บทที่ 76: การสอบประจำปี

เมื่อถูกหักหน้าต่อหน้าธารกำนัล บัณฑิตผู้นั้นก็โกรธเคืองและต้องการจะโต้เถียงกับเฉินเยี่ยน แต่ก็ถูกเพื่อนร่วมชั้นที่สนิทกันห้ามไว้

ปกติแล้วเฉินเยี่ยนจะดูเหมือนไม่สนใจโลกภายนอก ตั้งหน้าตั้งตาอ่านแต่ตำราปราชญ์ แต่หากมีใครไปยั่วโมโหเขาเข้าจริงๆ พลังการต่อสู้ของเขานั้นแข็งแกร่งอย่างยิ่ง

ได้ยินมาว่าแม้แต่ผู้กุมอำนาจของตระกูลเกายังเคยเสียท่าให้เขามาแล้วหลายครั้ง

การโต้เถียงในเวลานี้ไม่ได้มีประโยชน์อะไรมากนัก รอให้ป้ายประกาศผลออกมา หากเฉินเยี่ยนไม่ได้ที่หนึ่ง ตอนนั้นค่อยมาเยาะเย้ยก็ยังไม่สาย

บัณฑิตผู้นั้นถูกเกลี้ยกล่อมจนยอมหยุด แล้วจึงแค่นเสียงเย็นชา “เช่นนั้นก็คอยดูแล้วกันว่าเจ้า เฉินเยี่ยน จะได้ที่หนึ่งหรือไม่!”

เขาไม่เชื่อว่าบัณฑิตที่ยอดเยี่ยมมากมายในสำนักศึกษาแห่งนี้ จะถูกเฉินเยี่ยนเหยียบไว้ใต้ฝ่าเท้าได้ทั้งหมด

บัณฑิตอีกคนที่สนิทกับเขากล่าวเสริม “หลี่จิ่งหมิงเป็นศิษย์ของท่านอาจารย์อู๋เชียวนะ ความรู้ความสามารถโดดเด่นเหนือใคร การสอบประจำปีครั้งนี้จะต้องคว้าอันดับหนึ่งได้อย่างแน่นอน”

“ได้รับการชี้แนะจากท่านอาจารย์อู๋ด้วยตนเอง หลี่จิ่งหมิงจะต้องได้อันดับดีๆ อย่างแน่นอน”

หลายคนต่างพูดคุยกันเจี๊ยวจ๊าว แม้บัณฑิตที่มุงดูอยู่จะไม่ได้เอ่ยอะไร แต่ในใจก็คิดว่าหลี่จิ่งหมิงจะสามารถเอาชนะเฉินเยี่ยนได้อย่างแน่นอน

อาจารย์ในสถานศึกษาของทางการแห่งราชวงศ์เหลียงส่วนใหญ่มีตำแหน่งเป็นจวี่เหริน เมื่อเข้ารับตำแหน่งอาจารย์ผู้สอนแล้ว ก็จะไม่สามารถเข้าร่วมการสอบขุนนางได้อีก

เมื่อเหล่าอาจารย์ผู้สอนไม่มีหนทางเลื่อนตำแหน่ง ก็ย่อมทำงานไปวันๆ ไม่ได้ตั้งใจสอนสั่งวิชาความรู้อย่างแท้จริง

สิ่งที่เหล่านักศึกษาแข่งขันกันอย่างแท้จริงคืออาจารย์ที่อยู่นอกสถานศึกษาของทางการ

ต่อให้ท่านจะมีพรสวรรค์สูงส่งเพียงใด หากไม่มีอาจารย์ผู้มีชื่อเสียงคอยชี้แนะ เส้นทางการสอบขุนนางก็จะเต็มไปด้วยความยากลำบากอย่างยิ่ง

เบื้องหลังของหลี่จิ่งหมิงคือท่านอาจารย์อู๋เหยี่ยน ปรมาจารย์ผู้มีชื่อเสียงท่านนี้จะมีลูกศิษย์อยู่ทั่วหล้า แม้แต่ในหมู่ขุนนางชั้นสูงในราชสำนักก็มีศิษย์ของเขาอยู่ไม่น้อย

นับตั้งแต่ที่หลี่จิ่งหมิงฝากตัวเป็นศิษย์ของอู๋เหยี่ยน บทความของเขาก็ก้าวหน้าขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เหล่าบัณฑิตต่างก็อิจฉาและอดทอดถอนใจไม่ได้ “ในอนาคตหลี่จิ่งหมิงจะต้องกลายเป็นปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ได้อย่างแน่นอน”

เมื่อเทียบกับหลี่จิ่งหมิงแล้ว อาจารย์ของเฉินเยี่ยนช่างเป็นบุคคลที่ไร้ชื่อเสียงโดยสิ้นเชิง

