บทที่ 289 อนาคตอันสดใส

ภายในห้องมืดสลัว ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นขี้ธูปจางๆ
แสงเทียนที่ส่ายไหวสาดส่องลงบนใบหน้าของแม่เฒ่าต่ง ทำให้ดูสว่างครึ่งหนึ่งมืดครึ่งหนึ่ง
เธอหลับตา ปากเปล่งเสียงที่ไม่ใช่เสียงของตัวเองออกมา

"พ่อ แม่ พวกท่านสบายดีไหม?"
"จื้อฮ่าว! จื้อฮ่าว!"
สองสามีภรรยาสูงวัยตะโกนเรียกชื่อลูกชายด้วยความตื่นเต้น ขยับเข้าไปใกล้ เพื่อที่จะได้มองเห็นให้ชัดเจนยิ่งขึ้น
แต่แม่เฒ่าต่งได้กำชับไว้ล่วงหน้าแล้ว ว่าโลกคนเป็นกับโลกคนตายถูกแบ่งแยก ห้ามล้ำเขตแดนแท่นบูชาที่อยู่ตรงกลางเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นจะทำให้วิญญาณตกใจ และไม่สามารถไปเกิดใหม่ได้อย่างสงบสุข

"จื้อฮ่าว! พ่อกับแม่ขอโทษลูกนะ ที่ดูแลลูกได้ไม่ดี! ลูกยังหนุ่มยังแน่นแท้ๆ กลับต้องมา..."
สองสามีภรรยาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เอ่ยปากพูดพร้อมกับสะอื้นไห้
"พ่อ แม่ จะไปโทษพวกท่านได้ยังไง? พญามัจจุราชบอกว่าอายุขัยของผมหมดลงแล้ว นี่คือชะตากรรมของผม ชาตินี้ได้เกิดมาเป็นลูกของพวกท่าน ผมมีความสุขมากแล้ว"
"วันเวลาต่อจากนี้ ผมไม่สามารถอยู่เคียงข้างพวกท่านได้แล้ว พวกท่านต้องดูแลตัวเองให้ดีๆ นะ ไม่อย่างนั้นผมอยู่ข้างล่างก็คงไม่สงบสุข..."

เสียงของเด็กหนุ่มค่อยๆ แผ่วเบาลง ร่างกายของแม่เฒ่าต่งเริ่มสั่นสะท้านขึ้นมาอีกครั้ง
"จื้อฮ่าว! จื้อฮ่าว..."
สองสามีภรรยาตะโกนเรียกด้วยความอาลัยอาวรณ์
แม่เฒ่าต่งค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา หอบหายใจเบาๆ ราวกับเหนื่อยล้าเป็นอย่างมาก

การเข้าทรงเรียกวิญญาณสิ้นสุดลงแล้ว
"จื้อฮ่าว..." สองสามีภรรยาประคองกันและกัน ร้องไห้จนแทบขาดใจ
ลู่เฟยสังเกตขั้นตอนการเข้าทรงเรียกวิญญาณทั้งหมดอย่างตั้งใจ เขามั่นใจเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ ว่าเมื่อกี้ไม่มีวิญญาณตนใดปรากฏตัวขึ้นมาเลย
แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร