บทที่ 75: การเปลี่ยนแปลง

“ข้าว่าเจ้าคงอยากจะเจ็บตัวสินะ!”

หลู่เช่อพับแขนเสื้อขึ้น แต่ถูกสวีจางที่อยู่ข้างๆ ดึงไว้

ทั้งสองจึงทำได้เพียงสะกดกลั้นความโกรธเอาไว้อย่างยากลำบาก

ความรู้ของพวกเขาด้อยกว่าหลี่จิ่งหมิง เมื่อถูกเยาะเย้ยก็ทำได้เพียงอดทน

เฉินเยี่ยนที่ถูกหลี่จิ่งหมิงจ้องมองอยู่กลับยิ้มออกมา กล่าวเสียงเรียบ “การสอบระดับมณฑลข้ายังกดเจ้าได้ การสอบประจำปีก็ย่อมกดเจ้าได้เช่นกัน”

เฉินเยี่ยนไพล่มือข้างหนึ่งไว้ด้านหลัง ทั่วร่างแผ่รัศมีอันคมกล้าออกมา “มีข้าอยู่ เจ้าไม่มีทางได้ที่หนึ่ง”

รอบข้างมีนักศึกษาเดินผ่านไปมาอยู่แล้ว ทั้งเฉินเยี่ยนและหลี่จิ่งหมิงต่างก็เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงของสำนักศึกษา เมื่อเห็นทั้งสองเผชิญหน้ากันกลางทาง นักศึกษาจำนวนไม่น้อยก็หยุดยืนดูเรื่องสนุก

พอได้ยินคำพูดอันโอหังของเฉินเยี่ยนเช่นนี้ ก็เกิดเสียงฮือฮาขึ้นในทันที

แม้ว่าเฉินเยี่ยนจะเป็นอันดับหนึ่งของการสอบระดับมณฑล แต่สิ่งที่สำนักศึกษาไม่เคยขาดแคลนก็คือผู้ที่ได้อันดับหนึ่งจากสนามสอบต่างๆ

ต้องรู้ไว้ว่าอันดับหนึ่งของการสอบระดับมณฑลคนก่อนหน้า ในการสอบประจำปีปีที่แล้วก็สอบได้เพียงอันดับที่สิบเก้าเท่านั้น แต่เฉินเยี่ยนผู้นี้พอเอ่ยปากก็ตั้งเป้าจะเป็นที่หนึ่ง ช่างไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเสียจริง

หลี่จิ่งหมิงไม่สนใจคนอื่นๆ แต่เหลือบมองหลู่เช่อและสวีจาง แล้วกล่าว “นั่นก็ไม่แน่เสมอไป”

สายตาของเขาทำให้หลู่เช่อและสวีจางรู้สึกอึดอัดอย่างยิ่ง พอได้ยินคำพูดที่หยิ่งยโสถึงขีดสุดของเขาอีก ความโกรธก็ยิ่งลุกโชนในใจ

ส่วนนักศึกษาที่มุงดูอยู่รอบๆ ถึงกับพูดไม่ออกไปเลย

คนหนึ่งหยิ่งยโสก็ว่าไปอย่างแล้ว แต่นี่กลับหยิ่งยโสทั้งสองคน

ยังไม่ทันได้สอบ ราวกับว่าที่หนึ่งจะต้องเป็นของคนใดคนหนึ่งในสองคนนี้ แล้วจะเอาบัณฑิตคนอื่นๆ ในสำนักศึกษาไปไว้ที่ไหน?

คำประกาศสงครามของทั้งสองแพร่กระจายไปทั่วทั้งสำนักศึกษาอย่างรวดเร็ว เหล่าบัณฑิตทุกคนต่างรู้สึกโกรธแค้นอย่างยิ่ง

เจ้าสองคนนี้ช่างไม่เห็นใครอยู่ในสายตาเลยจริงๆ!

