บทที่ 74: ยั่วยุ

สวีจางแค่นเสียงให้กับความคิดของหลู่เช่อ “สำนวนการเขียนของเฉินเยี่ยนแตกต่างจากของท่านมหาปรมาจารย์โดยสิ้นเชิง การจะได้รับคำชื่นชมจากท่านมหาปรมาจารย์นั้นย่อมยากกว่าผู้ที่มีสำนวนการเขียนงดงามวิจิตรอยู่แล้ว เจ้าทำเช่นนี้เรียกว่าละเลยสิ่งที่อยู่ใกล้ตัวไปแสวงหาสิ่งที่อยู่ไกลตัว”

หลู่เช่อส่ายหน้า กล่าวอย่างลึกลับ “เจ้าไม่เข้าใจ ตั้งแต่โบราณมาผู้ที่สามารถทำการใหญ่ได้สำเร็จ ล้วนมีรัศมีบางอย่างแผ่ออกมาจากตัว ขอเพียงคนธรรมดาได้เข้าใกล้ ก็จะได้รับเศษเสี้ยวแห่งโชคลาภนั้นไปด้วย ทำให้ทุกอย่างราบรื่น ข้ามองว่าในอนาคตเฉินเยี่ยนจะต้องเป็นผู้ทำการใหญ่ได้แน่นอน ติดตามเขาไว้ไม่มีผิด”

สวีจางถึงกับพูดไม่ออก รู้สึกว่าหลู่เช่อคงจะอ่านนิยายมากจนโง่ไปแล้ว ถึงกับนำเรื่องที่ลึกลับซับซ้อนอย่าง ‘รัศมี’ มาพูดได้

เขาคิดในใจว่าปีหน้าหอพักคงจะไม่มีคนอย่างหลู่เช่ออยู่อีกแล้ว

แม้ว่าสำนักศึกษาจะไม่ได้บังคับให้นักศึกษาต้องพักในหอ แต่ก็ยังจัดสรรหอพักไว้ให้

เนื่องจากได้รับการจัดสรรงบประมาณจากราชสำนัก สำนักศึกษาจึงค่อนข้างมีฐานะและใจกว้าง หอพักจึงเป็นแบบห้องละสี่คน ถือได้ว่ากว้างขวางและสว่างไสว

นักศึกษาที่ฐานะทางบ้านดีหลายคนจะกลับไปพักที่บ้าน เพื่อความสะดวกในการรับคำชี้แนะจากอาจารย์ที่บ้าน

แต่นักศึกษาส่วนใหญ่ก็ยังคงพักอยู่ที่หอ เพื่อความสะดวกในการผูกมิตรกับเพื่อนร่วมชั้น หวังว่าในอนาคตเมื่อเข้าสนามสอบจะได้ช่วยเหลือเกื้อกูลกันได้

เฉินเยี่ยนก็พักอยู่ที่หอ และมีความสัมพันธ์ที่ดีกับทั้งสวีจางและหลู่เช่อ

ส่วนอีกคนหนึ่งในหอพัก ช่างโชคร้ายเหลือเกินที่เป็นคุณชายเจ็ดเกา หรือเกาซิวหย่วน ซึ่งไม่เคยมาที่สำนักศึกษาเลย

ในตอนนี้เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ของหลู่เช่อนั้นล่อแหลม ทั้งยังเอาอกเอาใจตนเองอย่างมาก เฉินเยี่ยนจึงนำบทความของหลู่เช่อมาแก้ไข แล้วส่งคืนให้

“เวลาเจ้าเขียนบทความ มีประโยคซ้ำซ้อนมากเกินไปจริงๆ อาจารย์ผู้สอนกวาดตาอ่านเพียงครั้งเดียวก็หมดความอดทนแล้ว เจ้าจึงไม่ได้คะแนนดี หากแก้ไขจุดนี้ได้ก็จะดีขึ้น”

เมื่อได้ฟังคำวิจารณ์ของเฉินเยี่ยน สวีจางก็หัวเราะ “ข้อบกพร่องนี้ไม่เล็กเลยนะ การจะแก้ไขนั้นยากเกินไปแล้ว”

หลู่เช่อก็พยักหน้าพลางทำหน้าขมขื่น “ถ้าข้าแก้ได้ ป่านนี้คงสอบได้จวี่เหรินไปนานแล้ว จะมาเสียเวลาอยู่ที่สำนักศึกษานี่ทำไม”

การเขียนบทความมันยากเกินไป เขาไม่มีความสามารถขนาดนั้นจริงๆ

เฉินเยี่ยนกล่าว “ไม่ยากเลย ขอเพียงท่องจำรวมบทความตัวอย่างสักร้อยกว่าเล่ม ก็จะสามารถเขียนได้อย่างมีเนื้อหาสาระ และจะไม่เขียนซ้ำซ้อนมากเกินไปแล้ว”