นับตั้งแต่ที่เฉินเยี่ยนและหลี่จิ่งหมิงประกาศกร้าวกลางทาง คนในสำนักศึกษาก็ไปสืบเรื่องอาจารย์ของเฉินเยี่ยนกันอย่างละเอียด แล้วก็พบว่าในบรรดาอาจารย์ผู้มีชื่อเสียงนั้นไม่มีคนผู้นี้อยู่เลย

เมื่อคิดถึงว่าเฉินเยี่ยนมาจากครอบครัวที่ยากจน เกรงว่าคงจะไม่มีปัญญาจ้างอาจารย์ผู้มีชื่อเสียงได้ จึงตัดสินไปแล้วว่าท่านอาจารย์หยางย่อมไม่อาจเทียบกับท่านอาจารย์อู๋ผู้นั้นได้

เฉินเยี่ยนไม่สนใจคนเหล่านั้น หันหลังกลับไปเก็บผ้าปูนอนของตน

ตอนนี้เป็นฤดูหนาวแล้ว กลางคืนอากาศหนาวเย็นอย่างยิ่ง เขาจึงตั้งใจห่มผ้าฝ้ายหนาๆ ออกมา อันที่จริงแล้วเขาไม่ได้นอนหลับเลย

ขณะที่เขาม้วนผ้าปูนอนเสร็จและอุ้มไว้ในอ้อมแขน เสียงร้องอุทานก็ดังขึ้นรอบทิศ “หลี่จิ่งหมิงมาแล้ว!”

เฉินเยี่ยนหันไปมอง ก็เห็นฝูงชนแหวกทางออก หลี่จิ่งหมิงก้าวเดินเข้ามา

บัณฑิตเหล่านั้นต่างพากันไปยืนอยู่ข้างหลังหลี่จิ่งหมิง ราวกับเป็นการสนับสนุนเขาอย่างเงียบๆ

ในขณะที่ข้างหลังเฉินเยี่ยนนั้นว่างเปล่า ไม่มีใครเลยสักคน

หลี่จิ่งหมิงเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเฉินเยี่ยน เมื่อเห็นเฉินเยี่ยนอุ้มผ้าปูนอนอยู่ หลี่จิ่งหมิงจึงกล่าว “ดูเหมือนว่าทุกคนจะสนับสนุนข้ามากกว่านะ”

เขาไม่ได้ยิ้ม ทั่วร่างแผ่รัศมีแห่งความหยิ่งทะนง ราวกับมั่นใจว่าอันดับหนึ่งต้องเป็นของตนอย่างแน่นอน

เฉินเยี่ยนกล่าวเสียงเรียบ “อันดับไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะตัดสินได้”

มีคนสนับสนุนมากแล้วจะมีประโยชน์อันใด ก็แค่กลุ่มคนไร้ระเบียบเท่านั้น

หลี่จิ่งหมิงชะงักไป ส่วนบัณฑิตคนอื่นๆ ก็พากันจ้องมองอย่างโกรธเคือง

เฉินเยี่ยนผู้นี้ช่างหยิ่งยโสเกินไปแล้ว!

ใครจะคาดคิดว่าหลี่จิ่งหมิงที่พวกเขาให้การสนับสนุนกลับกล่าวอย่างครุ่นคิด “ที่พูดมาก็มีเหตุผล”

เหล่าบัณฑิตถึงกับจุก พลันรู้สึกเหมือนกลืนแมลงวันเข้าไปทั้งตัว

ชั่วขณะหนึ่ง ทุกคนต่างก็ภาวนาให้ทั้งสองคนไม่ได้อันดับดีๆ

ทางที่ดีที่สุดคืออย่าให้ติดแม้กระทั่งสิบอันดับแรกเลย จะได้ดูซิว่าพวกเขาจะยังหยิ่งยโสอะไรได้อีก

ท่ามกลางความคาดหวังของทุกคน ในที่สุดป้ายประกาศผลการสอบประจำปีก็ถูกติดออกมา

แต่เมื่อเห็นอันดับบนนั้น ใบหน้าของทุกคนที่อยู่ในที่นั้นก็พลันเขียวคล้ำ

อันดับที่หนึ่ง: เฉินเยี่ยน

อันดับที่สอง: หลี่จิ่งหมิง

เฉินเยี่ยนมองดูรายชื่อจนจบ แล้วยิ้มจางๆ “ดูเหมือนว่าข้าจะชนะแล้ว”

เมื่อหันกลับไป ก็เห็นหลี่จิ่งหมิงกำลังจ้องเขม็งไปที่ป้ายประกาศบนกำแพงขาว ริมฝีปากเม้มแน่น ราวกับจะจ้องให้ป้ายนั้นทะลุเป็นรูให้ได้

