บทที่ 77: การปราบโจร

หากไม่มีคนท้องถิ่นนำทาง คนทั่วไปเมื่อเข้าไปในภูเขาแล้วก็ยากที่จะเดินออกมาได้

ก็เพราะภูมิประเทศที่ซับซ้อนเช่นนี้ โจรป่าที่มาชุมนุมกันอยู่บนภูเขาจึงมีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ

ในอดีต เมื่อเหล่าโจรปล้นชิงเสบียงและสินค้าเสร็จสิ้น ก็จะมุดเข้าไปในภูเขาผานเสอราวกับปลาที่ได้ลงสู่ทะเล อย่าว่าแต่การปราบโจรเลย แค่จะหาตัวคนก็ยังไม่พบ

การที่ท่านเจ้าเมืองหวังสามารถทำเรื่องนี้สำเร็จได้ ย่อมต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจไปอย่างมหาศาล

โจวจี้ไป๋กล่าวอย่างดีใจ “ในที่สุดท่านเจ้าเมืองก็ถูกอาเยี่ยนเกลี้ยกล่อมจนได้ วาทศิลป์ของเจ้าช่างยอดเยี่ยมจริงๆ”

“ท่านเจ้าเมืองเพียงแต่ห่วงใยราษฎร ท่านมีจิตใจเมตตาอย่างแท้จริงจึงสามารถทำเรื่องนี้ได้สำเร็จ ไม่ได้เกี่ยวข้องกับวาทศิลป์ของข้าเลยแม้แต่น้อย”

เฉินเยี่ยนกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังในทันที

เปลือกตาของท่านอาจารย์หยางกระตุกขึ้นมาเล็กน้อย มือที่กำลังลูบเคราอยู่ก็ชะงักไป

เขาอยู่กับศิษย์คนนี้ทุกวัน แต่กลับไม่รู้เลยว่าไปเรียนรู้สิ่งเหล่านี้มาจากที่ใด

อายุยังน้อยแต่กลับรู้จักเอาตัวรอดได้ถึงเพียงนี้ ก็ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องดีหรือไม่ดี

แต่ท่านอาจารย์หยางก็ไม่ใช่คนหัวโบราณ ขอเพียงศิษย์มีคุณธรรมความประพฤติดี เขาก็จะไม่ไปจำกัดลักษณะนิสัยของศิษย์

ในตอนนี้จึงได้เอ่ยเตือนขึ้นว่า “ท่านเจ้าเมืองได้ทำเรื่องใหญ่หลวงเพื่อราษฎรถึงเพียงนี้ พวกเจ้าในฐานะนักศึกษาจำเป็นต้องแสดงความขอบคุณเสียหน่อย เพียงแต่ท่านเจ้าเมืองคงจะกำลังวุ่นวายกับเรื่องนี้อยู่ ไม่ควรไปรบกวน พวกเจ้าก็เขียนจดหมายแสดงความรู้สึกไปสักฉบับก็พอแล้ว”

เฉินเยี่ยนอดทอดถอนใจไม่ได้ ขิงยิ่งแก่ยิ่งเผ็ดโดยแท้

เขาคงต้องเรียนรู้จากท่านอาจารย์อีกมาก

การเคลื่อนไหวของท่านเจ้าเมืองหวังในครั้งนี้ เกรงว่าคนจำนวนมากในเมืองตงหยางคงจะอยู่ไม่สุข

เพียงแต่ไม่รู้ว่าตระกูลเกาจะถูกลากเข้าไปพัวพันด้วยหรือไม่

นับตั้งแต่ครั้งที่ถูกโจรป่าขวางทางปล้นชิง เฉินเยี่ยนก็คาดเดาว่าโจรป่าเหล่านั้นน่าจะมีความเกี่ยวข้องกับตระกูลเกา

การที่ตระกูลเกาสามารถกลายเป็นผู้มีอิทธิพลอย่างใหญ่หลวงในอำเภอผิงซิงและกระทั่งในเมืองตงหยางได้ ย่อมต้องไม่ได้ขาวสะอาดอย่างแท้จริง

แต่พอมาคิดดูอีกที เขาก็ไม่แน่ใจเสียแล้ว

เพราะตอนนี้ตระกูลเกากำลังตกเป็นเป้าสายตา ต่อให้จะเลี้ยงโจรไว้จริงๆ ก็ไม่น่าจะสิ้นเปลืองมาใช้กับนักศึกษาเช่นเขาไม่ใช่หรือ?

