บทที่ 128 หนูดำตัวยักษ์

"พวกนายว่าไห่เทาที่อยู่ข้างล่างจะโกรธฉันไหม?" พานหลินข่ายพูดด้วยความหวาดวิตก "พอถึงหน้าบ้านเขา ฉันก็ชักจะไม่กล้าเข้าไป แต่ก็คิดอีกว่าถ้าไม่เข้าไป เขาจะยิ่งโกรธฉันมากกว่าเดิมหรือเปล่า?"

หวังเฟิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า "หลินข่าย ฉันว่านายอาจจะคิดมากไปเอง ไห่เทาอาจจะป่วยเป็นโรคทางจิตเวชบางอย่างจนเกิดภาพหลอน ถึงได้คิดไปเองว่าตัวเองมีแฟนใหม่"

ในฐานะหัวหน้าห้อง เขาเป็นคนเที่ยงตรง เชื่อมั่นในหลักวิทยาศาสตร์มาตลอด และไม่เชื่อเรื่องงมงาย

"แล้วทำไมเขาถึงกระโดดตึกล่ะ แถมยังไปกระโดดที่ตึกผีสิงนั่นอีก" พานหลินข่ายแย้ง

"ก็คนป่วยทางจิตน่ะสิ จะเอาความคิดของคนปกติไปตัดสินไม่ได้หรอก ฉันเคยได้ยินมาว่าผู้ป่วยจิตเภทบางคนก็เป็นแบบนี้แหละ เวลาอาการกำเริบ ไม่มีใครรู้หรอกว่าพวกเขาจะทำอะไรลงไปบ้าง" หวังเฟิงพูดปลอบใจ