ใบหน้าของหลู่เช่อซีดเผือด

ดูเฉินเยี่ยนพูดสิ ช่างง่ายดายเหลือเกิน รวมบทความร้อยกว่าเล่ม พอออกจากปากเขากลับฟังดูเหมือนแค่เล่มสองเล่ม

แต่เมื่อนึกถึงความพากเพียรของเฉินเยี่ยนในยามปกติ หลู่เช่อก็รู้สึกว่าเขาไม่ได้พูดปัดๆ ไป แต่กำลังถ่ายทอดเคล็ดลับการเรียนรู้ของตนเองให้โดยไม่ปิดบัง

หลู่เช่อกล่าว “เจ้าฆ่าข้าเลยดีกว่า”

เฉินเยี่ยน “รอให้เจ้าถูกสำนักศึกษาคัดชื่อออกก่อนเถอะ พ่อของเจ้าจะฆ่าเจ้าเอง ด้วยมิตรภาพระหว่างเราสองคน หลังจากนี้ทุกปีในวันเช็งเม้ง ข้าจะเผานิยายชาวบ้านที่ดังที่สุดของปีนั้นไปให้เจ้าหนึ่งเล่ม”

ใบหน้าของหลู่เช่อแข็งทื่อ เขาแหงนหน้ามองฟ้า ในแววตาซ่อนความขุ่นแค้นและเจ็บปวดใจไว้ไม่อยู่ “สวรรค์ไม่ปรานีข้า!”

สวีจางส่ายหน้า แล้วเกลี้ยกล่อมเฉินเยี่ยน “เจ้าอย่าให้เขามาทำให้เสียเวลาเลย ตั้งใจเตรียมตัวสอบประจำปีเถอะ ได้ยินมาว่าบทความของหลี่จิ่งหมิงก้าวหน้าไปอย่างรวดเร็ว อาจารย์ผู้สอนยังชมว่าบทความของเขายอดเยี่ยมที่สุดในสำนักศึกษา การสอบประจำปีครั้งนี้เกรงว่าเขาคงจะได้อันดับหนึ่งไปครอง”

ในฐานะอันดับหนึ่งของการสอบระดับมณฑล ทันทีที่เฉินเยี่ยนเข้าสำนักศึกษามาก็เป็นที่รู้จักของคนจำนวนมาก ในยามปกติก็มีคนไม่น้อยมาขอคำชี้แนะเรื่องวิชาความรู้จากเขา

แต่หลังจากที่หลี่จิ่งหมิงได้รับการยกย่องจากอาจารย์ผู้สอนหลายต่อหลายครั้งว่าเขียนบทความได้ดีเยี่ยม ชื่อเสียงของเฉินเยี่ยนก็ถูกหลี่จิ่งหมิงแย่งไปจนหมดสิ้น

การที่ได้อาจารย์ผู้มีชื่อเสียงคอยชี้แนะ หลี่จิ่งหมิงย่อมต้องก้าวหน้าไปไกลพันลี้อย่างแน่นอน

เฉินเยี่ยนเตรียมใจสำหรับเรื่องนี้ไว้แล้ว จึงไม่ได้ใส่ใจเท่าใดนัก ยังคงเรียนตามแผนการของตนเองต่อไป

การสอบเซียงซื่อเป็นการแข่งขันกับนักศึกษาจากทั้งมณฑล จากข้อมูลในอดีต ผู้เข้าสอบมีมากถึงห้าพันกว่าคน แต่รับเพียงหนึ่งร้อยคนเท่านั้น

ในบรรดาผู้เข้าสอบจำนวนมากนั้น มีผู้ที่ได้อันดับหนึ่งจากสนามสอบต่างๆ อยู่ไม่น้อย หรือแม้กระทั่งผู้ที่มีพรสวรรค์โดดเด่นจนได้ตำแหน่ง ‘เสี่ยวซานหยวน’ ก็ยังมี

ที่เรียกว่า ‘เสี่ยวซานหยวน’ คือผู้ที่สอบได้อันดับหนึ่งทั้งในการสอบระดับอำเภอ ระดับเมือง และระดับมณฑลพร้อมกัน

เนื่องจากผู้ออกข้อสอบของการสอบระดับอำเภอ ระดับเมือง และระดับมณฑลเป็นคนละคนกัน ย่อมมีความชื่นชอบที่แตกต่างกันไป การที่จะเป็นที่โปรดปรานของผู้ออกข้อสอบทั้งสามท่านพร้อมกันนั้นเป็นเรื่องที่ยากอย่างยิ่ง