จากที่เคยติดต่อกับคุณชายรองเกามาหลายครั้งก็พอจะดูออกว่า คุณชายรองเกาไม่ใช่คนหุนหันพลันแล่นเช่นนั้น

ตระกูลใหญ่เหล่านี้ส่วนใหญ่มักจะให้บุตรชายคนโตสอบเข้ารับราชการ แล้วจึงคัดเลือกบุตรคนอื่นๆ ที่มีความสามารถโดดเด่นขึ้นมาดูแลกิจการของตระกูล

เมื่อคุณชายรองเกาสามารถดูแลตระกูลเกาได้ ย่อมต้องไม่ใช่คนโง่เขลาที่ไม่รู้จักชั่งน้ำหนัก ควรจะทำเรื่องเช่นนี้ไม่ได้

แต่ในบรรดาคนที่เขาเคยล่วงเกินไป ผู้ที่มีความสามารถพอจะสั่งการโจรป่าได้ ก็มีเพียงตระกูลเกา...

“เจ้าโง่!”

ถ้วยชาใบหนึ่งถูกขว้างลอยละลิ่วกลางอากาศ กระแทกเข้ากับร่างของเกาซิวหย่วนอย่างแรง น้ำชาร้อนๆ ไหลซึมผ่านเสื้อผ้าจนผิวหนังบริเวณหน้าอกแดงก่ำ

แต่เกาซิวหย่วนกลับไม่กล้าหลบแม้แต่น้อย ทำได้เพียงก้มหน้าอย่างจนปัญญาเพื่อรับโทสะของผู้เป็นบิดา

เกาเจียนยังคงโกรธจัดไม่หาย หันไปกล่าวกับเกาหมิงหย่วนที่ยืนอยู่ “เอากฎของตระกูลมา!”

เกาซิวหย่วนตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ

เกาหมิงหย่วนเหลือบมองเพียงแวบเดียว แล้วหันไปคารวะเกาเจียนหนึ่งครั้ง จากนั้นจึงส่งสายตาให้คนสนิทที่ตามมาข้างหลัง คนสนิทผู้นั้นจึงหยิบไม้หวายที่เตรียมไว้แล้วออกมาทันที

เกาเจียนรับไม้หวายมา แล้วหวดลงไปบนร่างของเกาซิวหย่วนที่คุกเข่าอยู่บนพื้นอย่างแรงหนึ่งที

เกาซิวหย่วนร้องโหยหวนแล้วล้มฟุบลงกับพื้น

คุณชายเจ็ดผู้ถูกเลี้ยงดูมาอย่างประคบประหงมไหนเลยจะเคยเจ็บปวดเช่นนี้ เขาได้แต่กอดศีรษะหลบหลีกไม้หวายอยู่บนพื้น

เกาเจียนผู้ที่ดูอ่อนน้อมและใจดีต่อหน้าคนนอก บัดนี้กลับคล้ายกับราชสีห์ผู้เกรี้ยวกราด ไม้หวายในมือหวดลงบนร่างของเกาซิวหย่วนทีแล้วทีเล่า

ไม่ว่าเกาซิวหย่วนจะหลบหลีกอย่างไร ไม้หวายก็ยังคงหวดลงบนร่างของเขาได้อย่างแม่นยำ

“บังอาจขโมยตราประทับของพี่รองเจ้าไปทำเรื่องโง่ๆ เช่นนั้น เจ้าอยากให้ตระกูลเกาของข้าล่มจมไปเลยรึอย่างไร?”

เกาเจียนแทบจะคำรามออกมา แรงที่มือก็ยิ่งหนักขึ้น เกาซิวหย่วนร้องไห้พลางอ้อนวอน “ท่านพ่อ ข้าผิดไปแล้ว ข้าไม่กล้าอีกแล้ว ไม่กล้าอีกแล้วจริงๆ...”

