บทที่ 1741 เบาะแสสุสานมารดรผี

"อย่านะ!"

เมื่อเห็นหญิงชราสกุลหวงกอดเท้าหยกขึ้นมาแล้วทุ่มลงบนพื้นอย่างแรง สีหน้าของท่านสามผางก็เปลี่ยนไปอย่างหนัก

เพล้ง!

เท้าหยกขาวเนียนนุ่มนวลกระแทกเข้ากับขั้นบันไดหินสีเขียวอย่างจัง เสียงแตกหักดังกังวานบาดหูเป็นพิเศษท่ามกลางความเงียบสงัดของยามราตรี

เศษซากสีขาวแตกกระจายเกลื่อนกลาด ทอแสงเย็นเยียบภายใต้แสงไฟหน้ารถ ทุกคนต่างตกตะลึงงัน