บทที่ 81: ความหวัง

โจวจี้ไป๋ก้มลงมองเสื้อนวมอุ่นๆ บนร่าง พยักหน้าอย่างหนักแน่น “ข้าจะดูแลตัวเองอย่างดี”

เฉินเยี่ยนฉวยโอกาสยัดถุงเศษเงินใส่มือเขาอีกถุง กดเสียงต่ำกล่าว “หากพวกเขาจะสอบสวน ก็ให้เงินไปเสียหน่อย จะได้ไม่ต้องเจ็บตัว”

โจวจี้ไป๋กำถุงเงินในมือแน่น ดวงตาทั้งสองข้างค่อยๆ มีประกายขึ้นมา

เสียงของเขาแหบพร่าอยู่บ้าง “ขอบคุณ”

“เจ้ากับข้าเป็นพี่น้องกัน ไม่ต้องพูดเรื่องเหล่านี้”

แววตาของเฉินเยี่ยนลึกล้ำ “พยายามมีชีวิตอยู่ต่อไป รอให้ข้าได้เข้ารับราชการในราชสำนัก จะต้องหาโอกาสที่เหมาะสมช่วยพวกเจ้าออกมาให้ได้”

ดวงตาของโจวจี้ไป๋แดงก่ำ หัวใจที่เคยเงียบสงัดราวกับตายไปแล้วพลันกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

นับตั้งแต่ที่พวกเขาถูกจับกุม นอกจากเฉินเยี่ยนและเฉินเต๋อโซ่วแล้ว ก็ไม่มีใครมาเยี่ยมเขาอีกเลย

ทุกวันที่เขาตื่นขึ้นมา ลืมตาเห็นก็คือห้องขังที่มืดสลัว และเหล่าเจ้าพนักงานที่ท่าทีแย่เสียยิ่งกว่าอะไร

โจวจี้ไป๋รู้สึกกลัว

เขากลัวว่าตนเองจะต้องใช้ชีวิตอยู่ในห้องขังที่มืดมิดนี้ไปตลอดชีวิต

คำพูดของเฉินเยGLISHี่ยนในครั้งนี้ทำให้ในใจของเขาพลันบังเกิดความหวังขึ้นมา

เขาไม่สงสัยเลยแม้แต่น้อยว่าเฉินเยี่ยนจะทำได้หรือไม่

ต่อให้เฉินเยี่ยนจะสอบไม่ผ่าน ขอเพียงเฉินเยี่ยนยังคงพยายาม เขาก็ยังมีความเป็นไปได้ที่จะได้ออกไป

ความหวังในยามสิ้นหนทางนั้นล้ำค่ายิ่งกว่าทองคำ

โจวจี้ไป๋พยักหน้าอย่างแรง กล่าวอย่างจริงจัง “ข้าจะกราบไหว้ทวยเทพเซียนองค์ทั่วหล้าแทนเจ้า ขอพรให้เจ้าสอบได้ตำแหน่งในเร็ววัน”

เฉินเยี่ยนเหลือบมองขาของเขา “ขาของเจ้ายังคุกเข่าได้อยู่อีกรึ?”

ในที่สุดโจวจี้ไป๋ก็กลับมามีชีวิตชีวาเหมือนเช่นเคย “ข้าคุกเข่าไม่ได้ก็จะสวดภาวนาให้มากขึ้น ส่งเสียงรบกวนทวยเทพเซียนเหล่านั้นจนรำคาญ พวกท่านก็ย่อมต้องคุ้มครองเจ้า”

พูดจบยังรู้สึกไม่พอ จึงกล่าวเสริมอีกประโยค “ข้าอยู่ในคุกแม้แต่หนังสือก็อ่านไม่ได้ มีเวลาว่างเหลือเฟือที่จะไปรบกวนพวกเขา”

เมื่อเฉินเยี่ยนเห็นว่าความดื้อรั้นของเขากลับมาแล้ว ก็วางใจลงได้ แล้วตบไหล่โจวจี้ไป๋อีกครั้ง กล่าวว่า “อยากกินอะไรก็ให้ผู้คุมไปซื้อ ผ่านช่วงนี้ไปแล้ว ข้าจะหาทางส่งเงินเข้ามาให้อีก”

