดินทางมาต้อนรับที่ปากทางเข้าหมู่บ้านด้วยตนเอง มองดูเฉินเยี่ยนแล้วก็ยิ้มแก้มปริ “ดี ดีจริงๆ ตระกูลเฉินของเราในที่สุดก็มีท่านซิ่วไฉออกมาแล้ว!”

แล้วก็หันไปอีกที สั่งคนในหมู่บ้าน "เปิดศาลบรรพบุรุษ!"

ทันใดนั้นก็มีคนตีกลองใหญ่ที่หน้าประตูศาลบรรพบุรุษ เสียงกลองดังไปทั่วทั้งหมู่บ้าน

ศาลบรรพบุรุษตีกลอง ย่อมต้องมีเรื่องใหญ่

ครั้งที่แล้วที่ตีกลองก็เป็นเพราะภัยแล้ง เพื่อที่จะแย่งน้ำต้องไปสู้กับหมู่บ้านอื่น

พอได้ยินเสียงกลองศาลบรรพบุรุษ ชายฉกรรจ์ทุกคนในตระกูลจะต้องวางงานในมือแล้วพุ่งไปยังศาลบรรพบุรุษ

หน้าประตูศาลบรรพบุรุษของหมู่บ้านเฉินเจียวันมีลานว่างขนาดใหญ่ ตอนฤดูเก็บเกี่ยวที่นี่ก็คือลานตากข้าว ตอนนี้ถูกชายฉกรรจ์ในหมู่บ้านยึดครองแล้ว

ผู้นำตระกูลเฉินยืนอยู่บนเก้าอี้หน้าประตูศาลบรรพบุรุษ ก้มหน้าลงมอง เบื้องล่างมีแต่ศีรษะคนดำทะมึน

เขากระแอมหนึ่งที พยายามอย่างยิ่งที่จะทำให้โทนเสียงสงบลง "เมื่อวานที่เมืองหลวงของมณฑลก็มีคนไปแจ้งข่าวดีที่บ้านของเต๋อโซ่วแล้ว ลูกชายของเต๋อโซ่ว เยี่ยนเกอเอ๋อร์สอบผ่านเป็นอันดับหนึ่งของการสอบระดับมณฑล ตอนนี้เป็นท่านซิ่วไฉแล้ว!"

เสียงตอนท้ายพลันสูงขึ้น เป็นความยินดีที่ไม่อาจระงับไว้ได้อีกต่อไป

เมื่อวานหลังจากประกาศผลสอบแล้ว ที่เมืองหลวงของมณฑลก็มีคนตีฆ้องตีกลองมาแจ้งข่าวดีที่หมู่บ้านเฉินเจียวันทันที

เพื่อให้เกียรติแก่อันดับหนึ่ง ฆ้องกลองนั้นก็ตีมาตั้งแต่ปากทางเข้าหมู่บ้านจนถึงบ้านของเฉินเต๋อโซ่ว ที่ลานบ้านก็ตีอยู่พักใหญ่ ทั้งหมู่บ้านเฉินเจียวันก็แพร่สะพัดไปนานแล้ว

"เมื่อวานเยี่ยนเกอเอ๋อร์ไม่กลับมา ศาลบรรพบุรุษก็เลยไม่ได้เปิด วันนี้ท่านซิ่วไฉกลับมาแล้ว เราจะเปิดศาลบรรพบุรุษเพื่อแจ้งให้บรรพบุรุษทราบ!"

พอสิ้นเสียงพูดของผู้นำตระกูล ในฝูงชนก็มีเสียงโห่ร้องของคนหนึ่งดังขึ้น "ท่านซิ่วไฉยืนออกมาให้พวกเราดูหน่อยสิ!"

"ใช่ ให้พวกเราดูท่านซิ่วไฉผู้มีความสามารถหน่อย!"

เสียงโห่ร้องรอบๆ ดังขึ้นเป็นระลอกๆ ทำให้ผู้นำตระกูลเฉินยิ้มจนหุบปากไม่ลง เขาลงมาจากเก้าอี้ แล้วพูดกับเฉินเยี่ยนที่นั่งอยู่ข้างๆ ว่า “ท่านซิ่วไฉก็ขึ้นไปให้ทุกคนได้เห็นหน่อยเถอะ”

เฉินเยี่ยนเห็นคนในหมู่บ้านกระตือรือร้นเช่นนั้น ก็ไม่อยากทำลายบรรยากาศของทุกคน จึงลุกขึ้นยืนบนเก้าอี้ ประสานหมัดคารวะคนข้างล่าง “ท่านปู่ ท่านลุงทุกท่าน ข้าน้อยโชคดีที่สามารถสร้างเกียรติกลับมาให้ตระกูลเราได้”

ในราชวงศ์เหลียงนี้ ตระกูลคือทรัพยากรที่ดั้งเดิมที่สุด หากมีใครสามารถโดดเด่นขึ้นมาได้ ทรัพยากรในตระกูลก็จะเอนเอียงไปทางคนผู้นั้น

