บทที่ 288 วิชาเข้าทรงเรียกวิญญาณ

"แก..."
ร่างกายและศีรษะของนักพรตปีศาจละลายกลายเป็นกองโคลนเละเทะไปทั้งหมด
เหลือเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่เบิกโพลงจ้องเขม็ง
ตายตาไม่หลับ
แต่ผ่านไปครู่เดียว แม้แต่ลูกตาก็ไม่เหลือ
เพื่อสิ่งที่เรียกว่าความเป็นอมตะ ถึงกับยอมเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นของอัปมงคล!

ในใจของลู่เฟยรู้สึกหนาวเหน็บขึ้นมา
"นักพรตน้อย แข็งใจไว้นะ อย่าเพิ่งหลับสิ!" หู่จึประคองเสี่ยวลิ่วไว้ ตะโกนลั่นด้วยความตื่นตระหนก "เถ้าแก่ รีบมาเร็วเข้า! นักพรตน้อยไม่ไหวแล้ว..."
ลู่เฟยรีบวิ่งเข้าไป นั่งยองๆ ตรวจดูอาการของเสี่ยวลิ่ว
เสี่ยวลิ่วไออย่างรุนแรง อาเจียนออกมาไม่หยุด อาเจียนเอาเศษเลือดเนื้อสีดำก้อนใหญ่ออกมา
รอจนเขาอาเจียนเสร็จ ลู่เฟยก็รีบให้หู่จึแบกเขาขึ้นหลัง

"แข็งใจไว้นะ พวกเราจะพานายไปส่งโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้แหละ!"
"ไม่มีประโยชน์หรอก..."
เสี่ยวลิ่วส่ายหน้าเบาๆ แม้จะอ่อนแรง แต่ในแววตากลับเผยให้เห็นถึงความผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
"ในที่สุดก็ไม่ต้องมานั่งหวาดผวาทุกวันอีกแล้ว... ฉันดีใจมากเลย... อย่าบอกพวกศิษย์พี่นะ บอกแค่ว่าฉัน... ฉันไปในที่ที่ฉันชอบแล้ว..."

"นักพรตน้อย นายนี่มันโง่จริงๆ! นายมีเครื่องปรุงทำไมไม่บอกพวกเราแต่แรกล่ะ?" ขอบตาของหู่จึแดงก่ำ
เสี่ยวลิ่วส่ายหน้าเบาๆ น้ำเสียงแผ่วเบาราวกับยุงบิน "มีก้อนเนื้อนั่นอยู่ในร่างกาย ฉันพบว่าพวกเราพูดอะไร ปีศาจนั่นก็จะรู้หมด... ก็เลยทำได้แค่แกล้งทำเป็น..."
ลู่เฟยฟังแล้วรู้สึกสับสนปนเปไปหมด
นี่เป็นเด็กที่ฉลาดมาก ถ้าเขาสามารถเรียนหนังสือและทำงานได้เหมือนคนปกติ จะต้องมีชีวิตที่ดีได้อย่างแน่นอน น่าเสียดายที่โชคชะตาไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย
ร่างกายเหี่ยวเฉาจนถึงขั้นนี้แล้ว หมดหนทางเยียวยาแล้วจริงๆ

"พี่ชายทั้งสอง ฉันขอร้องเป็นเรื่องสุดท้าย... พาฉันออกไปที เอาไปฝังให้ไกลหน่อย ฉันไม่อยากตายที่นี่... อย่าบอกพวกศิษย์พี่นะว่าฉันตายแล้ว..."
เสี่ยวลิ่วอ้อนวอนอย่างอ่อนแรง
ลู่เฟยตัดใจพูดเสียงแข็ง "เรื่องนี้ฉันช่วยนายไม่ได้หรอก อยากพูดอะไรก็ไปบอกพวกเขาเองเถอะ..."
"เสี่ยวลิ่ว!"