การสอบประจำปีครั้งนี้จะต้องไม่ให้สองคนนี้ได้อันดับดีๆ เป็นอันขาด มิเช่นนั้นบัณฑิตทั้งสำนักศึกษาคงจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนไม่ได้

บัณฑิตทั้งสำนักศึกษาจึงพากัน ‘ล้อมปราบ’ คนทั้งสอง

บัณฑิตที่อันดับดีอยู่แล้วก็ขยันขันแข็งกว่าเดิม ส่วนพวกที่อันดับรั้งท้ายก็ไม่ได้อยู่เฉย ต่างพากันไปขอคำชี้แนะจากทั้งสองคน

หลี่จิ่งหมิงเลือกที่จะปิดประตูไม่พบใคร

ไม่มีใครสามารถมารบกวนการอ่านหนังสือของเขาได้

บัณฑิตเหล่านั้นจึงไปหาเฉินเยี่ยนเพื่อขอคำชี้แนะ เฉินเยี่ยนก็ใจดีอย่างยิ่ง รวบรวมพวกเขาไว้ที่แห่งหนึ่ง แล้วให้พวกเขาท่องจำรวมบทความตัวอย่างไปพร้อมกับหลู่เช่อ

อะไรนะ? ไม่เต็มใจท่อง?

ขนาดรวมบทความตัวอย่างยังไม่ยอมท่อง บทความที่เขียนออกมาก็ย่อมจะย่ำแย่เป็นธรรมดา เช่นนั้นก็ไม่มีความจำเป็นต้องสอนสั่ง

สงสัยว่าเฉินเยี่ยนจงใจปัดพวกเขาไปให้พ้นๆ หรือ?

แต่เฉินเยี่ยนเองก็ท่องบทความเช่นกัน รวมบทความตัวอย่างหนึ่งเล่มใช้เวลาไม่ถึงสองชั่วยาม (4 ชั่วโมง) ก็ท่องจบแล้ว

ในขณะที่หลายคนเพิ่งจะท่องไปถึงบทความที่สองเท่านั้น

หลู่เช่อยืนยันอยู่ข้างๆ “ถูกต้อง เฉินเยี่ยนก็สอนข้าเช่นนี้แหละ ยังให้ข้าท่องรวมบทความตัวอย่างอีกร้อยเล่มด้วย”

หลังจากที่เหล่านักศึกษาอันดับท้ายๆ พากเพียรตามเฉินเยี่ยนได้สามวัน ก็พากันยอมแพ้ไปตามๆ กัน

ตื่นนอนยามอิ๋น (ตีสามถึงตีห้า) มาท่องหนังสือ เข้านอนยามห้าย (สามทุ่มถึงห้าทุ่ม) ตลอดทั้งวันนี้นอกจากการกิน ดื่ม ขับถ่ายแล้ว ก็มีแต่การท่องหนังสือกับการเขียนบทความ

นี่มันชีวิตที่คนเขาอยู่กันรึ?

หากพวกเขาขยันหมั่นเพียรได้ถึงเพียงนี้ แล้วจะมาอยู่อันดับรั้งท้ายได้อย่างไร?

มีเพียงหลู่เช่อและสวีจางเท่านั้นที่ยืนหยัดต่อไปได้

เป็นเพราะถูกสายตาของหลี่จิ่งหมิงทิ่มแทงจนเจ็บปวดใจจริงๆ

เรื่องนี้ยิ่งแพร่กระจายออกไปกว้างขึ้น จากนักศึกษาสู่เหล่าอาจารย์ผู้สอน และในที่สุดก็ไปถึงหูของมหาปรมาจารย์เหอรั่วสุ่ย

เหอรั่วสุ่ยพลันมีสีหน้าเย็นชาลงทันที

เฉินเยี่ยนเป็นอันดับหนึ่งที่เขาเลือกด้วยตนเอง แต่กลับไม่รู้จักถ่อมตนเช่นนี้ ช่างหยิ่งยโสเกินไปแล้ว จำเป็นต้องกดเขาไว้บ้าง มิเช่นนั้นในอนาคตไม่รู้ว่าจะไปก่อเรื่องอะไรขึ้นอีก

เหอรั่วสุ่ยตัดสินใจแน่วแน่แล้ว ครั้งนี้เขาจะกดคะแนนของเฉินเยี่ยนและหลี่จิ่งหมิง ต่อให้เขียนบทความได้ดีเลิศเพียงใด ก็จะไม่มีชื่อของพวกเขาสองคนในสิบอันดับแรก

พอถึงวันประกาศผล เขาจะเรียกทั้งสองคนมาอยู่ต่อหน้า แล้วสอบถามอย่างจริงจังว่า “บทความกลายเป็นเครื่องมือในการแก่งแย่งชิงดีของพวกเจ้าตั้งแต่เมื่อใดกัน?”