เฉินเยี่ยนสอบผ่านเป็นเซิงหยวนแล้ว ต่อไปตระกูลเฉินจะทุ่มสุดกำลังของทั้งตระกูลเพื่อผลักดันเขาขึ้นไป รอให้เขาได้ดี ก็จะสามารถดึงตระกูลเฉินขึ้นไปได้ ทั้งตระกูลก็จะสามารถได้ดีไปด้วย

เขาสอบผ่านซิ่วไฉ ก็คือการสร้างชื่อเสียงให้ตระกูล

บนลานตากข้าวทุกคนหัวเราะ "ฮ่าๆ" มีคนกล่าวเสียงดังฟังชัด "เยี่ยนเกอเอ๋อร์เจ้าสามารถสร้างเกียรติยศได้ก็คือเจ้ามีความสามารถ ไม่ใช่โชคดี"

เฉินเยี่ยนกวาดตามองไป คนผู้นั้นชื่อเฉินเต๋อจิน เป็นพี่ชายร่วมตระกูลรุ่นเดียวกับพ่อของเขาเฉินเต๋อโซ่ว ก่อนหน้านี้ตอนที่เฉินเยี่ยนถูกปลิงดูดเลือด ก็เป็นเขาที่ช่วยเอาออกมาให้

"ตอนที่เยี่ยนเกอเอ๋อร์กลับมาที่หมู่บ้านเรา ข้าก็รู้แล้วว่าต่อไปเขาจะต้องมีอนาคตไกลแน่นอน พวกท่านดูสิ นี่เพิ่งจะกี่ปีก็กลายเป็นท่านซิ่วไฉแล้ว"

"ข้าก็ดูออกเหมือนกัน เขาขาวสะอาด ไม่เหมือนกับลิงกังในหมู่บ้านเราเลย"

ถึงแม้เฉินเยี่ยนจะหน้าหนาพอ แต่การยืนอยู่ที่นี่ถูกชายฉกรรจ์ทั้งหมู่บ้านชม ก็ยังคงอายจนหน้าแดง

จิตใจยังคงฝึกฝนไม่ถึงขั้น ต้องฝึกฝนให้มากขึ้นอีก

พอเฉินเยี่ยนคิดเช่นนี้ กลับผ่อนคลายลง คารวะทุกคนอย่างผู้น้อย ก็ลงมาจากเก้าอี้ ถอยไปอยู่หลังผู้นำตระกูล

พอเงยหน้าขึ้น ก็สบตากับดวงตานับไม่ถ้วนในหมู่บ้านที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและความร้อนแรง

ในใจเขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกพลุ่งพล่าน

ตอนที่รู้ว่าตนเองเป็นอันดับหนึ่งของการสอบระดับมณฑล นอกจากจะดีใจแล้ว ก็ไม่ได้มีอารมณ์อื่นใด

พอถึงตอนนี้ เขากลับมีความรู้สึกองอาจขึ้นมา

ผู้นำตระกูลขึ้นไปยืนบนเก้าอี้อีกครั้ง สองมือยกขึ้นกดลงในอากาศ ลานตากข้าวพลันเงียบสงัด

ผู้นำตระกูลถึงได้กล่าว "ทุกคนก็รู้ว่าการเรียนหนังสือเปลืองเงิน การไปสอบยิ่งเปลืองเงิน ครอบครัวของเต๋อโซ่วสามารถส่งเสียเยี่ยนเกอเอ๋อร์จนเป็นซิ่วไฉได้ สมบัติก้นถุงย่อมต้องว่างเปล่าแล้ว ตระกูลเราในที่สุดก็มีผู้มีความสามารถออกมาคนหนึ่ง จะถูกฝังกลบไปไม่ได้ ต่อไปค่าเล่าเรียนของเยี่ยนเกอเอ๋อร์, ค่าเดินทางไปสอบจะออกจากตระกูล พวกท่านยินดีหรือไม่"

"ยินดี ทุบหม้อข้าวขายเศษเหล็กก็ยินดี!"

"ส่งเสีย! เยี่ยนเกอเอ๋อร์ของเราเป็นซิ่วไฉแล้ว จะถูกขังอยู่ในที่ดินเล็กๆ ในหมู่บ้านนี้ไม่ได้"

"หมู่บ้านเฉินเจียวันของเรามีตั้งหลายครัวเรือน หรือว่าจะส่งเสียบัณฑิตคนหนึ่งไม่ได้"

เสียงที่เปี่ยมด้วยความคาดหวังและฮึกเหิมดังขึ้นทั่วลานตากข้าว ราวกับทั้งตระกูลถูกฉีดพลังชีวิตเข้าไปใหม่

ผู้นำตระกูลเฉินยิ้มกว้างเต็มใบหน้า กล่าวขึ้นว่า “ดีมาก! ในเมื่อทุกคนเห็นพ้องต้องกัน เรื่องนี้ก็—”

“ข้าไม่เห็นพ้องด้วย!”

