บทที่ 126 โทรศัพท์มือถือที่ปนเปื้อนไอหยิน

"ไม่มีอะไรหรอก" พานหลินข่ายส่ายหน้า ซ่อนความหวาดกลัวไว้ในแววตา แล้วก้าวเท้าเดินเข้าไปในห้องรับแขก

แต่เขาก็ยังคงยืนอยู่ข้างหลังทุกคน ราวกับกำลังหลบซ่อนจากอะไรบางอย่าง

ลู่เฟยสังเกตเห็นความผิดปกติของเขา แต่ก็ไม่ได้แสดงอาการใดๆ ออกมา

การตกแต่งภายในบ้านเป็นสไตล์เมื่อยี่สิบปีก่อน ห้องแบบสองห้องนอนหนึ่งห้องรับแขกขนาดเล็ก อบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งความโศกเศร้าอย่างหนักหน่วง

แม่กัวกอดเสื้อผ้าที่ลูกชายเคยใส่ นั่งเหม่อลอยอยู่ในห้องนอนด้วยสีหน้าเลื่อนลอย