บทที่ 79: ความจริงเรื่องชาติกำเนิด

กลุ่มเจ้าพนักงานบุกเข้ามาในสำนักศึกษา แล้วจับกุมตัวโจวจี้ไป๋ไป

ตอนที่หลู่เช่อมาตามหา เฉินเยี่ยนกำลังอ่านบทความร่วมสมัยอยู่ในหอเก็บคัมภีร์

เฉินเยี่ยนวิ่งสุดฝีเท้า ในที่สุดก็ไล่ตามกลุ่มเจ้าพนักงานที่จับกุมตัวโจวจี้ไป๋ทันในบริเวณใกล้กับสำนักศึกษา

“โจวจี้ไป๋เป็นถึงถงเซิง พวกท่านจะมาจับกุมคนตามอำเภอใจได้อย่างไร?”

หัวหน้าเจ้าพนักงานทิ้งไว้เพียงประโยคเดียวว่า “พวกข้าก็แค่ทำตามคำสั่ง หากเจ้ามีความคับข้องใจ ก็ไปหาร้องเรียนกับคนที่มีอำนาจเอาเองสิ” จากนั้นก็คุมตัวโจวจี้ไป๋ที่กำลังตื่นตระหนกจากไปทันที

โจวจี้ไป๋เรียนหนังสืออยู่ที่สำนักศึกษามาตลอด ไม่เคยทำผิดอันใด เหตุใดพวกเจ้าพนักงานจึงต้องมาจับกุมตัวอย่างเอิกเกริกเช่นนี้?

พวกเขาไม่เกรงใจโจวหรงที่อยู่เมืองหลวงบ้างเลยหรือ?

ในฐานะจิ้นซื่อขั้นที่สอง ตอนนี้โจวหรงกำลังศึกษาดูงานอยู่ที่หกกระทรวง แม้จะยังไม่ได้รับการแต่งตั้งตำแหน่งอย่างเป็นทางการ แต่ขุนนางท้องถิ่นก็น่าจะยังมีความเกรงใจอยู่บ้าง

เพราะอย่างไรเสียในอนาคตก็ต้องเป็นเพื่อนร่วมงานกัน การล่วงเกินกันง่ายๆ ไม่ใช่เรื่องดี

เมื่อคิดถึงตรงนี้ สีหน้าของเฉินเยี่ยนก็ยิ่งเคร่งขรึมมากขึ้น

หากโจวหรงเกิดเรื่องขึ้น และโจวจี้ไป๋ถูกลากเข้าไปพัวพันด้วย ทุกอย่างก็จะสมเหตุสมผล

เพื่อพิสูจน์ความคิดในใจ เฉินเยี่ยนจึงรีบให้เฉินเหลาหู่พาเขาไปยังหมู่บ้านโจวเจียวันทันที

พอเข้าไปถึงปากทางเข้าหมู่บ้านโจวเจียวัน เขาก็ถูกคนขวางไว้

“กลุ่มเจ้าพนักงานพาแม่ของเจ้าไปแล้ว ข้าวของในบ้านก็ถูกพวกนั้นขนไปจนเกลี้ยง ดูเหมือนว่าพ่อของเจ้าจะเกิดเรื่องขึ้นแล้ว เจ้าอย่าเพิ่งเข้าไปเด็ดขาด เดี๋ยวจะพลอยเดือดร้อนไปด้วย!”

ผู้ที่พูดคือชายชราคนหนึ่งในหมู่บ้านโจวเจียวัน เมื่อก่อนเฉินเยี่ยนเคยเรียกเขาว่าลุงโหย่วเกิน

หัวใจของเฉินเยี่ยนพลันดิ่งวูบลง

เรื่องที่เลวร้ายที่สุดที่เขาคาดการณ์ไว้ได้เกิดขึ้นแล้วจริงๆ

โจวหรงต้องเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นอย่างแน่นอน ถึงได้ลุกลามมาถึงภรรยาและบุตร

ด้วยฐานะเพียงซิ่วไฉตัวเล็กๆ อย่างเขา เป็นไปไม่ได้เลยที่จะล่วงรู้ได้ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นที่เมืองหลวง

