บทที่ 80: กำลังของคนมีขีดจำกัด

ดวงตาของคุณนายเจียงแดงก่ำ แต่คำพูดกลับยิ่งทิ่มแทงใจขึ้นไปอีกหลายส่วน “เจ้าเป็นแค่โล่รับเคราะห์แทนลูกข้า ไม่ใช่ว่าเจ้ายังคิดจะช่วยพวกเราอีกหรอกนะ? คนอย่างเจ้าอย่าว่าแต่จะไปได้ไม่ไกลในแวดวงขุนนางเลย แค่จะรักษาตัวให้รอดก็ยังยาก”

เฉินเยี่ยนจ้องมองนางอย่างเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง จ้องจนดวงตาของนางยิ่งแดงก่ำขึ้นเรื่อยๆ แล้วจึงได้หันหลังเดินจากไป

เมื่อเดินออกมาจากคุกหลวง ลมหนาวที่พัดปะทะใบหน้าก็ช่วยพัดพากลิ่นเหม็นอันน่ารังเกียจนั้นให้จางหายไป

ไม่รู้ว่าหิมะเริ่มตกปรอยๆ ลงมาตั้งแต่เมื่อใด เกล็ดหิมะตกลงบนบ่าของผู้อื่นแล้วก็ละลายกลายเป็นหยดน้ำในชั่วพริบตา ไม่เหลือร่องรอยใดๆ

เฉินเยี่ยนกระชับเสื้อนวมบนร่างให้แน่นขึ้น แล้วก้าวเดินออกไป

เฉินเหลาหู่ที่รออยู่หน้าประตูรีบเข้ามาหา สวมหมวกไม้ไผ่ให้เฉินเยี่ยน “ดูจากสภาพอากาศแล้ว อีกเดี๋ยวคงจะมีหิมะตกหนัก หากช้ากว่านี้หิมะจะปิดภูเขา พวกเราจะกลับกันไม่ได้”

เฉินเยี่ยนขานรับ แล้วขึ้นไปนั่งบนรถเทียมวัว

รถเทียมวัวเคลื่อนตัวออกไปอย่างเชื่องช้า เฉินเยี่ยนหันกลับไปมอง คุกหลวงถูกบดบังด้วยหิมะที่โปรยปรายลงมาจนดูเลือนราง

การคาดการณ์ของเฉินเหลาหู่ไม่ผิดเพี้ยน รถเทียมวัวเพิ่งจะถึงหมู่บ้านเฉินเจียวัน หิมะก็ตกลงมาโปรยปรายราวกับปุยฝ้าย

เฉินเต๋อโซ่วและคุณนายหลิ่วออกมารับ ถามด้วยความเป็นห่วง “เป็นอย่างไรบ้าง?”

เฉินเยี่ยนส่ายหน้า “ยังไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นขอรับ”

“จี้ไป๋กับคุณนายโจวเป็นอย่างไรบ้าง?”

คุณนายหลิ่วถามอย่างร้อนรนแทบทนรอไม่ไหว

เฉินเยี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วจึงกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “จี้ไป๋กับท่านแม่แค่สภาพจิตใจไม่ค่อยดีเท่านั้น อย่างอื่นก็ยังสบายดีขอรับ”

คุณนายหลิ่วถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่บนใบหน้าก็ยังปิดบังความกังวลไว้ไม่มิด “อยู่ดีๆ ทำไมถึงถูกจับไปได้ พวกเขาไม่กลัวจะล่วงเกินท่านโจวหรือ?”

นางเลี้ยงดูโจวจี้ไป๋มาหกปี ย่อมมีความผูกพันฉันแม่ลูกกันมานานแล้ว ตอนนี้เด็กถูกจับตัวไป นางย่อมต้องร้อนใจเป็นธรรมดา

หลังจากเฉินเต๋อโซ่วไล่นางให้ไปที่ห้องครัวแล้ว จึงได้จ้องมองเฉินเยี่ยนแล้วกล่าว “เจ้าบอกความจริงกับข้ามา พวกเขาเป็นอย่างไรกันแน่?”