เฉินเยี่ยนไม่ได้กล่าวอะไรต่อ อุ้มผ้าปูนอนแล้วจากไป

หลี่จิ่งหมิงเป็นเพียงลูกชาวนา แต่กลับสามารถฝากตัวเป็นศิษย์ของท่านอาจารย์อู๋ได้ ก็เพียงพอที่จะเห็นถึงความรู้ความสามารถและความคิดอ่านที่เฉียบแหลมของเขาแล้ว

แม้เขาจะหยิ่งทะนง แต่ก็เป็นคนเปิดเผยตรงไปตรงมา แข่งขันกับเขาอย่างซึ่งๆ หน้า

แม้จะถูกขวางทางและยั่วยุต่อหน้าธารกำนัล เฉินเยี่ยนก็ไม่ได้รู้สึกไม่พอใจหลี่จิ่งหมิงแต่อย่างใด

นับตั้งแต่ที่โจวหรงถูกจับตัวไป ทัศนคติของเฉินเยี่ยนก็เกิดการเปลี่ยนแปลง

ก่อนหน้านี้เขาคิดจะสอบให้ได้เป็นจวี่เหรินแล้วใช้ชีวิตอย่างสบายๆ แต่ตระกูลเกากลับใช้ความจริงครั้งแล้วครั้งเล่าบอกเขาว่า จวี่เหรินนั้นไม่มีความสามารถที่จะป้องกันตนเองได้เลย

หากต้องการจะป้องกันตนเอง มีเพียงหนทางเดียวคือต้องปีนป่ายขึ้นไปให้สูงขึ้น

สุดท้ายแล้วเขาก็ยังต้องพยายามเข้าสู่แวดวงขุนนางให้ได้

การจะหยั่งรากในแวดวงขุนนางได้นั้น จำเป็นต้องมีคนของตนเองคอยช่วยเหลือเกื้อกูลกัน

ในแวดวงขุนนาง ความสัมพันธ์แบบอาจารย์กับศิษย์ เพื่อนร่วมชั้น และเพื่อนร่วมรุ่นสอบ ถือเป็นพันธมิตรโดยธรรมชาติ

การที่เฉินเยี่ยนเข้าสำนักศึกษาประจำเมือง นอกจากเพื่อการเรียนรู้แล้ว ยังมีเรื่องสำคัญอีกอย่างหนึ่งคือ: การหาพันธมิตร

หลู่เช่อและสวีจางแม้จะมีข้อบกพร่องอยู่บ้าง แต่ก็เป็นคนดีมีคุณธรรม เมื่อถึงเวลาที่ต้องพยายามก็จะพยายาม ด้วยมิตรภาพฉันเพื่อนร่วมหอพัก หากในอนาคตสามารถเข้ารับราชการพร้อมกันได้ ก็จะสามารถช่วยเหลือเกื้อกูลกันได้

แต่ทว่าความสามารถของทั้งสองยังด้อยอยู่บ้าง การจะสอบผ่านเซียงซื่อนั้นค่อนข้างยาก

เฉินเยี่ยนเต็มใจที่จะนำพาทั้งสองคนให้ขยันหมั่นเพียรไปด้วยกัน แต่สุดท้ายแล้วก็ยังต้องอาศัยความพยายามของทั้งสองคนเอง

ความสามารถของหลี่จิ่งหมิงนั้นดีกว่าทั้งสองคนอยู่ไม่น้อย ทั้งยังมีอาจารย์ผู้มีชื่อเสียงคอยชี้แนะ การสอบผ่านเซียงซื่อน่าย่อมจะง่ายกว่าหลู่เช่อและสวีจาง

แต่หลี่จิ่งหมิงนั้นหยิ่งทะนง จะมองเห็นแต่คนที่มีความสามารถด้านการประพันธ์ดีกว่าตนเองเท่านั้น

การจะทำให้คนเช่นนี้ยอมสยบได้ จะต้องเอาชนะเขาในสิ่งที่เขาภาคภูมิใจที่สุด

เฉินเยี่ยนต้องการจะหักความองอาจของเขาลงอย่างรุนแรง จึงได้ท้าประลองกับเขาในการสอบประจำปี

ตอนนี้เขาชนะแล้ว หากหลี่จิ่งหมิงสามารถเปลี่ยนแปลงได้ เขาย่อมเต็มใจที่จะดึงตัวมาเป็นพวก หากยังคงหยิ่งทะนงเหมือนเช่นเคย เฉินเยี่ยนก็จะไม่เสียเวลาไปมากกว่านี้