เฉินเต๋อโซ่วฟังจนเข้าใจ อดที่จะถอนหายใจอย่างโล่งอกไม่ได้

แต่พอคิดอีกที การสอบขุนนางนั้นยากลำบากยิ่งนัก ไหนเลยจะใช่ว่าคิดจะสอบก็สอบผ่านได้

ยิ่งไปกว่านั้น แค่สอบได้จิ้นซื่อก็ยังไม่มีประโยชน์ ดูอย่างโจวหรงสิ ตอนที่สอบได้จิ้นซื่อนั้นรุ่งโรจน์เพียงใด ก็ยังล้มลงได้ในพริบตา

นี่มันยากลำบากเกินไปสำหรับอาเยี่ยนแล้ว

เพียงแต่ในยามนี้สองพี่น้องต่างปลอบโยนซึ่งกันและกัน เขาจึงไม่ต้องการจะสาดน้ำเย็นลงไป ได้แต่กลืนความคิดเหล่านั้นกลับลงไป

ตอนที่เฉินเยี่ยนไปพบคุณนายเจียง เฉินเต๋อโซ่วไม่ได้ตามไปด้วย แต่ยังคงอยู่ดูแลโจวจี้ไป๋

ห้องขังของศาลาว่าการเมืองจะแยกขังชายหญิง อาจเป็นเพราะความสัมพันธ์ของโจวหรง โจวจี้ไป๋และคุณนายเจียงจึงได้อยู่ห้องขังเดี่ยว

ตอนที่เฉินเยี่ยนเข้าไป คุณนายเจียงก็แสดงสีหน้ารังเกียจออกมาทันที “เจ้ามาอีกทำไม? หรือว่าเจ้าไม่เคยเรียนรู้แม้กระทั่งว่าความเคารพตนเองคืออะไร?”

ขณะที่พูดประโยคนี้ นางหอบหายใจถี่กว่าครั้งก่อนอยู่หลายครั้ง

เฉินเยี่ยนเดินไปหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าคุณนายเจียง นัยน์ตาสีดำสนิทจ้องมองคุณนายเจียงที่ดูซอมซ่ออยู่ตรงหน้า

คุณนายเจียงกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เฉินเยี่ยนกลับเอ่ยปากขึ้นก่อน “ข้าไปดูจี้ไป๋มาแล้ว ขาของเขาเน่าเปื่อยอย่างรุนแรง”

ในแววตาของคุณนายเจียงฉายแวววิตกกังวลอย่างไม่อาจสะกดกลั้น โดยไม่รู้ตัวนางกำลังจะเอ่ยถามอะไรบางอย่าง แต่พอเห็นเฉินเยี่ยนก็รีบเม้มริมฝีปากที่ซีดเผือดไร้สีเลือดแน่น มือข้างหนึ่งจิกเนื้อบนขาของตนเองอย่างแรง

เฉินเยี่ยนเหลือบมองมือนางแวบหนึ่ง แล้วจึงเงยหน้าขึ้นกล่าวต่อ “ท่านแม่ นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ข้าจะมาพบท่าน”

แววตาของคุณนายเจียงดูเลื่อนลอยอยู่บ้าง แต่ไม่นานก็ฉายแววโล่งใจขึ้นมาหลายส่วน น้ำเสียงยังคงแข็งกระด้าง “การพบกันครั้งสุดท้ายนี้ก็ไม่ได้มีความจำเป็นอันใด”

“ท่านพ่อถูกลากเข้าไปพัวพันกับคดีปลดองค์รัชทายาท อนาคตดับสิ้นแล้ว ข้าครุ่นคิดอย่างละเอียดแล้ว พวกท่านจะไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต อย่างมากที่สุดก็คงจะถูกเนรเทศไป หากดีหน่อยก็แค่ถูกริบทรัพย์สมบัติ แล้วปล่อยตัวไป”

เฉินเยี่ยนไม่สนใจสีหน้าของคุณนายเจียง กล่าวต่อไปว่า “จะลงโทษอย่างไรก็ยังต้องดูว่าราชสำนักจะจัดการอย่างไร พวกท่านยังไม่ได้เดินไปถึงทางตัน แต่ท่านแม่ทำถูกแล้ว ข้าควรจะตัดขาดความสัมพันธ์กับพวกท่าน หากข้าถูกลากเข้าไปพัวพันด้วย พวกเราก็จะไม่มีโอกาสได้พลิกฟื้นอีกเลย”

