บทที่ 82: ตระกูลเกาก็เชิญลงมือได้เลย

“หรือว่าการที่คนตระกูลโจวถูกจับเป็นฝีมือของตระกูลเกาที่ใช้อำนาจบาตรใหญ่รังแกคน?”

เฉินเยี่ยนจ้องตรงไปยังคุณชายรองเกา ในแววตาแฝงไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

คนที่คุณชายรองเกาเคยติดต่อด้วยล้วนแต่เป็นคนที่ฟังความหมายแฝงออก เมื่อเขาพูดเช่นนี้ คนฉลาดฟังเพียงครั้งเดียวก็จะรู้ได้ว่าเฉินเยี่ยนไปสร้างความขุ่นเคืองให้ตระกูลเกา ตระกูลโจวจึงต้องมาประสบเคราะห์กรรมเพราะเหตุนี้

ไม่ว่าจะโกรธเกรี้ยวหรืออ้อนวอนขอความเมตตา ก็ย่อมจะไม่มีทางถามออกมาตรงๆ เช่นเฉินเยี่ยนเป็นอันขาด

นี่มันเกินกว่าสิ่งที่สั่งสอนคุณชายรองเกามาตั้งแต่เด็กโดยสิ้นเชิง ทำให้ในใจของคุณชายรองเกาได้แต่ด่าทอว่าไอ้หนุ่มเลือดร้อน

แต่ทว่าความโกรธบนใบหน้าของเฉินเยี่ยนกลับทำให้เขายินดี

เมื่อก่อนเฉินเยี่ยนหยิ่งยโสเพียงใด ตอนนี้ต่อหน้าเขาแล้วก็ทำได้เพียงเกรี้ยวกราดอย่างคนไร้สามารถมิใช่หรือ?

ในรอยยิ้มของคุณชายรองเกามีแววดูแคลนเพิ่มขึ้นหลายส่วน “ใช่แล้วจะทำไม ไม่ใช่แล้วจะทำไม?”

เฉินเยี่ยนกล่าว “หากไม่ใช่ฝีมือของตระกูลเกาของท่าน ตระกูลเกาของท่านก็เท่ากับว่าแม้แต่ซิ่วไฉตัวเล็กๆ อย่างข้ายังกำจัดไม่ได้ จะมีหน้ามาพูดเรื่องอำนาจวาสนาอะไรต่อหน้าข้า? เกาเจียนไว้ทุกข์ครบสามปีแล้วยังไม่กลับเมืองหลวง เป็นเพราะกลับไปไม่ได้ หรือว่าคิดจะใช้ชีวิตบั้นปลายอยู่ที่บ้านเกิด?”

คำพูดนี้เปรียบดั่งคมมีดที่ทิ่มแทงเข้าไปในใจของคุณชายรองเกาโดยตรง

รอยยิ้มบนใบหน้าของคุณชายรองเกาหายไปโดยสิ้นเชิง ในดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและความอำมหิต

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเจ้า?”

เมื่อได้ยินคำตอบที่อ่อนปวกเปียกเช่นนี้ เฉินเยี่ยนก็เกือบจะหัวเราะออกมา

“เกาเจียนไม่กลับเมืองหลวง ขุนนางที่ตำแหน่งสูงสุดในตระกูลเกาของพวกท่านก็เป็นเพียงขุนนางขั้นสี่ชั้นรอง จะมาพูดเรื่องอำนาจวาสนาอะไรได้อีก?”

นอกจากเกาเจียนแล้ว ในตระกูลเกาก็ยังมีขุนนางบางคนที่อยู่ในราชสำนักซึ่งมาจากตระกูลสาขา

เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าเกาเสียชีวิต เกาเจียนในฐานะบุตรชายคนโตจะต้องไว้ทุกข์เป็นเวลา 27 เดือน

เนื่องจากเกาเจียนต้องไว้ทุกข์ บุตรชายของเขาจึงไม่จำเป็นต้องไว้ทุกข์ ยังคงดำรงตำแหน่งต่อไป ส่วนผู้สืบสกุลที่ไม่ได้มาจากฮูหยินผู้เฒ่ายิ่งไม่จำเป็นต้องกลับบ้านเกิด

เพียงแต่ตำแหน่งขุนนางของคนเหล่านี้ไม่ได้สูงนัก หากเกาเจียนไม่สามารถกลับเข้ารับตำแหน่งเดิมได้ อำนาจวาสนาในปัจจุบันของตระกูลเกาก็ย่อมจะรักษาไว้ไม่ได้

คุณชายรองเกาหัวเราะเย็นชา “ต่อให้เป็นเพียงขุนนางขั้นสี่ชั้นรอง การจะบดขยี้ซิ่วไฉตัวเล็กๆ อย่างเจ้า ก็ยังคงง่ายดายเหมือนบี้มดตัวหนึ่งอยู่ดี”

เฉินเยี่ยนแค่นเสียงหัวเราะ “หากเป็นจริงดังที่เจ้าพูด แล้วเหตุใดข้าจึงยังยืนอยู่ที่นี่ได้ดีๆ?”