เฉินเยี่ยนไปยื่นนามบัตรที่ศาลาว่าการเมือง แต่ท่านเจ้าเมืองหวังไม่ได้พบเขา เพียงแต่ให้คนนำความมาบอกว่า “หลีกหนีให้ไกล จึงจะรักษาตัวรอดได้”

ปีนี้ท่านเจ้าเมืองหวังมีผลงานโดดเด่นอย่างยิ่งจากการปราบรังโจรได้หลายแห่ง และจับกุมโจรได้เป็นจำนวนมาก

และเพราะภารกิจปราบโจรยังไม่เสร็จสิ้น ท่านเจ้าเมืองหวังจึงยังคงดำรงตำแหน่งอยู่ที่เมืองตงหยางต่อไป

แต่ก็คาดการณ์ได้ว่าเมื่อหมดวาระนี้แล้ว ท่านเจ้าเมืองหวังก็อาจจะถูกย้ายเข้าสู่ศูนย์กลางอำนาจ

และการที่ท่านเจ้าเมืองหวังสามารถสร้างผลงานใหญ่หลวงนี้ได้ ก็มีส่วนที่เป็นบุญคุณของเฉินเยี่ยนอยู่ด้วย

การที่มาชี้แนะเฉินเยี่ยนในยามนี้ ก็ถือว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณครั้งนั้นจนหมดสิ้น

เรื่องที่แม้แต่ผู้มีอำนาจสูงสุดของเมืองยังไม่กล้าเอ่ยถึงโดยตรง ย่อมต้องไม่ใช่เรื่องธรรมดาอย่างแน่นอน

ในเมื่อไม่สามารถพบท่านเจ้าเมืองได้ เฉินเยี่ยนจึงไปเข้าพบท่านมหาปรมาจารย์

เหอรั่วสุ่ยยอมพบเขา แต่กล่าวเพียงว่า “เรื่องนี้เกินกว่ากำลังของเจ้าจะต่อกรได้ ไม่ต้องวิ่งเต้นอีกต่อไปแล้ว”

เมื่อเฉินเยี่ยนถามต่อ เขากลับไม่ยอมพูดอะไรอีก

เฉินเยี่ยนคาดการณ์ไว้แล้ว ดังนั้นจึงไม่ผิดหวัง เพียงแต่ยื่นคำร้องขอพบคุณนายเจียงและโจวจี้ไป๋ต่อเหอรั่วสุ่ย

เมื่อเหอรั่วสุ่ยเห็นว่าเขาไม่สนใจบุญคุณหรืออำนาจบารมีส่วนตัวเลยแม้แต่น้อย ในใจก็ยิ่งประเมินเฉินเยี่ยนสูงขึ้นไปอีกหลายส่วน จึงได้ตอบตกลง

คุณนายเจียงและโจวจี้ไป๋ถูกคุมขังอยู่ที่คุกหลวงของเมือง

คุกหลวงนั้นมืดมนและชื้นแฉะ ทันทีที่เข้าไปก็ได้กลิ่นประหลาด ทั้งยังได้ยินเสียงหนูกัดแทะและวิ่งพล่านอยู่แว่วๆ

เฉินเยี่ยนเดินตามผู้คุมมาจนถึงหน้าห้องขังเล็กๆ ห้องหนึ่ง ในที่สุดก็ได้เห็นโจวจี้ไป๋ที่ไม่ได้พบหน้ากันมาหลายวัน

แม้โจวจี้ไป๋จะถูกขังมาหลายวันแล้ว ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าซีดขาว ดวงตาทั้งสองข้างดูเหม่อลอยอยู่บ้าง

เมื่อได้ยินเฉินเยี่ยนเรียกชื่อ โจวจี้ไป๋ก็หันมามองอย่างเชื่องช้า พอเห็นว่าเป็นเฉินเยี่ยน เขาก็เบือนหน้าหนี

เฉินเยี่ยนก้าวยาวๆ เข้าไปอยู่ตรงหน้าเขา ย่อตัวลงแล้วมองเขาอย่างเงียบๆ “จี้ไป๋ ข้าเอง เฉินเยี่ยน”

โจวจี้ไป๋จ้องมองคนที่อยู่ตรงหน้าอย่างแน่วแน่ เมื่อแน่ใจว่าตนเองไม่ได้ฝันไป ในที่สุดดวงตาก็เริ่มมีประกายขึ้นมาบ้าง เพียงแต่ขอบตาที่แดงก่ำนั้นยังคงทรยศต่ออารมณ์ของเขา

“อาเยี่ยน พวกเขาบอกว่าท่านพ่อถูกส่งเข้าคุกหลวงของกระทรวงยุติธรรม อาจจะถูกตัดสินประหารชีวิต”

เขาตั้งใจจะพูดอย่างเยือกเย็น แต่พอเอ่ยปาก เสียงก็สั่นเครือ

เฉินเยี่ยนเอ่ยถาม “พวกเขาได้บอกหรือไม่ว่าท่านพ่อทำความผิดอันใด?”