ริมฝีปากของคุณนายเจียงสั่นระริก ในแววตาฉายแววลังเลใจวูบหนึ่ง

ในที่สุด นางจึงถอนหายใจยาวออกมา “นี่คือชะตาชีวิตของพวกเรา ยอมรับมันเสียก็สิ้นเรื่อง อาเยี่ยนเจ้ามีอนาคตที่สดใส อย่าได้มาทำลายอนาคตของตัวเองเพื่อพวกเราเลย”

เฉินเยี่ยนกล่าว “ใน ‘คัมภีร์เหลี่ยวฝานซื่อซวิ่น’ กล่าวไว้ว่า ชะตาชีวิตเราเป็นผู้สร้าง วาสนาเราเป็นผู้แสวงหาเอง เหตุใดต้องยอมจำนนต่อโชคชะตาด้วย?”

คุณนายเจียงชะงักไป เนิ่นนานผ่านไป นางจึงได้ยกมือที่ซีดขาวขึ้น ลูบผมของเฉินเยี่ยน แล้วยิ้มอย่างจนปัญญา “แม้แต่จูกัดขงเบ้งก็ยังไม่อาจฝืนชะตาฟ้าได้ จะเห็นได้ว่าเรื่องนี้ยากเย็นเพียงใด ลูกข้าเป็นเพียงเด็กหนุ่มอายุสิบขวบ เหตุใดต้องแบกรับภาระหนักหนาเช่นนี้ด้วย? เจ้ามีตำแหน่งซิ่วไฉติดตัวแล้ว ครั้งนี้จงรักษาตัวให้รอด ต่อไปก็สอบชิงตำแหน่งที่สูงขึ้นไป แต่งภรรยามีบุตร เลี้ยงดูพ่อแม่ที่แท้จริงของเจ้า ใช้ชีวิตอย่างราบรื่น ไม่ต้องมาเป็นห่วงพวกข้า”

ดวงตาทั้งสองข้างของนางอ่อนโยนดุจสายน้ำ รอยยิ้มที่มุมปากก็ยิ่งนุ่มนวลขึ้น “ปีนั้นข้ามีความเห็นแก่ตัว เพียงแต่สงสารลูกที่ข้าอุ้มท้องมา จึงได้คิดจะหาเด็กที่เกิดไล่เลี่ยกันมารับความทุกข์ยากแทน แต่ตอนเด็กๆ เจ้าช่างว่านอนสอนง่าย ไม่เคยร้องไห้เสียงดัง จะส่งเสียงอู้อี้ก็ต่อเมื่อหิวหรือขับถ่ายเท่านั้น ข้าก็ยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้น ทั้งยังเกิดความโลภขึ้นมา หากเจ้าสามารถใช้ชีวิตได้อย่างสงบสุขไปตลอดชีวิตก็คงจะดี”

มือของนางสั่นอยู่บ้าง เกรงว่าเฉินเยี่ยนจะสังเกตเห็น จึงได้ดึงกลับมาซ่อนไว้ใต้มืออีกข้างหนึ่ง

“พ่อของเจ้ารู้เรื่องนี้เข้า ก็ทะเลาะกับข้าเป็นการใหญ่ พวกเราจึงได้สลับตัวพวกเจ้ากลับคืนไป แม่มีลูกชายเพียงสองคน จี้ไป๋ลำบากมามากพอแล้ว แม่จึงหวังว่าเจ้าจะสามารถใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุข อย่าได้แบกรับภาระหนักหนาเช่นนี้เลย”

ตอนที่เฉินเยี่ยนออกมาจากคุกหลวง หิมะก็เริ่มตกโปรยปรายลงมาอีกครั้ง

หิมะในครั้งนี้ตกหนักกว่าครั้งก่อน ตกลงบนร่างแล้วก็ยังไม่ละลายไปง่ายๆ

ทุกย่างก้าวที่เฉินเยี่ยนก้าวออกไปรู้สึกว่าช่างยากลำบากเป็นพิเศษ

เกี้ยวหลังหนึ่งมาหยุดอยู่เบื้องหน้าเฉินเยี่ยน คนแบกเกี้ยวแอบใช้แขนเสื้อเช็ดเหงื่อ ม่านเกี้ยวถูกเปิดออก เผยให้เห็นคุณชายรองเกาที่สวมเสื้อคลุมขนสุนัขจิ้งจอกอยู่ด้านใน

คุณชายรองเกาเผยรอยยิ้ม กำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างกับเฉินเยGLISHี่ยน ก็เห็นเฉินเยี่ยนเดินอ้อมเกี้ยวของเขาจากไปโดยตรง

รอยยิ้มบนใบหน้าของคุณชายรองเกาค่อยๆ เลือนหายไป กล่าวเสียงเข้ม “ตามไป!”