สี่ปีมานี้ตระกูลเกาเคลื่อนไหวไม่หยุดหย่อน เหตุใดจึงยังบดขยี้เขาไม่ได้?

นัยน์ตาซ้ายของคุณชายรองเกาหรี่ลงเล็กน้อย “เจ้ายังอยู่ดีๆ แต่ชีวิตของโจวหรงนั้นไม่แน่ว่าจะรักษาไว้ได้ ยังมีแม่บุญธรรมกับน้องชายของเจ้าอีก ครั้งนี้ย่อมไม่อาจหลุดพ้นไปได้โดยไม่ได้รับบาดเจ็บ เจ้าก็อย่าเพิ่งรีบร้อน อีกไม่นานก็จะถึงตาเจ้าแล้ว”

เป็นตระกูลเกาจริงๆ ด้วย!

แม้ในใจเฉินเยี่ยนจะคาดเดาไว้แล้ว แต่เมื่อได้ยินเกาหมิงหย่วนพูดออกมาด้วยตนเอง ความโกรธในใจก็ยังคงลุกโชนไปทั่วทั้งร่าง

เขากำหมัดทั้งสองข้างแน่น ร่างทั้งร่างราวกับคันธนูที่ถูกขึงจนตึง ยืนตระหง่านอยู่บนพื้นหิมะขาวโพลน ปลายศรชี้ไปยังเกาหมิงหย่วนที่อยู่ในเกี้ยว “ข้าเฉินเยี่ยน จะต้องสอบได้ตำแหน่งบนป้ายทองให้จงได้ เข้าสู่ราชสำนัก ฉุดดึงตระกูลเกาทั้งหมดของเจ้าลงจากตำแหน่ง ให้ตระกูลเกาของเจ้าไม่มีโอกาสได้ผงาดขึ้นมาอีก ตระกูลเกาของเจ้าก็เชิญเข้ามาขวางข้าได้เลย!”

ใบหน้าของคุณชายรองเกาพลันเขียวคล้ำ “คนที่คิดจะโค่นล้มตระกูลเกาของข้ามีอยู่มากมาย แต่กลับไม่มีใครทำสำเร็จได้เลยแม้แต่คนเดียว เพียงแค่เจ้าที่เป็นลูกชาวนาคนหนึ่ง มีสิทธิ์อะไร?”

สามปีมานี้ตระกูลเกาสูญเสียที่พึ่งพิงที่ใหญ่ที่สุดไปชั่วคราว ถูกผู้คนโจมตีมากมายเท่าใด ก็ยังคงยืนหยัดอยู่ได้ไม่ล้ม

ตระกูลเกาของเขาสามารถยืนหยัดอยู่ในอำเภอผิงซิงมาได้หลายปี รากฐานที่หยั่งลึกนั้นไหนเลยจะเป็นสิ่งที่ซิ่วไฉตัวเล็กๆ คนหนึ่งจะเทียบได้

ต่อให้เฉินเยี่ยนจะเป็นสัตว์ร้ายจริงๆ ในตอนนี้ก็เป็นเพียงลูกสัตว์ที่ฟันยังขึ้นไม่ครบเท่านั้น โจวหรงตกลงไปในกับดักแล้ว เฉินเยี่ยนไม่มีทางที่จะดึงเขาขึ้นมาได้ มีแต่จะถูกโจวหรงลากให้ตกลงไปในกับดักด้วยกัน