ด้วยเหตุนี้ ผู้ที่สามารถสอบได้ตำแหน่งเสี่ยวซานหยวนจึงต้องเป็นผู้ที่มีพรสวรรค์อันน่าทึ่ง

การจะสอบผ่านเซียงซื่อได้นั้น ต้องเอาชนะเหล่าบัณฑิตที่ยอดเยี่ยมเหล่านั้น ไม่ใช่บัณฑิตในสำนักศึกษาแห่งนี้

เมื่อเทียบกับการสอบเซียงซื่อแล้ว การสอบประจำปีก็ไม่นับว่าสลักสำคัญอันใดเลย

เห็นได้ชัดว่าคนรอบข้างเฉินเยี่ยนไม่มีสายตากว้างไกลเช่นเขา

ตัวอย่างเช่นโจวจี้ไป๋ พอกลับมาถึงก็ให้กำลังใจเขาทันที “ถึงแม้ว่าในสำนักศึกษาทุกคนจะพูดว่าบทความของหลี่จิ่งหมิงเหนือกว่าเจ้า แต่ข้าก็ยังเชื่อว่าอันดับหนึ่งของการสอบประจำปีต้องเป็นเจ้า”

เฉินเยี่ยนกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “ต่อให้สอบประจำปีได้อันดับหนึ่ง ก็ไม่แน่ว่าจะสอบผ่านเซียงซื่อได้ จะไปจ้องแต่ตำแหน่งนั้นทำไม?”

ขอแค่สอบให้ได้เกรด ก ก็พอแล้ว

ใครจะคาดคิดว่าท่านอาจารย์หยางที่ปกติจะดูท้อแท้สิ้นหวังกลับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เต็มไปด้วยจิตวิญญาณการต่อสู้ขึ้นมา “การสอบประจำปีครั้งนี้เจ้าต้องสอบให้ได้อันดับหนึ่ง! มิเช่นนั้นก็เท่ากับว่าข้าผู้เป็นอาจารย์เทียบท่านอาจารย์อู๋ผู้นั้นไม่ได้!”

ตอนสอบระดับมณฑล เฉินเยี่ยนเอาชนะหลี่จิ่งหมิงได้ นั่นหมายความว่าเฉินเยี่ยนเก่งกว่าหลี่จิ่งหมิง

ตอนนี้ทั้งสองคนต่างก็มีอาจารย์แล้ว หากเฉินเยี่ยนถูกหลี่จิ่งหมิงกดลงได้ ก็เท่ากับว่าเขาผู้เป็นอาจารย์ด้อยกว่าอู๋เหยี่ยน

เฉินเยี่ยน “ท่านอาจารย์ ก่อนหน้านี้ท่านไม่ได้พูดเช่นนี้นะขอรับ”

เขาจำได้ว่าวันนั้นท่านอาจารย์ปฏิเสธอย่างชัดเจนว่าตนเองยังด้อยกว่าท่านอาจารย์อู๋อยู่มากโข

ท่านอาจารย์หยางลูบหน้าผากเกลี้ยงเกลาของตนเอง แล้วกล่าวอย่างมีความหมายลึกซึ้ง “ท่านอาจารย์อู๋มีเส้นผมดกหนามาก ดังคำกล่าวที่ว่า ‘สมองปราดเปรื่อง ศีรษะโล่งเตียน’ หากข้าผู้เป็นอาจารย์แพ้ให้แก่เขา จะไม่เป็นการเสียดายผมที่ร่วงไปหรอกรึ?”

โจวจี้ไป๋ถูกท่านอาจารย์หยางโน้มน้าวได้สำเร็จ เขาพยักหน้าอย่างแรง แล้วจ้องมองเฉินเยี่ยนด้วยสายตาเป็นประกาย “อาเยี่ยน เจ้าก็สอบให้ได้อันดับหนึ่งกลับมา เพื่อรักษาหน้าให้ท่านอาจารย์ของพวกเราเถอะนะ”

เฉินเยี่ยน “...”

(พวกท่านแค่ขยับปากพูดกันไปมา ก็คิดว่าจะได้อันดับหนึ่งมาง่ายๆ เลยรึ?)