คนแบกเกี้ยวที่เพิ่งจะได้พักรีบยกเกี้ยวขึ้นอีกครั้ง ก้าวเท้ายาวๆ ไล่ตามเฉินเยี่ยนไป

เฉินเยี่ยนเดินด้วยความเร็วไม่มากนัก ไม่นานก็ถูกเกี้ยวขวางทางไว้อีกครั้ง

เฉินเต๋อโซ่วขมวดคิ้ว ดึงเฉินเยี่ยนไว้ แล้วกล่าว “คนผู้นี้ไม่น่าไว้ใจ”

คุณชายรองเกา “โอ้?” ออกมาหนึ่งเสียง แล้วถาม “เหตุใดจึงเห็นเช่นนั้น?”

เฉินเต๋อโซ่วกล่าว “ฤดูหนาวแท้ๆ ยังพกพัดมาด้วย จะเป็นคนปกติได้อย่างไร?”

เขาอายุเกือบสามสิบปีแล้ว ยังไม่เคยเห็นใครพัดวีในฤดูหนาวเลย นี่ไม่ใช่ว่าสมองมีปัญหาหรอกหรือ?

รอยยิ้มที่เพิ่งจะผุดขึ้นมาของคุณชายรองเกาแข็งค้างอีกครั้ง เขาเหลือบมองไปยังคุกหลวง แล้วแค่นเสียงหัวเราะ “ในเมื่ออาลัยอาวรณ์คุกหลวงถึงเพียงนี้ ไยไม่เข้าไปอยู่กับพวกเขาเสียเลยเล่า จะออกมาทำไม?”

เฉินเยี่ยนปรายตามองเขา เมื่อเห็นความลำพองใจบนใบหน้า เขาก็รู้ได้ทันทีว่าเรื่องของโจวหรงต้องเกี่ยวข้องกับตระกูลเกาอย่างแน่นอน

“ตระกูลเกาตกต่ำถึงขั้นไม่มีข้าวกินแล้วหรือ ถึงกับต้องให้คุณชายรองเกาเที่ยวไล่จับหนูไปทั่ว”

สีหน้าของคุณชายรองเกาพลันมืดครึ้มลงโดยสิ้นเชิง

เจ้าเฉินเยี่ยนนี่บังอาจด่าเขาว่าเป็นสุนัข

คุณชายรองเกาหัวเราะเย็นชา “ฝีปากจะเก่งกาจไปก็เท่านั้น ต่อหน้าอำนาจวาสนา ลูกไม้ตื้นๆ ของเจ้าก็ไร้ค่าสิ้นดี”

ก่อนหน้านี้ที่เขาปะทะกับเฉินเยี่ยนมาหลายครั้ง ล้วนแต่เป็นการกระทบกระทั่งเล็กๆ น้อยๆ

ต่อให้เฉินเยี่ยนจะได้เปรียบไปบ้าง ก็ไม่สามารถสั่นคลอนรากฐานของตระกูลเกาได้ แต่ขอเพียงตระกูลเกาลงมือ ก็สามารถทำให้ตระกูลโจวล่มสลายได้อย่างสิ้นซาก

เฉินเยี่ยนอาศัยอำนาจของตระกูลโจวมิใช่หรือ?

ต่อหน้าตระกูลเกาแล้ว โจวหรงช่างเปราะบางเสียยิ่งกว่าอะไร

ส่วนเขา เฉินเยี่ยน ก็ไม่มีแรงที่จะต่อต้านได้เลยแม้แต่น้อย

หากไม่ใช่เพราะตอนนี้ตระกูลเกากำลังตกเป็นเป้าสายตา และบัณฑิตในเมืองตงหยางต่างก็รับรู้เรื่องราวต่างๆ ระหว่างเฉินเยี่ยนกับตระกูลเกา เขาคงจะจัดการตระกูลเฉินไปเสียโดยตรงแล้ว จะต้องมาอ้อมค้อมจัดการกับตระกูลโจวทำไม?