ต่อให้เฉินเยี่ยนไม่อยากจะช่วย เขาก็จะเอาเชือกมาคล้องคอเฉินเยี่ยนไว้เอง

ในเมื่อวางกับดักไว้แล้ว ก็จะไม่ยอมให้เฉินเยี่ยนหนีรอดไปได้ง่ายๆ

ความเกรี้ยวกราดบนใบหน้าของเฉินเยี่ยนไม่ได้ปิดบังแม้แต่น้อย “ก็ด้วยเหตุที่ข้าเป็นคนอำเภอผิงซิง ด้วยเหตุที่ตระกูลเกาของพวกเจ้าสูญสิ้นศรัทธาจากประชาชนในอำเภอผิงซิง! ดินแดนผืนนี้จะต้องมีต้นไม้ใหญ่ต้นใหม่เติบโตขึ้นมา ต้นไม้เก่าก็ควรจะผุพังล้มลงได้แล้ว”

ช่วงนี้เฉินเยี่ยนครุ่นคิดอยู่ตลอดว่า เขาเป็นเพียงแค่ปฏิเสธตระกูลเกา เหตุใดตระกูลเกาจึงต้องตามกัดเขาไม่ปล่อยเหมือนสุนัขบ้า

แม้แต่โจวจี้ไป๋ที่เป็นลูกชายแท้ๆ ของโจวหรงก็ยังไม่ได้รับการปฏิบัติเป็นพิเศษเช่นนี้

การสอบระดับอำเภอ การสอบเซียงซื่อ หรือแม้กระทั่งการสอบระดับมณฑล ตระกูลเกาคอยขัดขวางทุกหนทุกแห่ง ราวกับมีความแค้นลึกซึ้งต่อกัน

ทั้งที่ตอนนี้ตระกูลเกาเองก็กำลังตกอยู่ในสถานการณ์ล่อแหลม แต่กลับไม่ทุ่มเทกำลังทั้งหมดไปกับการป้องกันตนเอง กลับยังคงหันเขี้ยวเล็บมาที่เขาอยู่เสมอ

ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว

นับตั้งแต่วินาทีที่เขาปฏิเสธการชักชวนของตระกูลเกา เขาก็ได้ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับตระกูลเกาแล้ว

พูดอย่างไม่เกรงใจก็คือ เกาหมิงหย่วนมองเห็นศักยภาพในตัวเขา

หากเฉินเยี่ยนเป็นอัจฉริยะที่เรียกกันว่ามาจากที่อื่น ตระกูลเกาชักชวนไม่ได้ก็คงจะไม่ใส่ใจมากนัก แต่เฉินเยี่ยนเป็นคนอำเภอผิงซิง เป็นคนในอาณาเขตของตระกูลเกา

รากฐานของตระกูลเกาอยู่ที่อำเภอผิงซิง และดูดเลือดของอำเภอผิงซิงมาโดยตลอด

ทุกคนที่สอบผ่านออกไปจากอำเภอผิงซิง ทันทีที่เข้ารับราชการก็จะถูกตีตราของตระกูลเกาไว้อย่างลึกซึ้ง ตระกูลเกาไม่มีทางยอมให้มีอำนาจที่ไม่สามารถควบคุมได้เกิดขึ้นในอาณาเขตของตนเองเป็นอันขาด

เขาไม่ยอมเข้ากับตระกูลเกา หากสอบได้ตำแหน่งราชการจริงๆ ขึ้นมา เข้ารับราชการในราชสำนัก ตระกูลของเขาย่อมต้องค่อยๆ เติบโตแข็งแกร่งขึ้นเพราะเหตุนี้ เมื่อมีตระกูลใหม่เกิดขึ้นมาอีกหนึ่งตระกูล ย่อมต้องกัดกินรากฐานของตระกูลเกาอย่างแน่นอน

ถึงตอนนั้น บัณฑิตของอำเภอผิงซิงนอกจากตระกูลเกาแล้ว ก็จะมีตระกูลอื่นให้พึ่งพิงได้อีก

สำหรับตระกูลเกาแล้ว นี่ไม่ต่างอะไรกับการตัดรากถอนโคน ร้ายแรงยิ่งกว่าการโจมตีจากภายนอกเสียอีก ดังนั้นตระกูลเกาจึงจำเป็นต้องตัดเส้นทางการเลื่อนตำแหน่งของเขา

เดิมทีโจวหรงสังกัดอยู่กับตระกูลเกา แต่ต่อมาเพราะคดีทุจริตการสอบจึงได้แยกตัวออกจากตระกูลเกา ทั้งยังสอบได้จิ้นซื่ออีก เรื่องนี้จึงไปกระทบเกล็ดมังกรของตระกูลเกาเข้าอย่างจัง