เนื้อหาที่ออกสอบในการสอบประจำปีนั้นเหมือนกับการสอบระดับมณฑล คือเน้นที่ตำราสี่เล่มคัมภีร์ห้าเล่ม และมีบทร้อยกรองทดสอบอีกหนึ่งบท

แต่การสอบเซียงซื่อนั้นแตกต่างออกไป นอกจากตำราสี่เล่มคัมภีร์ห้าเล่มแล้ว ยังต้องสอบเรื่องการร่างประกาศฎีกา การพิจารณาคดี และยังต้องสอบเรื่องบทความวิจารณ์การเมืองอีกด้วย

ตอนนี้เฉินเยี่ยนใช้พลังงานครึ่งหนึ่งไปกับการศึกษาเรื่องประกาศฎีกา กฎหมายแห่งราชวงศ์เหลียง และบทความวิจารณ์การเมือง หากต้องการสอบประจำปีให้ได้อันดับหนึ่ง ก็ต้องทุ่มเทพลังงานทั้งหมดไปกับตำราสี่เล่มคัมภีร์ห้าเล่มและบทร้อยกรอง ซึ่งจะต้องเปลี่ยนแปลงแผนการเรียนในปัจจุบันของเขา

เฉินเยี่ยนไม่ต้องการทิ้งแตงโมเพื่อเก็บเม็ดงา

เขาไม่คาดคิดเลยว่าจะถูกหลี่จิ่งหมิงเข้ามาขวางไว้ต่อหน้าธารกำนัล

“เจ้าไม่พยายามเพื่อการสอบประจำปี แต่กลับยังเสียพลังงานไปชี้แนะคนเหลวไหลอย่างหลู่เช่อ ดูท่าเจ้าจะยอมแพ้ให้แก่ข้าแล้วสินะ ก็ดี การสอบประจำปีครั้งนี้ข้าจะชนะเจ้าให้ได้”

หลี่จิ่งหมิงยืนตัวตรงอยู่เบื้องหน้าเฉินเยี่ยน เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าเต็มไปด้วยความหยิ่งยโส

หลู่เช่อที่ยืนอยู่ข้างเฉินเยี่ยนกล่าวอย่างไม่พอใจ “ข้าไปทำอะไรให้เจ้า เจ้ามาเยาะเย้ยข้าทำไม?”

หลี่จิ่งหมิงเหลือบมองหลู่เช่อ ในแววตาซ่อนความรังเกียจไว้ไม่อยู่ “เจ้ารู้หรือไม่ว่ามีลูกชาวนามากมายเพียงใดที่อยากจะมาเรียนที่สำนักศึกษาแต่ไม่มีโอกาส แต่เจ้ากลับมาอยู่ที่นี่แล้วเอาแต่ใช้เวลาไปโดยเปล่าประโยชน์ ช่างน่าชังยิ่งนัก หากเจ้าไม่อยากจะก้าวหน้า ก็รีบลาออกไปเสียแต่เนิ่นๆ ยกที่นั่งให้แก่ผู้ที่ต้องการ อย่างน้อยก็ถือว่าเจ้าได้ทำความดีให้แก่เหล่าบัณฑิตบ้าง”

หลู่เช่อรู้สึกเหมือนกลืนแมลงวันเข้าไปทั้งตัว

เขาก็แค่อ่านนิยายเท่านั้นเอง ทำไมพอออกจากปากหลี่จิ่งหมิง เขาถึงกลายเป็นคนชั่วช้าสามานย์ไปได้?

แม้แต่สวีจางที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ยังแสดงความโกรธออกมา “เขาเป็นคนสอบเข้ามาในสำนักศึกษาได้ด้วยตัวเอง หากเขาความสามารถไม่พอ เขาก็จะถูกคัดชื่อออกเอง ไม่ต้องให้เจ้ามาเยาะเย้ย”

หลี่จิ่งหมิงเพียงเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง แล้วกล่าวเรียบๆ “บทความที่เจ้าเขียนก็ไม่ได้ดีไปกว่าเขาสักเท่าไหร่”

คำพูดนี้ทำให้สวีจางโกรธจัดในทันที “หากเจ้าไม่มีท่านอาจารย์อู๋คอยชี้แนะ ก็ไม่ได้ดีไปกว่าพวกข้าสักเท่าไหร่หรอก เหตุใดต้องวางท่าโอหังเช่นนี้ด้วย?”

สีหน้าของหลี่จิ่งหมิงไม่เปลี่ยนแปลง กล่าวเรียบๆ “เจ้าก็ไปหาอาจารย์เอาเองสิ”

สวีจางโกรธจนแทบคลั่ง

นี่เป็นการเยาะเย้ยซึ่งๆ หน้าว่าเขามีพรสวรรค์ไม่พอ

หลี่จิ่งหมิงไม่สนใจความโกรธของสวีจางและหลู่เช่อเลยแม้แต่น้อย เขาจ้องตรงมาที่เฉินเยี่ยน “เจ้าจะคบค้าสมาคมกับคนที่มีความสามารถธรรมดาสามัญเช่นนี้จริงๆ หรือ?”