โจวจี้ไป๋ส่ายหน้า

เฉินเยี่ยนตบไหล่เขาเบาๆ แต่กลับพูดคำปลอบใจไม่ออกแม้แต่คำเดียว

เนิ่นนานผ่านไป เขาทำเพียงยัดถุงเงินใส่มือโจวจี้ไป๋ แล้วกดเสียงต่ำกล่าว “ส่วนไหนที่ควรติดสินบนก็ติดสินบนไป อย่าไปเสียดายเงินทอง รักษาชีวิตไว้ให้ได้สำคัญที่สุด”

ดวงตาของโจวจี้ไป๋เริ่มพร่ามัว ได้แต่พยักหน้ารับอย่างเลื่อนลอย กำชับว่า “เจ้าอยู่ข้างนอกก็ระวังตัวด้วย”

ตอนที่เฉินเยี่ยนได้พบคุณนายเจียง แทบจะจำไม่ได้

คุณนายเจียงเองก็เป็นคนที่มาจากตระกูลบัณฑิต เคยอ่านหนังสือ สามารถแต่งโคลงกลอนได้ ปกติแล้วจะต้องแต่งกายให้เรียบร้อย ผมเผ้าก็ต้องหวีให้เป็นระเบียบเสมอ

แต่คุณนายเจียงในยามนี้ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าแม้จะยังสมบูรณ์ แต่ก็สกปรกจนดูไม่ออกว่าเป็นชุดเดิม

คนที่เคยอ่อนโยนเสมอมา พอเห็นเฉินเยี่ยนเดินเข้ามากลับโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ “เจ้ามาทำอะไร?”

นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินเยี่ยนได้พบกับคุณนายเจียงที่ดูแข็งกร้าวแต่ภายในอ่อนแอเช่นนี้ ในใจพลันรู้สึกเจ็บปวดอยู่บ้าง

ตลอดหกปีที่บ้านตระกูลโจว คุณนายเจียงเลี้ยงดูเขาประดุจลูกในไส้ ไม่เคยแสดงสีหน้าไม่พอใจให้เขาเห็นเลยแม้แต่ครั้งเดียว

เสื้อผ้าบนตัวเขา รองเท้าที่เขาสวม ล้วนเป็นคุณนายเจียงที่เย็บปักด้วยตนเองทีละฝีเข็ม

ยามที่เขาป่วย คุณนายเจียงยิ่งเฝ้าดูแลเขาข้างเตียงตลอดทั้งคืน

หากจะว่ากันตามจริงแล้ว เวลาที่เฉินเยี่ยนอยู่กับคุณนายเจียงนั้นนานกว่าเวลาที่อยู่กับคุณนายหลิ่วเสียอีก ความผูกพันก็ลึกซึ้งกว่า

เฉินเยี่ยนเอ่ยถาม “ท่านแม่ เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ขอรับ?”

สีหน้าของคุณนายเจียงเปลี่ยนไปอย่างมาก นางหันไปมองนอกประตู พอเห็นว่าไม่มีใครมองมาทางนี้ นางจึงกดเสียงต่ำกล่าว “แม่ของเจ้าไม่ใช่ข้า อย่ามาเรียกมั่วซั่ว!”

ไม่รอให้เฉินเยี่ยนได้เอ่ยปาก คุณนายเจียงก็กล่าวเสียงกร้าวต่อ “เจ้าเป็นแค่เด็กที่บ้านตระกูลโจวของเราจงใจสลับตัวมาเพื่อรับเคราะห์แทนจี้ไป๋เท่านั้น! ปีนั้นข้าใช้เงินซื้อตัวหมอตำแย จงใจลวงแม่ของเจ้าให้เข้ามาคลอดลูกในห้องเดียวกับข้า และก็เป็นข้าที่ซื้อตัวหมอตำแยให้สลับตัวเจ้ากับจี้ไป๋”

เฉินเยี่ยนยืนฟังอย่างเงียบๆ รอจนนางพูดจบ จึงได้เอ่ยถามขึ้นหนึ่งประโยค “เหตุใดต้องสลับตัวกันด้วย?”

