บทที่ 1847 ชดใช้ชีวิตลูกฉันมา

เสียงร้องไห้จ้าของทารกดังออกมาจากหน้าต่างที่ปิดสนิท ทำลายความเงียบงันของตึกแดงหลังเล็ก

จากนั้น

ภายในห้องก็มีแสงไฟสว่างขึ้นกะทันหัน

ตามมาด้วยเงาของสองสามีภรรยาคู่นั้นที่วิ่งวูบวาบผ่านหน้าต่างไปด้วยความตื่นตระหนก ราวกับกำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่าง

คราบเลือดสายหนึ่งสาดกระเซ็นไปติดบนหน้าต่าง