บทที่ 127 แฟนสาวที่ไม่มีอยู่จริง

"นายมองอะไรวะ?"

หวงจวิ้นคุนถูกพานหลินข่ายจ้องจนขนลุกซู่ เขาหันขวับไปมองข้างหลังอย่างแข็งทื่อ

นอกจากหนูสองสามตัววิ่งผ่านแปลงดอกไม้ไป ก็ไม่มีอะไรเลย

"เวรเอ๊ย! แกประสาทปะเนี่ย! มาหลอกให้คนตกใจตอนดึกๆ ดื่นๆ!" หวงจวิ้นคุนด่าทอด้วยความโมโห

"ฉันก็แค่เตือนให้นายระวังคำพูด ระวังปากไว้หน่อย" สีหน้าของพานหลินข่ายดูไม่สู้ดีนัก "ฉันรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังจ้องมองพวกเราอยู่"