การอ้อนวอนเช่นนี้ไม่ได้ทำให้เกาเจียนหายโกรธ กลับยิ่งหวดลงไปหนักกว่าเดิม

คุณชายรองเกายืนมองอยู่ข้างๆ ด้วยสายตาเย็นชา

เกาซิวหย่วนช่างเหิมเกริมและทำอะไรตามอำเภอใจเกินไปแล้ว ถึงกับกล้าฉวยโอกาสตอนที่เขาไม่อยู่ เข้าไปขโมยตราประทับในห้องหนังสือของเขาเพื่อสั่งให้รองหัวหน้าโจรแห่งภูเขาผานเสอนำคนไปจัดการทำให้เฉินเยี่ยนพิการ

กว่าคุณชายรองเกาจะรู้เรื่อง ก็ตอนที่รองหัวหน้าโจรและพรรคพวกถูกคุมตัวส่งไปยังศาลาว่าการเมืองแล้ว

ด้วยความโกรธจัด เขาจึงสั่งให้เกาซิวหย่วนคุกเข่าอยู่ในห้องหนังสือของเขาเป็นเวลาหลายวัน

เจ้าโง่เช่นนี้ต่อให้ลงโทษอย่างไรก็ไม่มีประโยชน์ เขาจึงแอบใช้เส้นสายคิดจะช่วยรองหัวหน้าโจรและพรรคพวกออกมา

แต่หวังเซินกลับไม่ยอมปล่อยตัวคน แถมยังหลบหูหลบตาเขา ส่งทหารไปล้อมปราบโจรทั้งภูเขาผานเสอ ทำให้ตระกูลเกาเสียหายอย่างหนัก

เมื่อถึงขั้นนี้ก็ไม่ใช่เรื่องที่เขาสามารถรับผิดชอบได้อีกต่อไป จึงได้พาตัวเกาซิวหย่วนมายังกระท่อมหญ้าเพื่อส่งให้บิดาจัดการ พร้อมกับเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง

ตอนนี้บิดาของเขาแค่เฆี่ยนตีเกาซิวหย่วน ก็ถือว่าปรานีมากแล้ว

รอจนกระทั่งเกาเจียนเริ่มหายใจหอบ คุณชายรองเกาจึงได้เข้าไปเกลี้ยกล่อม “ความโกรธทำร้ายร่างกาย ท่านพ่อต้องรักษาสุขภาพด้วย!”

เกาเจียนโยนไม้หวายทิ้งไปข้างๆ แล้วหันมาพูดกับคุณชายรองเกาด้วยความโกรธเกรี้ยว “ตอนนี้เจ้าเป็นผู้ดูแลตระกูลเกาทั้งหมด ตราประทับสำคัญเพียงใด เหตุใดจึงปล่อยให้เขาขโมยไปได้ง่ายๆ?”

คุณชายรองเกากล่าวอย่างรู้สึกผิด “เป็นความผิดของลูกที่ดูแลไม่ดีเอง ขอท่านพ่อโปรดลงโทษ!” ในยามนี้จะพูดอะไรก็เป็นเหมือนการแก้ตัว สู้รับผิดไว้แต่เพียงผู้เดียวจะดีกว่า

เมื่อเผชิญหน้ากับบุตรชายคนที่เจ็ด เกาเจียนสามารถใช้กฎของตระกูลได้ แต่บุตรชายคนรองผู้นี้เป็นผู้ดูแลตระกูล จะไปตีหรือดุด่าตามอำเภอใจไม่ได้ มิเช่นนั้นจะทำให้บารมีของเขาเสียหาย ในอนาคตจะปกครองคนได้อย่างไร

เกาเจียนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจึงกล่าว “สูญเสียภูเขาผานเสอไป ก็เท่ากับเขี้ยวเล็บของตระกูลเกาในดินแดนแห่งนี้ถูกถอนออกไป ถือว่าเสียหายย่อยยับ”

แม้ว่าตระกูลเกาจะมีอิทธิพลในดินแดนแห่งนี้อยู่มาก แต่การจะให้เจ้าเมืองทุกคนเชื่อฟังคำสั่งของพวกเขานั้นก็เป็นไปไม่ได้

ในยามนี้จึงมีวิธีที่ดีอยู่อย่างหนึ่ง—นั่นคือการเลี้ยงโจร

เมื่อใดที่ต้องการจะสั่งสอนขุนนางท้องถิ่น ก็จะปล่อยให้โจรออกอาละวาด บุกเข้าหมู่บ้านหลายๆ ครั้ง ปล้นชิงขบวนสินค้าหลายๆ ครา ต่อให้เป็นขุนนางที่กระดูกแข็งเพียงใดก็ต้องยอมสยบ

