บทที่ 243 อายุขัยสิบปี

ไม่รู้ว่าฝนห่าใหญ่หยุดตกไปตั้งแต่เมื่อไหร่

ทั้งในและนอกวัดร้างตกอยู่ในความเงียบสงัด

ภายใต้แสงเทียนอันสลัวลาง เทวรูปไร้เศียรที่เต็มไปด้วยรอยร้าวตั้งนั่งขัดสมาธิอยู่อย่างเงียบเชียบ ทั้งที่ไม่มีหัว แต่กลับให้ความรู้สึกราวกับกำลังจ้องมองผู้คนที่อยู่เบื้องล่างด้วยสายตาอันเย็นชา

การไหว้ครั้งที่สาม

หญิงเลี้ยงศพพนมมือเข้าหากัน ปากพึมพำคาถา ถอยหลังไปหนึ่งก้าว แล้วคุกเข่าหมอบกราบลงกับพื้นด้วยความศรัทธาอย่างหาที่สุดไม่ได้