ตระกูลเกาไม่อาจทนต่อเรื่องนี้ได้แม้แต่น้อย จึงได้วางกับดักให้โจวหรงเดินเข้ามาติดเอง แล้วจึงฉวยโอกาสตัดเส้นทางการสอบขุนนางของโจวจี้ไป๋ ให้ตระกูลโจวไม่มีโอกาสได้ผงาดขึ้นมาอีก

นอกจากนี้ ยังต้องการจะลากเขาเข้าไปพัวพันด้วย เพื่อตัดเส้นทางการสอบขุนนางของเขาไปพร้อมกัน

การกระทำนี้ยิงปืนนัดเดียวได้นกสามตัว

หากไม่ใช่ว่าฝ่ายที่ต้องรับมือคือเขากับตระกูลโจว เฉินเยี่ยนคงจะต้องเอ่ยชมว่ายอดเยี่ยมแล้ว

ก่อนหน้านี้ล้วนแต่เป็นการกระทบกระทั่งเล็กๆ น้อยๆ แต่เมื่อกระทบถึงผลประโยชน์ที่แท้จริงของตระกูลเกา ตระกูลเกาจึงได้เผยให้เห็นถึงความโหดเหี้ยมที่แท้จริง ความโหดเหี้ยมที่ทำให้ไร้หนทางต่อสู้

ใบหน้าของคุณชายรองเกามืดครึ้มราวกับเมฆดำทะมึนที่บดบังท้องฟ้าในเดือนหก ดวงตาทั้งสองข้างไม่ปิดบังความอำมหิตอีกต่อไป “เจ้าเป็นภัยคุกคามที่ใหญ่หลวงจริงๆ ด้วย”

เฉินเยี่ยน “ตระกูลเกาต่างหากที่เป็นภัยคุกคามที่ใหญ่หลวงของอำเภอผิงซิง!”

เพียงเพราะรู้สึกว่าผู้อื่นมีศักยภาพ ก็จะต้องทำลายอีกฝ่ายให้สิ้นซากโดยไม่เลือกวิธีการ ช่างอำมหิตโหดเหี้ยมเสียจริง

“มีตระกูลเกาของพวกท่านอยู่ ท้องฟ้าของอำเภอผิงซิงก็ไม่มีวันสดใส”

คุณชายรองเกาหัวเราะเย็นชา “แล้วเจ้าจะทำอย่างไร?”

เฉินเยี่ยนมองเขาอย่างสงบ “เชิญตระกูลเกาไปตายเสียเถิด”

ลมหนาวพัดกรูเกรียว พัดพาทุกสรรพเสียงให้จางหายไปจนสิ้น

คนแบกเกี้ยวทั้งสี่คนถึงกับกลั้นหายใจ ในใจมีเพียงความคิดเดียว: เด็กหนุ่มผู้นี้จบสิ้นแล้ว

ในอำเภอผิงซิง ตระกูลเกาก็คือฟ้า บัดนี้เด็กหนุ่มผู้นี้กลับคิดจะทะลวงฟ้า ตระกูลเกาย่อมต้องไม่ปล่อยเขาไว้แน่

แม้แต่เฉินเต๋อโซ่วก็ยังใบหน้าซีดเผือด

หลังจากวันนี้ไป เฉินเยี่ยนกับตระกูลเกาก็จะเป็นศัตรูที่ไม่ตายไม่เลิกรา

เด็กหนุ่มเลือดร้อน ได้เพียงความสะใจชั่วครู่ สิ่งที่จะตามมามีแต่หายนะที่ถึงแก่ชีวิต

แต่คำพูดได้หลุดออกจากปากไปแล้ว ในใจของเฉินเต๋อโซ่วจะสั่นสะท้านเพียงใด ในยามนี้ก็ทำได้เพียงปิดปากเงียบ

ในเกี้ยวมีเสียงปรบมือดังขึ้นเป็นระยะๆ ตามมาด้วยเสียง ‘ดี’ สามครั้งของคุณชายรองเกา แล้วจึงเป็นเสียงแค่นหัวเราะ “เช่นนั้นก็คอยดูแล้วกัน ว่าจะเป็นเจ้าที่ตาย หรือตระกูลเกาของข้าที่จะล่มสลาย”

ประโยคสุดท้ายนั้นแฝงไปด้วยไอสังหารอันเยียบเย็น

ครั้งนี้เขาจะต้องหักกระดูกสันหลังของเฉินเยี่ยนทีละข้อๆ บดขยี้ให้เป็นผุยผงให้จงได้!