บทที่ 1738 ล่อแมลง

ภายในห้องกว้างที่มืดมิดและอ้างว้าง อบอวลไปด้วยกลิ่นเหม็นเปรี้ยวเน่าเสียที่ยากจะบรรยาย

หู่จื่อและหวงซวงซวงต่างก็เอามือปิดจมูก

แต่หู่จื่อก็ปรับตัวได้อย่างรวดเร็ว ถึงยังไงเขาก็คุ้นเคยกับกลิ่นนี้ดี

เมื่อมองดูเท้าหยกอย่างละเอียดอีกครั้ง เขาก็ต้องตกใจจนหน้าถอดสี

ที่แท้บนเท้าหยกอันงดงามคู่นั้นก็เต็มไปด้วยของน่าขยะแขยงสีแดงอมดำ ของพวกนั้นดูคล้ายกับแมลงแต่ก็คล้ายกับรากไม้ พันธนาการเท้าหยกเอาไว้อย่างแน่นหนา