ในอกของเฉินเยี่ยนพลันเกิดโทสะขึ้นมาวูบหนึ่ง แล้วกล่าว “ขาของจี้ไป๋ถูกตีจนเป็นแผลเหวอะหวะ ยืนไม่ไหวแล้วขอรับ ส่วนท่านแม่ก็มีรอยแส้ทั่วทั้งตัว น่าจะถูกลงทัณฑ์ไปไม่น้อย”

ในคุกหลวง ความโกรธของเขาไม่ได้เกิดจากคำพูดของคุณนายเจียงที่ว่าใช้เขามารับเคราะห์แทน

แม้ว่าในตอนนั้นคุณนายเจียงจะสลับตัวลูกเพราะคำทำนายของหมอดูจริงๆ แต่หลังจากนั้นนางก็เลี้ยงดูเขาอย่างเต็มที่

พวกเขาปฏิบัติต่อเขาอย่างไร ในใจของเขาย่อมมีการตัดสินของตนเอง

ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากนั้นก็เป็นคุณนายเจียงและโจวหรงที่สลับตัวเขากับโจวจี้ไป๋กลับคืนด้วยตนเอง เคราะห์กรรมที่แท้จริงเขาไม่ได้เป็นผู้รับแทนโจวจี้ไป๋

มิเช่นนั้นแล้ว คนที่อยู่ในคุกหลวงตอนนี้ก็ควรจะเป็นเขา ไม่ใช่โจวจี้ไป๋

เขากินข้าวของบ้านตระกูลโจว อ่านหนังสือของบ้านตระกูลโจว ก็ถือว่าได้รับบุญคุณจากบ้านตระกูลโจว เป็นไปไม่ได้เลยที่จะฉวยโอกาสตอนที่บ้านตระกูลโจวล้มแล้วสลัดมือทิ้งไป

หากแม้แต่เจตนาของคุณนายเจียงที่ต้องการจะบีบให้เขาวางตัวอยู่เฉยๆ เขายังดูไม่ออก เช่นนั้นเขาก็คงจะเสียชาติเกิดมาถึงสองชาติแล้ว

จนกระทั่งถึงเที่ยงของวันรุ่งขึ้น หิมะจึงได้หยุดตก ในตอนนี้เส้นทางถูกปกคลุมไปด้วยหิมะขาวโพลน ระหว่างฟ้ากับดินเหลือเพียงภาพสีขาวอันเวิ้งว้าง

เฉินเยี่ยนนำเงินทั้งหมดติดตัวไป พร้อมกับเฉินเต๋อโซ่วเดินลุยหิมะลึกบ้างตื้นบ้างมุ่งหน้าไปยังตัวอำเภอ

หิมะที่ยังไม่เคยมีใครเหยียบย่ำนั้นไม่ลื่น แต่ก็เดินลำบากอย่างยิ่ง จนฟ้ามืดก็ยังไปไม่ถึงตัวอำเภอ

ทั้งสองคนขอพักค้างคืนที่บ้านชาวนาหลังหนึ่งริมทาง พอฟ้าสว่างก็เดินทางต่อไปยังตัวอำเภอ

เมื่อถึงตัวอำเภอ ทั้งสองคนก็ตรงไปยังร้านโม่จู๋เซวียนทันที

เพราะหิมะตกหนัก บนถนนจึงไม่มีคนเดิน ร้านโม่จู๋เซวียนวันนี้จึงไม่ได้เปิดประตู

ตอนที่เฉินเยี่ยนเคาะประตูเข้าไป เสื้อผ้าฝ้ายกางเกงฝ้ายบนร่างก็เปียกชุ่มไปหมดแล้ว

เถ้าแก่รีบพาเขาและเฉินเต๋อโซ่วไปยังห้องพักแขก แล้วยกเตาถ่านมาให้ทั้งสองคนผิงไฟให้อบอุ่น

ตอนที่เมิ่งหย่งฉางรีบมาถึงนั้นยังไม่ได้ล้างหน้าด้วยซ้ำ เมื่อเห็นใบหน้าของเฉินเยี่ยนที่หนาวจนแดงก่ำ สีหน้าของเขาก็พลันเคร่งขรึมขึ้น “บางเรื่องไม่ใช่เรื่องที่เจ้าจะเข้าไปยุ่งได้”

เฉินเยี่ยนกล่าว “ท่านเจ้าเมืองกับท่านมหาปรมาจารย์ก็เคยพูดกับข้าเช่นนี้แล้ว ตอนนี้แม้แต่หย่งฉางเจ้าก็ยังจะมาห้ามข้าอีกหรือ?”