บัดนี้เมื่อไม่มีโจรแล้ว การที่พวกเขาจะควบคุมอำเภอผิงซิงหรือกระทั่งมีอิทธิพลต่อเมืองตงหยางอย่างมั่นคงเหมือนในอดีตก็เป็นเรื่องยากแล้ว

ครั้งนี้ถือว่าเป็นการสั่นคลอนรากฐานของตระกูลเกาโดยแท้

ด้วยเหตุนี้ เกาเจียนจึงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ อยากจะขับไล่เกาซิวหย่วนออกจากตระกูลเสียให้รู้แล้วรู้รอด

“ท่านพ่อ ลูกเกรงว่าเรื่องนี้อาจจะไม่ได้ง่ายดายเพียงเท่านี้”

คุณชายรองเกามีสีหน้าเคร่งขรึม “ต่อให้มีนักศึกษาถูกโจรปล้น ก็แค่จับโจรไม่กี่คนนั้นมาก็พอแล้ว เหตุใดต้องทุ่มเทกำลังไปปราบโจรทั้งรังด้วย?”

สีหน้าของเกาเจียนยิ่งดูย่ำแย่ลงไปอีกหลายส่วน

หวังเซินผู้นี้คิดจะเป็นศัตรูกับตระกูลเกาของเขาเพื่อเฉินเยี่ยนอย่างนั้นรึ?

แม้ว่าเฉินเยี่ยนจะมีศักยภาพ แต่ตอนนี้ก็เป็นเพียงนักศึกษาตัวเล็กๆ คนหนึ่ง หรือว่าในสายตาของหวังเซิน เฉินเยี่ยนกลับควรค่าแก่การผูกมิตรมากกว่าตระกูลเกา?

หรือว่า หวังเซินต้องการจะเหยียบตระกูลเกาเพื่อไต่เต้าขึ้นไป

ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน ก็ล้วนแต่ไม่เป็นผลดีต่อตระกูลเกาทั้งสิ้น

เพียงนักศึกษาตัวเล็กๆ คนหนึ่ง กลับสามารถบีบคั้นตระกูลเกามาถึงจุดนี้ได้!

เกาเจียนหรี่ตาทั้งสองข้างลง “สุดท้ายแล้วก็เป็นพวกเราที่ดูแคลนเฉินเยี่ยนเกินไป”

คุณชายรองเกากล่าว “ลูกไม่เคยดูแคลนเขาเลยแม้แต่น้อย วิธีการที่ใช้ได้ก็ใช้ไปหมดแล้ว แต่เขาก็สามารถแก้ไขได้ทุกครั้ง”

คำพูดนี้ทำให้แววตาของเกาเจียนฉายแววอำมหิตขึ้นมา น้ำเสียงก็เย็นชายิ่งขึ้นไปอีกหลายส่วน “อำเภอผิงซิงเล็กเกินไป ไม่สามารถมีต้นไม้ใหญ่สองต้นเติบโตขึ้นมาได้”

คุณชายรองเกาพลันเงยหน้าขึ้นมองเกาเจียน เมื่อเห็นความเย็นชาบนใบหน้าของบิดา ในใจก็กระจ่างแจ้ง

นับวันดูแล้ว โจวหรงก็คงจะถึงเมืองหลวงแล้ว...

...

วันที่เจ็ด เดือนสิบสองตามปฏิทินจันทรคติ สำนักศึกษาประจำเมืองก็หยุดเรียนแล้ว

ฤดูหนาวปีนี้หนาวเป็นพิเศษ แม้แต่เฉินเยี่ยนที่ขยันหมั่นเพียรมาโดยตลอดก็ยังไม่อยากจะลุกออกจากผ้าห่มอุ่นๆ

หลังจากที่หิมะตกติดต่อกันสามวัน สำนักศึกษาก็ประกาศหยุดเรียน

เนื่องจากรู้ว่าเฉินเยี่ยนเคยถูกโจรปล้น ทางตระกูลจึงได้ส่งเฉินเหลาหู่ผู้ที่ต่อสู้เก่งที่สุดในตระกูลให้ขับรถเทียมวัวมารับตัวเป็นพิเศษ