เสียงของสตรีคนหนึ่งดังแทรกขึ้นทันที ตัดบรรยากาศที่กำลังคุกรุ่นลงอย่างสิ้นเชิง

ทุกคนต่างหันไปมองพร้อมกัน เห็นคุณนายโจวที่ยืนอยู่ท้ายฝูงชน ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจและคับข้องใจ

เฉินเยี่ยนยกชายเสื้อยาวขึ้น แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ อย่างสบายอารมณ์

เรื่องที่เหลือต่อไปไม่จำเป็นต้องให้เขาออกโรง ผู้นำตระกูลย่อมต้องจัดการให้เขาเรียบร้อย เขาเพียงแค่นั่งรออย่างสบายใจก็พอแล้ว

ใบหน้าของผู้นำตระกูลเฉินมืดครึ้มลง "เปิดศาลบรรพบุรุษ ผู้หญิงจะมาได้อย่างไร เฉินเต๋อฝูคนเล่า"

ชายฉกรรจ์ทั้งตระกูลต่างก็มองมา บารมีที่กดดันนั้นทำให้คุณนายโจวตกใจไปทีหนึ่ง

แต่พอนึกถึงสมบัติก้นถุงของบ้านตนเอง นางก็ใจแข็งขึ้นมา ตอบว่า "เต๋อฝูอยู่ที่อำเภอกลับมาไม่ได้ ข้ามาดูแทนเขาว่าในตระกูลมีเรื่องอะไรต้องตีกลอง"

ผู้นำตระกูลเฉินไม่ได้พูดมากกับนาง เพียงแค่กล่าวด้วยใบหน้าเคร่งขรึม "ศาลบรรพบุรุษตีกลอง ชายฉกรรจ์ในตระกูลทุกคนต้องมาถึงที่เกิดเหตุ เฉินเต๋อฝูมาไม่ทันก็ได้ แต่ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เจ้าผู้หญิงคนหนึ่งจะมาได้ ทั้งยังไม่ถึงตาเจ้าพูด! หากยังจะอยู่ที่นี่อีก ข้าจะหย่าเจ้าแทนเต๋อฝู!"

คุณนายโจวตกใจจนล้มลงนั่งกับพื้น ใบหน้าซีดขาวจนพูดอะไรไม่ออก

แต่ผู้นำตระกูลเฉินกลับไม่ปล่อยนางไป แต่กลับกล่าวอย่างเย็นชา "ยังไม่ไปอีกรึ"

คุณนายโจวอ้าปากค้าง สีหน้าหวาดผวา แต่กลับไม่กล้าพูดอะไรมากอีก ใช้มือเท้าคลานลุกขึ้นหนีไปอย่างน่าสมเพช

เฉินเยี่ยนปัดฝุ่นบนชายเสื้ออย่างสบายอารมณ์ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างสงบนิ่ง นิ้วมือเคาะพนักพิงเก้าอี้เบาๆ

คุณนายโจวคนนี้มาถึงตอนนี้ยังไม่เข้าใจสถานการณ์ เขา เฉินเยี่ยน เป็นท่านซิ่วไฉแล้ว เป็นความหวังของทั้งตระกูลแล้ว นางยังคิดจะใช้วิธีอาละวาดแบบผู้หญิงมาลากเขาลงน้ำรึ

น่าหัวเราะ

เมื่อก่อนผู้นำตระกูลเพียงแค่เห็นศักยภาพของเขาก็จะเข้าข้างเขาแล้ว ตอนนี้ศักยภาพของเขาปรากฏเป็นจริงแล้ว หากผู้นำตระกูลไม่เข้าข้างเขา นั่นถึงจะเป็นเรื่องตลกที่สุดในหล้า

วันนี้อย่าว่าแต่คุณนายโจวเลย ต่อให้เฉินเต๋อฝูมาก็ขวางทางทั้งตระกูลที่จะมาเป็นกำลังเสริมให้เขาไม่ได้

โอ้ ไม่ใช่ ต่อให้เป็นพ่อแท้ๆ ของเขาเฉินเต๋อโซ่วก็ขัดขวางอนาคตของเขาไม่ได้

ในราชวงศ์เหลียง อำนาจของราชสำนักมิอาจลงมาถึงชนบท หมู่บ้านที่คนในตระกูลอาศัยอยู่รวมกันเช่นตระกูลเฉิน ผู้นำตระกูลก็คือผู้กุมหางเสือของทั้งตระกูล มีอำนาจเด็ดขาด อย่าว่าแต่จะหย่าผู้หญิงคนหนึ่งเลย ต่อให้จะเป็นชีวิตคนหนึ่งก็ยังจัดการได้

ขอเพียงแค่ผู้นำตระกูลสามารถนำพาทั้งตระกูลให้ก้าวหน้าขึ้นไปได้ ผู้นำตระกูลก็จะมีอำนาจเด็ดขาด

และเขาเฉินเยี่ยน จะทำให้บารมีของผู้นำตระกูลในทั้งตระกูลสูงถึงระดับที่ไม่เคยมีมาก่อน