เมื่อสี่ตาสบกัน คำพูดที่เมิ่งหย่งฉางเตรียมจะพูดก็ถูกกลืนกลับลงไป

ทั้งสองคนรู้จักกันมาสี่ปีแล้ว ย่อมนิสัยของกันและกันดี

ปีนั้นร้านโม่จู๋เซวียนเกือบจะต้องปิดตัวลง ก็ได้อาศัยภาพวาดของเฉินเยี่ยนจึงสามารถพลิกฟื้นกลับมาได้

ไม่ใช่แค่ร้านโม่จู๋เซวียน แต่กิจการร้านหนังสือของตระกูลเมิ่งทั้งหมดก็เจริญรุ่งเรืองขึ้นเรื่อยๆ เพราะ ‘คัมภีร์หลุนอวี่’ และ ‘คัมภีร์ม่อจื่อ’ ของเฉินเยี่ยน

แม้ว่าเฉินเยี่ยนจะใช้นามปากกาว่า ‘จิ่วเยวียน’ แต่หากมีคนตั้งใจจะสืบหาก็ย่อมสามารถสืบหาตัวตนที่แท้จริงของจิ่วเยวียนได้

หลายปีมานี้ คงจะมีร้านหนังสือไม่น้อยที่คิดจะมาซื้อตัวเขา แต่เฉินเยี่ยนกลับไม่เคยหวั่นไหว มิตรภาพนี้จึงยิ่งล้ำค่ามากขึ้น

หลังจากเมิ่งหย่งฉางทักทายเฉินเต๋อโซ่วแล้ว ก็นั่งลงข้างๆ เฉินเยี่ยน แล้วกล่าว “มีข่าวมาจากเมืองหลวงว่า องค์รัชทายาทถูกปลดเพราะคดีคุณไสย ในราชสำนักเกิดความวุ่นวาย ขุนนางจำนวนไม่น้อยที่ร้องทุกข์แทนองค์รัชทายาทถูกจับเข้าคุกหลวง”

นับตั้งแต่ที่โจวจี้ไป๋และคุณนายเจียงถูกจับกุมจนถึงตอนนี้ก็เพิ่งจะผ่านไปเพียงสามห้าวันเท่านั้น ต่อให้ตระกูลเมิ่งจะมีข่าวสารที่รวดเร็วในเมืองหลวง ในตอนนี้ก็ยังส่งมาไม่ถึงเมิ่งหย่งฉาง

แต่ทว่าคดีคุณไสยขององค์รัชทายาทนั้นเกิดขึ้นมาได้สักพักแล้ว ประกอบกับแม่ลูกตระกูลโจวถูกจับกุมไปอย่างไม่ทราบสาเหตุ เมิ่งหย่งฉางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เข้าใจได้ในทันที

เมิ่งหย่งฉางตบไหล่เฉินเยี่ยนเบาๆ แล้วกล่าวอย่างจริงจัง “อาเยี่ยน กำลังของคนมีขีดจำกัด”

การตบแต่ละครั้งบนไหล่ราวกับค้อนเหล็กอันหนักอึ้ง ทุบตีเฉินเยี่ยนจนแทบจะหลังงอ

ในยุคศักดินา อำนาจของราชวงศ์คือขุนเขาที่ไม่อาจข้ามผ่านไปได้

เมื่อองค์รัชทายาทถูกปลด อำนาจในราชสำนักย่อมต้องมีการสับเปลี่ยนครั้งใหญ่

การแย่งชิงอำนาจของคนเบื้องบน เพียงแค่สะเก็ดไฟเล็กๆ กระเด็นมาโดนคนเบื้องล่าง ก็คือการล่มสลายของครอบครัว

เช่นแม่ลูกคุณนายเจียงและโจวจี้ไป๋ ยังไม่ทันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น คนก็ถูกจับตัวไปแล้ว

แต่เฉินเยี่ยนกลับไม่ยอมจำนน

เขามีจดหมายติดต่อกับโจวหรงอยู่เสมอ ไม่เคยรู้เลยว่าโจวหรงเข้ากับฝ่ายองค์รัชทายาท

ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยตำแหน่งขุนนางของโจวหรง ต่อให้คิดจะถวายฎีกาต่อฮ่องเต้ก็ยังทำไม่ได้ เหตุใดโจวหรงจึงถูกลากเข้าไปพัวพันด้วย?