สำนักศึกษาเป็นสถานศึกษา ไม่ใช่สถานที่ไว้ประลองความแข็งแกร่ง

ขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้น บ่าวรับใช้ในจวนก็เข้ามารายงานว่าสืบมาได้แล้วว่า ‘จิ่วเยวียน’ คือผู้ใด

เหอรั่วสุ่ยยินดีเป็นอย่างยิ่ง รีบเอ่ยถาม “เป็นผู้ใดกัน? รีบไปเชิญตัวมาเร็วเข้า!”

บ่าวผู้นั้นกล่าวอย่างดีใจ “คนผู้นี้คือเฉินเยี่ยนแห่งอำเภอผิงซิง เป็นอันดับหนึ่งของการสอบระดับมณฑลที่ท่านเจ้าคุณเลือกด้วยตนเองขอรับ”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเหอรั่วสุ่ยแข็งค้าง

ตั้งแต่ที่ได้อ่าน ‘คัมภีร์หลุนอวี่’ และ ‘คัมภีร์เมิ่งจื่อ’ ฉบับการ์ตูน เขาก็ส่งคนไปสืบหาตัวจิ่วเยวียน คิดจะรับตัวมาใช้งาน

แต่คนของร้านโม่จู๋เซวียนปากแข็งกันเหลือเกิน สืบหาอย่างไรก็ไม่พบ แต่วันนี้กลับมาบอกเขาว่าจิ่วเยวียนคือเฉินเยี่ยนอย่างนั้นรึ?

“เจ้าสืบมาแน่ชัดแล้วรึ?”

เหอรั่วสุ่ยเอ่ยถามซ้ำอย่างไม่เต็มใจนัก บ่าวรับใช้คิดว่านายท่านสงสัยว่าตนทำงานไม่เรียบร้อย จึงกล่าวอย่างหนักแน่น “เป็นเฉินเยี่ยนผู้นั้นไม่ผิดแน่นอนขอรับ เดิมทีร้านโม่จู๋เซวียนกำลังจะปิดตัวลงแล้ว ก็เพราะภาพวาดของเฉินเยี่ยน ร้านจึงทะยานขึ้นมาเป็นร้านหนังสือที่ใหญ่ที่สุดในอำเภอผิงซิงได้”

บ่าวรับใช้ยังซื้อหนังสือที่มีภาพวาดของเฉินเยี่ยนกลับมาหลายเล่มด้วย

เหอรั่วสุ่ยยังไม่ยอมแพ้ ถามต่อไปอีกว่าสืบมาได้อย่างไร

บ่าวรับใช้ผู้นั้นสืบหาอยู่หลายวัน เตร็ดเตร่อยู่แถวร้านโม่จู๋เซวียนทั้งวัน แต่ก็ไม่พบสิ่งใดผิดปกติ

แต่งานที่นายท่านมอบหมาย ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องทำให้สำเร็จ

เถ้าแก่ร้านโม่จู๋เซวียนไม่ยอมบอก เช่นนั้นก็ไปหาลูกจ้าง เมื่อลูกจ้างไม่บอกก็ไปหาร้านหนังสือร้านอื่น

พอได้ลองถามดู ก็มีผู้ที่รู้เรื่องจริงๆ เถ้าแก่ร้านซูเซียงไจให้บ่าวรับใช้ซื้อหนังสือไปห้าสิบเล่ม แล้วจึงบอกเรื่องของเฉินเยี่ยนให้ฟัง

“ต่อให้ร้านโม่จู๋เซวียนจะปิดบังแน่นหนาแค่ไหน แต่ฝีมือการวาดภาพนั้นปิดบังข้าไม่ได้หรอก เป็นภาพของเจ้าเด็กเฉินเยี่ยนนั่นแหละ”

หากจะถามว่าเหตุใดเถ้าแก่ร้านซูเซียงไจจึงรู้ชัดเจนถึงเพียงนี้ ก็เป็นเพราะร้านซูเซียงไจเคยซื้อภาพวาดของเฉินเยี่ยน และอาศัยภาพวาดเหล่านั้นทำเงินไปได้ไม่น้อย

เขาคิดว่าบ่าวรับใช้ผู้นี้ต้องการจะซื้อตัวเฉินเยี่ยนไป จึงได้กล่าวโอ้อวดเฉินเยี่ยนไปเสียยกใหญ่

ดูจากท่าทางแล้ว บ่าวรับใช้ผู้นี้ต้องมาจากตระกูลใหญ่เป็นแน่ ขอเพียงซื้อตัวเฉินเยี่ยนไปได้ ต่อไปร้านโม่จู๋เซวียนก็จะมากดหัวพวกเขาไม่ได้อีก