“ตอนที่ข้าตั้งครรภ์ หมอดูเคยทำนายไว้ว่าลูกของข้าชะตาชีวิตนี้จะลำบากยากเข็ญ ต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส มีเพียงต้องหาคนมารับเคราะห์แทนเขา จึงจะทำให้เขารอดพ้นจากเคราะห์กรรมได้ พอดีกับที่วันคลอดของแม่เจ้าใกล้กับข้ามาก ข้าจึงให้คนลวงแม่ของเจ้ามาที่บ้านข้า ฉวยโอกาสตอนที่นางอ่อนเพลียจากการคลอดลูก สลับตัวเจ้ามาอยู่ที่บ้านตระกูลโจว”

คุณนายเจียงกล่าวทีละคำอย่างเฉยชา

ปีนั้นหลังจากที่นางสลับตัวลูกให้คุณนายหลิ่วแล้ว คุณนายหลิ่วก็ไม่ทันได้สังเกตเห็นความผิดปกติใดๆ อุ้มลูกกลับบ้านไป

คนอื่นๆ ต่างก็คิดว่านางหาลูกเจอเพราะเด็กคนนั้นหน้าตาคล้ายนาง แต่ความจริงแล้วนางรู้มาตั้งแต่แรกแล้ว

“แล้วเหตุใดจึงต้องสลับตัวข้ากับโจวจี้ไป๋กลับคืนด้วย?”

เฉินเยี่ยนเอ่ยถามอย่างสงบ

คุณนายเจียงชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วจึงกล่าวอย่างขุ่นเคือง “เจ้ามันไม่รักดี ตำราสามร้อยอักษรก็ไม่เรียน ลูกข้าก็ต้องไปลำบากอยู่ที่บ้านเฉิน ข้าจึงสลับตัวกลับคืน”

พอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นเฉินเยี่ยนกำลังจ้องมองนางอย่างเงียบๆ

ในใจของคุณนายเจียงพลันรู้สึกเย็นเยียบขึ้นมา

อย่างไรเสียนางกับเฉินเยี่ยนก็มีความผูกพันฉันแม่ลูกมาหกปี ย่อมเข้าใจในตัวเฉินเยี่ยนดี

ในยามนี้เฉินเยี่ยนดูเหมือนไม่มีอารมณ์ใดๆ แต่แท้จริงแล้วกำลังจะโกรธจัด

เป็นดังคาด เฉินเยี่ยนแค่นเสียงหัวเราะออกมา แล้วกล่าว “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ท่านก็ไม่ควรจะมาเปิดโปงเรื่องเหล่านี้ในตอนนี้เลย หากต้องการผลประโยชน์สูงสุด ก็ควรจะแสดงละครแม่ลูกสุดซึ้งกับข้าต่อไป ให้ข้าทุ่มเทสุดกำลังเพื่อช่วยชีวิตครอบครัวสามคนของพวกท่าน”

คุณนายเจียงถึงกับตะลึง อ้าปากพูดโดยไม่รู้ตัว “เจ้าเป็นแค่ซิ่วไฉตัวเล็กๆ ต่อให้พยายามแค่ไหนก็ช่วยพวกเราสามคนพ่อแม่ลูกไม่ได้อยู่ดี ข้าจะเสแสร้งต่อไปทำไม?”

เฉินเยี่ยนยัดเศษเงินที่เตรียมมาแล้วใส่มือของคุณนายเจียง แล้วกล่าว “แม้ข้าจะไม่มีอำนาจ แต่ก็มีเงินพอจะทำให้พวกท่านอยู่สุขสบายขึ้นมาได้บ้าง ในเมื่อท่านห่วงใยโจวจี้ไป๋ลูกชายของท่านถึงเพียงนี้ ก็ควรจะรู้ว่ามีเพียงข้าเท่านั้นที่เต็มใจจะวิ่งเต้นช่วยเหลือเขา”