เขาจะอยู่ที่สำนักศึกษาสามปี มีเวลามากพอที่จะค่อยๆ คัดเลือกพันธมิตร

หลังจากการสอบประจำปีสิ้นสุดลง เฉินเยี่ยนก็กลับไปปฏิบัติตามแผนการของตนเองอย่างขยันขันแข็งตื่นแต่เช้ามืดนอนดึกดื่นอีกครั้ง

ในสำนักศึกษามีหนังสือเก็บไว้มากมายเหลือเกิน อ่านอย่างไรก็ไม่หมด อ่านไม่จบสิ้น

ในขณะที่เขากำลังก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสืออย่างหนัก ชื่อของเฉินเยี่ยนก็โด่งดังไปทั่วทั้งสำนักศึกษา

อันดับหนึ่งของการสอบประจำปีที่เหยียบย่ำบัณฑิตผู้ยอดเยี่ยมมากมายในสำนักศึกษาไว้ใต้ฝ่าเท้า เพียงพอที่จะทำให้บัณฑิตในสำนักศึกษาจดจำชื่อของเขาได้

ที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือ หลู่เช่อที่ได้รับการชี้แนะจากเฉินเยี่ยน ในการสอบประจำปีครั้งนี้กลับได้เกรด ข

ผลการเรียนแค่เกรด ข ของหลู่เช่อนั้น เหล่าบัณฑิตย่อมไม่ได้รับรู้

แต่เมื่อไหร่ที่เกี่ยวข้องกับบุคคลที่มีชื่อเสียงของสำนักศึกษาอย่างเฉินเยี่ยน เรื่องราวก็จะแตกต่างออกไป

ยิ่งไปกว่านั้น ปีที่แล้วหลู่เช่อได้เกรด ค ในการสอบประจำปี ปีนี้สายตากำลังจะถูกสำนักศึกษาคัดชื่อออกอยู่แล้ว แต่พอได้รับการชี้แนะจากเฉินเยี่ยนเพียงหนึ่งเดือน กลับสอบได้เกรด ข

ทันทีที่ข่าวนี้แพร่ออกไป เหล่าบัณฑิตในสำนักศึกษาก็พากันฮือฮา

การที่เฉินเยี่ยนเป็นอันดับหนึ่งของการสอบประจำปี ก็เป็นเพียงเพราะเขามีความสามารถ เวลาที่พวกเขาเอ่ยถึงก็แค่รู้สึกชื่นชมอยู่บ้าง

แต่ถ้าหากเขาสามารถชี้แนะผู้อื่นได้ ความหมายก็จะแตกต่างออกไปแล้ว

ดังนั้น หลังจากการสอบประจำปี บัณฑิตในสำนักศึกษาจำนวนไม่น้อยจึงพากันมาขอคำชี้แนะจากเฉินเยี่ยน

ในเมื่อเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน ขอเพียงเฉินเยี่ยนมีเวลา เขาก็จะไม่ปฏิเสธ

แน่นอนว่า เฉินเยี่ยนยุ่งมาก ยุ่งจนบัณฑิตเหล่านั้นหาเวลาว่างของเขาได้ยากยิ่งนัก

เมื่อได้ติดต่อกับเหล่าบัณฑิตมากขึ้น ก็ย่อมได้รับรู้ข่าวสารภายนอกมากขึ้นตามไปด้วย

เช่น ขุนนางท่านนั้นรับอนุภรรยาเพิ่มอีกคน หรือปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ท่านนั้นไปเปิดการบรรยายที่ใด

ในบรรดาข่าวสารทั้งหมด ข่าวที่มีค่าที่สุดคือ ท่านเจ้าเมืองหวังได้บุกทลายรังโจรบนภูเขาผานเสอ สังหารโจรไปกว่าร้อยคน และจับกุมโจรได้อีกกว่าสองร้อยคน

นี่นับเป็นข่าวดีอย่างยิ่ง

วันนั้นเฉินเยี่ยนจึงนำข่าวดีเช่นนี้กลับไปบอกท่านอาจารย์หยางและโจวจี้ไป๋

ท่านอาจารย์หยางทอดถอนใจ “ท่านเจ้าเมืองช่างเป็นขุนนางผู้มีความสามารถจริงๆ นี่เพิ่งจะผ่านไปไม่กี่เดือน กลับสามารถทลายรังโจรใหญ่ขนาดนี้ได้”

รังโจรที่มีคนกว่าสามร้อยคน ทั้งยังซ่อนตัวอยู่ในป่าลึก การจะทลายให้สิ้นซากนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

ภูเขาผานเสอไม่ใช่ภูเขาเพียงลูกเดียว แต่เป็นเทือกเขาที่ทอดยาวสลับซับซ้อน

เพราะรูปร่างของมันคล้ายกับงูใหญ่ที่ขดตัวอยู่ จึงได้ชื่อนี้มา