อย่างไรเสีย ร้านซูเซียงไจของพวกเขาก็เป็นเพียงร้านหนังสือในอำเภอผิงซิง สามารถรักษาพื้นที่ทำกินในอำเภอผิงซิงไว้ได้ก็เพียงพอแล้ว

เมื่อเทียบกับร้านหนังสือใหญ่จากต่างเมืองแล้ว ร้านโม่จู๋เซวียนถือเป็นภัยคุกคามที่ใหญ่ที่สุดสำหรับพวกเขา

เหอรั่วสุ่ยยิ่งเงียบขรึมลงไปอีก

เด็กน้อยอายุเพียงเก้าขวบกลับสามารถอ่าน ‘คัมภีร์หลุนอวี่’ และ ‘คัมภีร์เมิ่งจื่อ’ ได้อย่างแตกฉานถึงเพียงนี้ ในอนาคตย่อมต้องได้เข้ารับราชการในราชสำนัก สร้างคุณประโยชน์ให้แก่ราษฎรอย่างแน่นอน

หากให้เขามาทำงานให้ตนจริงๆ กลับจะเป็นการขัดขวางอนาคตของเฉินเยี่ยน และเป็นความสูญเสียของราชสำนักด้วย

พูดอีกอย่างหนึ่ง บัณฑิตคนไหนบ้างที่ไม่หยิ่งทะนงในความสามารถของตน?

อายุยังน้อยเพียงนี้ หยิ่งยโสไปบ้างก็เป็นเรื่องธรรมดา ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร

เหอรั่วสุ่ยรู้สึกชื่นชมยินดีอย่างยิ่ง

เมื่อบทความสอบประจำปีถูกส่งมาถึงเบื้องหน้าเขา เขาหยิบกระดาษคำตอบของเฉินเยี่ยนขึ้นมาเป็นฉบับแรก อ่านอย่างละเอียดถี่ถ้วน แล้วกล่าวชมไม่ขาดปาก “เพียงไม่กี่เดือน บทความของเด็กผู้นี้ก็ก้าวหน้าขึ้นอีกแล้ว ช่างหาได้ยากยิ่งนัก”

แล้วจึงตัดสินให้เฉินเยี่ยนเป็นอันดับหนึ่งในทันที

ในวันประกาศผล บัณฑิตทั้งสำนักศึกษาต่างก็ตื่นกันแต่เช้าตรู่

แต่เมื่อพวกเขามาถึง ก็พบว่าเฉินเยี่ยนกำลังห่มผ้าห่มนอนหลับอยู่ใต้ป้ายประกาศผล

ทุกคนต่างตกตะลึง

คนที่เป็นที่รู้จักของเฉินเยี่ยนดึงเขาให้ลุกขึ้น แล้วถามว่า “เจ้านอนอยู่ที่นี่รึ? ไม่กลัวจะโดนลมหนาวจนไม่สบายหรือ?”

ตอนนี้เข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว อากาศหนาวเย็นเสียดกระดูก จะมานอนข้างนอกได้อย่างไร?

เฉินเยี่ยนเองก็มีสีหน้าจนปัญญา

ขนาดตอนประกาศผลสอบระดับมณฑลเขายังไม่ไปเฝ้ารอเลย แต่ตอนนี้เป็นแค่การสอบประจำปีเล็กๆ เขากลับถูกท่านอาจารย์และโจวจี้ไป๋บังคับให้มานอนรอใต้ป้ายประกาศ เพื่อจะได้เห็นอันดับของตัวเองก่อนใคร

ในใจจะคิดอย่างไรก็ช่าง แต่สีหน้ากลับสงบนิ่ง กล่าวว่า “ต้องเห็นว่าตัวเองได้อันดับหนึ่งก่อน ถึงจะกลับไปนอนในห้องได้อย่างสบายใจ”

เหล่าบัณฑิต: “...”

(ทำไมถึงอยากจะซัดเขาสักหมัดกันนะ?)

มีคนหนึ่งแค่นเสียงหัวเราะ แล้วกล่าว “ใครจะเป็นที่หนึ่งก็ยังไม่แน่”

เฉินเยี่ยนเหลือบมองคนที่พูด อืม, ไม่รู้จัก

เขาจึงเอ่ยปากโดยตรง “จะเป็นใครก็ช่าง แต่ไม่มีทางเป็นเจ้า”