เรื่องราวเหล่านี้แม้แต่สิทธิ์ที่จะล่วงรู้เขายังไม่มี นับประสาอะไรกับการจะเข้าไปแทรกแซง

ในเมื่อเฉินเยี่ยนมาแล้ว ก็ต้องเอ่ยปากขอยืมเงินจากเมิ่งหย่งฉาง

เมิ่งหย่งฉางกลับใจกว้างอย่างยิ่ง “ระหว่างเจ้ากับข้าจะมาพูดเรื่องยืมอะไรกัน ข้าจะให้เงินเจ้าไปก่อนห้าร้อยตำลึง รอให้เจ้ามีเวลาว่างแล้วค่อยวาดตำราสี่เล่มจนจบมาให้ข้าก็แล้วกัน”

เฉินเยี่ยนกล่าวขอบคุณ แล้วรับเงินไปที่ร้านขายยาทันที ซื้อยาสำหรับบาดแผลภายนอกมาบางส่วน ติดสินบนให้ผู้คุมทั้งบนและล่าง ในที่สุดก็นำยาเข้าไปได้สำเร็จ

เมื่อเฉินเต๋อโซ่วเห็นขาทั้งสองข้างที่เป็นแผลเหวอะหวะของโจวจี้ไป๋ ก็รู้สึกสงสารจนพูดไม่ออก

อย่างไรเสียก็เป็นลูกที่ตนเองเลี้ยงดูมาหกปี จะทนเห็นเขาต้องทนทุกข์เช่นนี้ได้อย่างไร เขารีบเข้าไปช่วยทายาทันที

โจวจี้ไป๋ดูเงียบขรึมกว่าตอนที่เฉินเยี่ยนมาพบครั้งก่อน เขามองเฉินเต๋อโซ่วช่วยทายาให้อย่างเงียบๆ แล้วจึงเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงอู้อี้ “ท่านพ่อของข้าเกิดเรื่องแล้ว พวกท่านอย่ามาอีกเลย เดี๋ยวจะพลอยเดือดร้อนไปด้วย”

แม้ในคุกหลวงจะมืดสลัว แต่เฉินเยี่ยนก็ยังคงมองเห็นว่าริมฝีปากของเขาซีดเผือดไร้สีเลือด

สองวันนี้ไม่รู้ว่าเขาต้องทนทุกข์ทรมานไปอีกเท่าใด

เฉินเยี่ยนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจึงกล่าว “หลังจากวันนี้ข้าจะไม่มาอีกแล้ว”

เฉินเต๋อโซ่วหันไปมองเขา ในแววตาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

เขาเห็นเด็กสองคนนี้อ่านหนังสือและใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันทุกวันด้วยตาของตนเอง สนิทสนมกันยิ่งกว่าเขากับลูกเสียอีก ตอนนี้อาเยี่ยนถึงกับจะไม่สนใจจี้ไป๋แล้วอย่างนั้นรึ?

ในที่สุดโจวจี้ไป๋ก็ยิ้มออกมา ในรอยยิ้มนั้นยังคงมีแววของความไร้เดียงสาหลงเหลืออยู่ “อาเยี่ยน เจ้าฉลาดกว่าข้าจริงๆ ด้วย”

เฉินเยี่ยนถอดเสื้อนวมของตนเองออก ย่อตัวลง แล้วนำเสื้อนวมคลุมบนร่างของโจวจี้ไป๋ กล่าวช้าๆ “เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับองค์รัชทายาทที่ถูกปลด ย่อมต้องมีผู้คนถูกลากเข้าไปพัวพันเป็นจำนวนมาก ราชสำนักเป็นไปไม่ได้ที่จะฆ่าคนทั้งหมด ด้วยตำแหน่งขุนนางของท่านพ่อเรา อย่างมากก็แค่ถูกพายุพัดพาไปเท่านั้น พวกเจ้าก็เป็นเพียงครอบครัว จะไม่เกิดเรื่องใหญ่อะไรขึ้น ตอนนี้สิ่งที่เจ้าต้องทำ คือดูแลตัวเองให้ดี ขอเพียงยังมีชีวิตอยู่ ย่อมมีความหวัง”